De beste ontgoocheling

Raar is het als je mensen écht leert kennen. Je hoort hun stem, je luistert naar wat ze vertellen hebben en je lijkt volledig te zijn geïntegreerd in hun gesprekken.

Ik dacht wel dat jij zo was en klaarblijkelijk had ik nog gelijk ook. Ik was -geloof ik- even verliefd geworden op jouw speelsheid en ik was aan het hopen dat je iets tegen me ging zeggen. Dat hopen werd al snel verleden want we hebben, los van dat staren, niets tegen elkaar gezegd. Het pathetische gehalte was misschien wel aanwezig. Jammer.

Weet je, ik ben ook niet blind. Je vriendin gebaarde naar je, dat heb ik duidelijk gezien. Zei ze iets in de trand van “even?” of zie ik spoken? Spoken, dat zullen het het wel zijn zou je desalniettemin zeggen. Je leek ook geen woord uit je mond te krijgen, misschien zitten we wat dat betreft wel op dezelfde golflengte zou ik dan met een halve glimlach verwoorden. Of wil je je imago ten opzichte van je vriendinnen niet aantasten want ik heb het gevoel dat deze laatsten me toch maar een fuckhead vinden.

Ik ben het niet, die een probleem heeft. Jij en ik is wel het probleem. Weet je dat ik geteld heb hoe vaak je naar mij keek? Wel 35 keer. Ja, dat moest ik weten. Er zijn zoveel dingen die ik nog weten moet. Hoe je van bloemen plukken in de winter?

Ben jij echt de persoon die ik gisterenavond te zien kreeg? Ik bedoel, Ik was alleszins niet de persoon welke ik gisteren was.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *