Patrick Slaets van Agoria had het op “Een Avond Rond Beleidsinformatica” over de ICT-er van morgen, die socialer, creatiever en commerciëler is ingesteld. Ik denk dat dit niets nieuw is, maar wat mij vooral boeide is de basis veronderstelling van dit gedachtegoed, namelijk Generation Y die zo gedreven is door de werk-leven balans. We zouden én vierentwintig uur per dag willen werken, maar ook regelmatig een pint willen gaan pakken met vrienden, én sporten én cocoonen. Het gaat om het streven naar een evenwicht tussen het niets of het alles, al naargelang je het interpreteert.

Wat ook vaak gezegd wordt over onze generatie, is dat we weten wat we willen. Welvarend als we zijn, kregen we zomaar alles in ons handen, veelal zonder enige inspanning. Geef toe, het is moeilijk te ontkennen dat we verwend zijn. Ik ken mensen die heel goed weten wat ze willen bereiken. In mijn context voel ik mezelf echter voortdurend gevangen in het mazen der keuzes. En in mijn omgeving zie ik dezelfde symptomen ook vaak opduiken. Weten wat je wilt wordt dan moeilijk omdat er om de haverklap zich nieuwe opportuniteiten voordoen. Kansen dienen gegrepen te worden, maar wat als je meerdere opties hebt? Het leven is immers een en-en verhaal.

Onlangs schreef Bart over wat mensen motiveert om actie te ondernemen. Er wordt een alternatief voorgesteld voor de Piramide van Maslow. Twintigers van nu worden niet (enkel) gedreven door ‘hebben’ of ‘beleven’, wel door ‘kunnen’. Ze willen zichzelf verbeteren, nieuwe kennis en kunde opdoen, constant bijleren. Ik kan mij er volledig in vinden. Het “kunnen”, waar ik onder versta het niet louter reproduceren maar ook het toepassen van kennis én het aankweken van vaardigheden, is mijn streefdoel. En het zou mooi zijn om ook nog ergens een verschil in te kunnen maken.

Het kunnen en de en-en veronderstelling beheersen mijn leven. Het is de reden waarom ik in het secundair voor de opleiding Moderne Talen – Wiskunde koos. Het klinkt absurd en zelfs tegenstrijdig, maar het is een richting waar evenveel wiskunde als talen worden gegeven. Als je niet weet wat je wil is zo’n richting een ideale uitweg; de gulden middenweg. En toch, ik wil het beide kunnen; ik wil geek zijn, maar ook sociaal geëngageerd. Ik wil een homo universalis zijn en ik voel me er ook één.

De én-én veronderstelling is ook de reden waarom deze blog eigenlijk over alles en eigenlijk ook niets gaat. Ik ben geen expert in het semantische web; dit is geen niche blog. Het is eerder een zoektocht naar mezelf. Een synthese. Het leven is een katalysator van progressie. Je stelt je doelen en impliciet stel je de vraag naar nieuwe doelen.

In 2005 schreef ik mij in aan de Universiteit Antwerpen, om de opleiding Handelsingenieur Beleidsinformatica te volgen. Ook hier is het én-én verhaal geldig. Business en IT vakken worden er naadloos aan elkaar gekoppeld, want de IT’er van morgen is socialer, creatiever en commerciëler.

Als ik de richting Beleidsinformatica afrond zal ik in staat zijn om abstract en conceptueel te redeneren en dit hopelijk in de juiste vorm te gieten, maar ook niet meer. Het zal mij geen diepgaande expertise opleveren over metaheuristieken of kwantumtechnologie.

Stel je de vraag wie er ooit de nobelprijs abstract denken heeft gewonnen of wie een autoriteit is op dit vlak. Niemand! Een nobelprijs wordt niet door een handelsingenieur in de beleidsinformatica gewonnen, wel eventueel de bekroning “manager van het jaar”.

Met je diploma op zak, heb je meteen ook je toegangskaart tot de arbeidsmarkt. Niet meer, niet minder. Je begint altijd onderaan, in ons geval als business analyst of consultant. Dan bouw jij je carrière uit, verticaal of horizontaal. Jij zélf stuurt het; ik geloof niet zozeer in een emergente structuur. Dingen vallen niet zomaar op zijn plooi.

Waarom bestaat er nog geen goede opleiding webdesign? Omdat men er nog niet is in geslaagd om alle relevante componenten te integreren. Er wordt van je verwacht dat je grafisch je plan kan trekken, maar je moet ook kunnen communiceren met je team en noties hebben over programmeren. Het is het technische én het functionele, zonder het construct en de context uit het oog te verliezen. De concepten uit de renaissance zijn ook hier relevant.

Onlangs op IMBITATION betoogde Jeroen Devenyn dat je je moet focussen op de zaken waarin je uitblinkt. De rest laat je maar voor wat het is, besteed er niet te veel aandacht aan. Benut je talenten! Persoonlijk heb ik dat eigenlijk nooit gedaan. Ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat ik moest werken aan mijn negatieve punten. Neen dus, onderstreep en accentueer je kwaliteiten; zet ze in de schijnwerper. Toch wordt er op een sollicitatie training gevraagd om je zwakke kanten te verdedigen.

Mijn stelling is dat het conceptuele Ying & Yang evenwicht nooit bereikt kan worden. Je bent altijd beter in het een dan het andere. Ying & Yang is een mythe. Het perfecte evenwicht tussen business & IT kan je nooit bereiken, je kan er wel naar streven. De vraag kan zelfs nog beter geformuleerd worden: wat is het juiste evenwicht en wie bepaalt dit? Is IQ belangrijker dan EQ? Kan je het intellect wel afstemmen met de intuïtie? Hoe bereik je een grijze zone? Precies. De vraag gaat niet op want zulke beslissingen zijn nooit exact. Het is wel een feit dat het één nooit kan zonder het ander. Het en-en verhaal.

Hoewel het voorgaande verhaal waar is en het in wezen een metafoor is voor de generieke manager, is er toch iets dat roet in het eten gooit. De stoorzender is het bedrijfskundige- en individuele belangenspel. Negatieve praktijk ervaringen hebben voor mij het én-én verhaal de das om gedaan. Daar voel ik mij gewoon afschuwelijk slecht bij, maar het én-én verhaal blijft een axioma. Het is de basis.

Het is tijd voor iets anders en het kleurt zwart of wit. Niet grijs. Ik wil namelijk expertise opdoen. Iets kunnen en mezelf ontplooien. Iets dat ik écht graag doe.

Ergens de middelmaat overstijgen.