Flits!

Wim Geysen zorgde er voor dat vandaag de tranen opwelden! Flits heette de monoloog die hij opvoerde. Flits werd geschreven in opdracht van Ouders van verongelukte kinderen. De monoloog handelt over enkele jongeren die een avondje op de lappen gaan. Het zou een ongelooflijke levendige avond worden waar er gedanst en plezier zou worden gemaakt en waar de alcohol rijkelijk zou worden geconsumeerd. Eéntje om nooit meer te vergeten dus. De avond eindigt jammer genoeg ook dramatisch onvergetelijk.

Het was subliem om te zien hoe in de monloog de euforie naar een climax evolueerde om daarna abrupt, door een flits, te veranderen in een zwart gat. Zonder afscheid. Flits was niet zomaar een theaterstuk, het bezat een meerwaarde. Het is moeilijk om over een dergelijk thema een monoloog te schrijven volgens mij. Gedurende heel de opvoering overheerste er stilte in de zaal. Niet als negatief bedoeld. Misschien waren er veelal mensen die zich in de situatie herkenden of anderen zoals mij die nu beseffen dat weer een verkeersongeval met dodelijke afloop niet zomaar iets is, dat het ons ook zou kunnen overkomen. En dat wilde Wim ook. Hij wilde geen eerbetoon. Voor velen misschien een pijnlijk thema. Ik denk dat we allemaal wel met het drukke chaotische verkeer in ons belgenlandje worden geconfronteerd. Misschien is het wel ‘ns goed dat we even kunnen stilstaan bij de dodelijke verkeersongevallen die dagelijks tal van doden voor we met onze fiets of auto weer eens het bijna onbevaarbare verkeer induiken. En dat is wat Wim Geysen ook wilde aantonen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *