De eenzaamste dag van het jaar

Soms vraag ik mij hoe ik haar aandacht kan trekken, hoe ik iets voor haar kan betekenen.

Soms vraag ik mij af: past zij wel bij mij ?

Soms vraag ik mij af: waarom is de afstand tussen ons zo groot ?

Soms vraag ik mij af of ik haar beter niet ineens had gekust.

Soms vraag ik mij af wat ik niet te verliezen heb.

Soms vraag ik mij af of ik haar maar eerder had moeten benaderen.

Soms vraag ik mij af waarom ze me dit aandoet.

Soms vraag ik mij af wanneer ik met haar kan voetballen… of om het even wat doen.

Soms vraag ik mij af wat ze in mijn leven doet.

Soms vraag ik mij af: ziet ze me wel staan ?

Soms vraag ik mij af: wat zal de toekomst brengen ?

Soms vraag ik af wanneer ik haar eindelijk “int echt” kan spreken.

Soms vraag ik mij af of ik haar wel verdien.

Soms vraag ik mij af zij me kan vertellen hoe het voelt gelukkig te zijn.

Soms vraag ik mij af wanneer we samen naar dat ene nummer van The Ataris kunnen luisteren… en rond huppelen in het park, de dag wegdrinken.

Soms vraag ik mij af of ik de liefde niet moet opgeven en beter alleen te zijn.

Soms vraag ik mij af wat ik haar eigenlijk te vertellen heb.

Soms vraag ik mij af of ze dit ooit zal lezen.

Maar één ding weet ik zeker: ik hou zielsveel van haar, mijn onbereikbare liefde.

Soms vraag ik mij af of het niet beter zou zijn met alles te stoppen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *