School, daar krijg ik het schijt van

Goedgeluimd ging ik vanmorgen met volle moed naar school. Toch ben ik er nog maar net van bewust dat het schooljaar weer begonnen is.

Yves kwam vanmorgen langs mij gereden, vervolgens pikten we Bob op en reden met de fiets richting Kalmthout. Niets speciaals, want dit zal ik het komend schooljaar (nu spreek ik nog over “schooljaar”, volgend jaar zal het waarschijnlijk “academiejaar” worden) vaak genoeg doen. Net zoals luisteren naar oninteressante, meestal conservatieve leerkrachten.

Aangekomen in school begon de miserie al. Op de één of andere manier kon ik mijn fiets niet meer in het fietsenrek kwijt, alle fietsrekken waren namelijk al volzet. Ik vond niets beters dan mijn fiets dan maar gewoon ergens te plaatsen. Logisch dat er zo weinig plaats is, ik kreeg in de klas te horen van mijn -typische huisvrouwmoeder- klassenleraar (ja klassenleraar is het juiste woord, niet klastitularis en noch klasleraar) dat het aantal leerlingen in de tweede graad met een explosieve 17% gestegen is. Vanzelfsprekend dan ook dat we tijdens de middagpauze in onze eigen klas mogen eten. Hmmm… die laatste zin klopt eigelijk niet want we hebben nog geeneens een “eigen” klas. Enfin, ik ging dus zitten op de bank waar we vorig jaar ook altijd zaten. Vol ongenoegen constateerde ik een paar minuten later dat er een vogelstront op mijn broek was terecht gekomen, net zoals vorig jaar. Eén keer kan, maar na een tweede keer begin je je toch al vragen te stellen. Waarom ik? Gelukkig viel het nog mee, laten we het maar op het “naar schoolgaan” steken. Misschien kan ik mij nog gerust stellen met het feit dat dit waarschijnlijk wel de laatste eerste schooldag was in het Heilig Hart.

Het wordt een lang, vermoeiend schooljaar maar ik ben er zeker van dat er vaak plezier zal worden gemaakt en er veel gelachen zal worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *