Yellowcard

Nooit zou ik het wagen om met een luid spelende CD van Yellowcard te rijden. Wat ik wel zou willen doen is naar hun muziek luisteren, zoveel als ik kan. Yellowcard heeft faamheid verworven met Ocean Avenue en zo heb ook hen leren kennen. “Niets bijzonders toch?” oordeelde ik toen ik voor het eerst iets van Yellowcard hoorde. Kennelijk één van de grootste fouten die ik tot op vandaag maakte.

Ik moet zeggen, ik betreur het ten zeerste dat zulke woorden uit mijn mond kwamen. Zeker toen ik enkele maanden terug One For the Kids hoorde, hun debuutalbum. Ongelooflijk hoe bombastische akkoorden collaboreren met weemoedige viool klanken.

Underdog is mijn absolute favoriet van het gelijknamige The Underdog EP. Subliem gewoon, over dat je moet volhouden in het leven. Life Of A Salesman klinkt dan weer erg respectvol, terwijl Hey Mike dan weer erg gepast is als het allemaal niet meer zo goed zit met een vriend.

Yellowcard klinkt echt niét als de doorsnee poppunk band en ik denk dat het die viool is die het hem doet maar zonder die zachte doch klare stem, goede drummer en andere gitaristen zouden ze nooit Yellowcard zijn. Niet verwonderlijk dus, dat ik soms weemoedig tracht mee te zingen. Hun liedjes zijn voor mij een eeuwig durende verademing, soms fluisteren ze je slaapliedjes in, helpen ze je weer overeind te lopen of leggen ze mooie en minder mooie beelden voor van je leven. Voor je het weet geraak je verwikkeld in hun melancholische klanken, verhalende lyriek en help-me-dit-uit-mijn-hood-te-krijgen-gezang. Daarom dat ze een opmerkelijke plaats verdienen hier op deze weblog.

Yellowcard speelde vorig jaar nog op Pukkelpop, ik kon er jammer genoeg niet bij zijn. Nu wacht ik in alle stilte op dat ene meisje dat me in men dromen uitnodigt en vraagt: “Ga je met me mee naar het concert van Yellowcard ?”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *