Illusies (1)

Het was nog maar kwart voor acht, s’avonds. Al uren was ik me de nagels af aan het bijten en keer op keer liep ik terug naar de badkamer om te zien of men haar nog steeds goed genoeg lag tot ik weer minuten lang naar de muur zat te staren. Waar bleef ze? We hadden toch afgesproken om acht uur? Wát in godsnaam was er mis gelopen? Ik begon me al ongerust te maken. Vijf dagen op de schoolbanken doorbrengen zonder haar te zien was als het verlies van iets kostbaars. Je weet niet wat je hebt tot het weg is zoals de zanger van de Counting Crows zingt. Elke seconde leek wel een minuut te duren en ik keek me scheel op het wegtikken van elke seconde. Plots, onverwacht, zachtjes kwam het allermooiste meisje zomaar mijn rommelige kamer binnenstrompelen. Strompelen was het niet echt, eigenlijk eerder het tegenovergestelde want haar pasjes waren zo elegant dat men ogen er bijna van uitvielen. Zo’n charisma, zo bloedmooi en zo van mij, ik voelde me euforisch alsof dat iets wat men God noemt bij mij was. Ze kwam recht op me af en ik zat daar zo maar. “Kom je met me mee?” vroeg ze. Ik nam haar hand vast, zonder één woord te zeggen en we wandelden naar het uiterste puntje van de grote tuin vol met kleurrijke bloemen, zoemende bijen en oude populieren. We gingen op het tuinbankje zitten, hélemaal alleen maar toch zo samen en weg van alle drukte. Zij kuste me, ik streelde haar borsten. We dronken de verdere avond en we keken samen hoe de eens stralende zon onderging. Toen besloten we om naar het park te gaan. Dat was ons wekelijks ritueeltje. Het zou weer zo’n zwoele en lange bloedhete zomeravond worden.
Wel, dit is hoe een perfecte avond er voor mij zou moeten uitzien.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *