Emo is het woord

Ik weet het nog goed, een half jaar terug kwam ik voor het eerst “echt” in contact met emo.
Voorheen had ik reeds over deze post-punk muziekstroming gehoord, maar wat het juist betekende besefte ik pas nadat ik een artikel van Annie Lewis las in het verfrissend (educatieve) Engelstalig magazine Drive-Speakeasy. Interessante lectuur want sindsdien ben ik mij ook gaan interesseren voor deze muziekstijl.

Deze tekst gaat over emo, een post-punk genre. Ik wil hier graag iets over kwijt. Wat ik u wel wil bijbrengen is een beknopte doch duidelijke beschrijving van emo in klare, verstaanbare nederlandse taal.
Wat ik u wil besparen zijn de verschillende emostijlen want anders ben ik morgen nog niet uitgepraat.

Emo speelt -vanzelfsprekend weliswaar- in op het emotionele.
Het is ontstaan in Washington DC midden jaren 80.
Mensen uit de hardcore scene begonnen hadden nood aan iets nieuws, iets revolutionairs en begonnen emotionele, rustige punk te spelen.

Kenmerken van emo-punk zijn de emotionele gedeelten in de lyrics die meestal over verloren liefdes, gebroken harten, (on)trouwheid gaan.
Het vocale aspect is vrij belangrijk en daarom bevat emo ook veel schreeuwen wat ook wel eens screamo word genoemd als daar de nadruk (eventueel) word opgelegd.
Instrumentaal wordt er meestal gebruik gemaakt van een akoestische gitaar, luidde drums en de typische snel gespeelde gitaar akkoorden van het punkgenre.

Emo-muziek is over het algemeen erg droefgeestig, melancholisch. Je voelt misschien aan dat het erg pessismistisch overkomt.
Het is muziek waarmee je je gevoelens impulsief kan kwijtspelen door luidkeels mee te zingen. Emo is dus ook erg extrovert. Dit is dan ook de kracht die mensen naar emo drijft. Emo is muziek om in groep naar te luisteren, met familie of vrienden, met je lief of zelfs alleen.

Emo is geen bewijs van een slechte jeugd noch weinig geïnspireerd en noch commercieel.
Het grootste deel van de emo-bands zijn uit eigen buurt, spelen enkel in underground clubs en brengen hun platen uit op zogenaamde emorecords.

Dat emo vandaag de dag ook een levensstijl is bewijzen verschillende websites.
Rob Dobi bijvoorbeeld omschrijft op zijn site hoe je je emo moet kleden.
De term emo slaagt tegenwoordig zelfs op iemand die makkelijk depressief wordt of zelfmoordneigingen heeft.

Zoals elke muziekstijl evolueert ook emo. Van emocore in den beginne zijn we vadaag aanbeland bij post-emo indie(pendent) rock. Deze laatste heeft eigenlijk nog weinig te maken met de originele emostijl. (behalve Jimmy Eat World dan).

Hetgeen mij zo aanspreekt aan emo is de melancholische zangerigheid, het poëtische, de akoestische gitaar.
Verwacht nu niet dat ik een emo-expert ben. Integendeel zelfs. Ik ken geen van de eerste emobands.
De emo die ik dus luister is de meest recente post-emo indie rock zoals bijvoorbeeld Jimmy Eat World.
Ik ken emobands via radio, televisie, vrienden, festivals net zoals u en dat allemaal dankzij onze rijkgevulde cultuur.

Bands waar ik dus bijvoorbeeld naar luister zijn The Early November, Dashboard Confessional, Yellowcard, The Ataris, From Autumn To Ashes, Something Corporate, Face Tomorrow, Jimmy Eat World tot zelfs Silverene.
Of deze bands nu echt specifiek emo zijn is betwijfelbaar, zo zal From Autumn to Ashes bijvoorbeeld meer aansluiten bij emocore in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Early November.

Meer lezen?
What the heck *is* emo, anyway?
how to dress emo 2.0 by rob dobi
Emo volgens Wikipedia

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *