VS reis

Medio september kreeg ik de kans om met het departement Handelsingenieur Beleidsinformatica, op uitnodiging van IBM en Microsoft, naar de States te trekken. De reis zou zeven dagen duren, we zouden New York bezoeken gedurende de eerste vier dagen om vervolgens over te vliegen naar het verre Seattle waar het Redmondse softwarebedrijf Microsoft is gevestigd. Langs deze weg wil ik een beknopt doch volledig verslag neerschrijven over mijn unieke ervaringen en inzichten die ik heb verworven. Daar het ondertussen al bijna twee weken geleden is en er uiteraard al vele gaten zijn gevormd in mijn geheugen zal ik alsnog een helder beeld proberen te schetsen; ik doe men best alleszins! Ook heb ik een aantal foto’s online geplaatst die ik voorzie van de nodige aantekeningen.

Dag 1

Omstreeks half zeven liep de wekker af. “Today is the day”, realiseer ik me! Als nog maar net bekomen van die vermoeide tweede zittijd wachtte alweer een volgend avontuur. Dit keer iets groots, iets waar ik eigenlijk al meer dan een jaar naar uitkeek. Wat zeg ik, meer dan twee jaar zelfs, rekening houdend met het feit dat ik vorig jaar mijn kans miste omdat alle dertig plaatsen al volzet waren en gegeven het feit dat studenten tweede bachelor voorrang krijgen. Maar goed, dit keer was er ruim voldoende plaats waardoor ook andere jaars studenten kans maakten. Na een kort doch stevig ontbijt was het tijd om te vertrekken richting de vlieghaven van Zaventem.

Na een vrij vlotte rit kwamen we aan en na enig gezoek naar een parkeerplaats, die we uiteindelijk niet echt gevonden hebben, is het tijd om afscheid te nemen. Een prachtige reis zou volgen. Ik slenterde binnen met mijn valies mét wieltjes en pal voor mij in de inkomhal zie ik de plaats alwaar wij afgesproken hadden: het min of meer gekende, opgehangen vliegtuig; daar kun je nu ook moeilijk naast kijken hé. Onmiddellijk ebde mijn enthousiasme min of meer weg na te vernemen dat onze vlucht ineens al een vertraging had van vier uren; die hebben we dan maar nuttig besteed met het verkennen van de oninteressante luchthaven, genietend van de voucher die Delta ons nog verschuldigd was dewelke ik besteedde aan koffie en donuts om toch al in de stemming te komen. Nadat iedereen uiteindelijk in gecheckt was, het vliegtuig opsteeg en we bediend werden door een vrij geschifte doch sympathieke Hollander werd er een film opgezet (ik vond helaas geen gratis koptelefoon op mijn seat) vlogen we in een lange rit van acht uren de oceaan over naar “the land of the free and the home of the brave”.

Ik vermoed dat het een zeven uur ‘s avonds moet geweest zijn toen we eindelijk aankwamen in JFK International Airport. Eerste indruk: heel huge! Het blijkt dat elke vliegmaatschappij zijn eigen airport heeft, zijn eigen spoor voor toelevering et cetera. Ik weet niet hoe het kwam, maar na het alweer in checken zijn ik en Gilles op ons eentje al richting bussen gewandeld. Dat hadden we beter niet gedaan want we verloren even de groep. Nadat drie vrouwelijke agenten(!) op drie plaatsen ons hadden aangesproken waren de verloren zonen terug en was de groep weer volledig. Meteen ook werd duideijk dat NYC de veiligste stad is ter wereld, ik meen het! Toen gingen we de bus op richting hotel. Door de vervloekte vertraging hadden we al heel wat tijd verloren en moest onze planning noodgedwongen aangepast worden. Geen tijd meer om een bezoekje aan de de wijk van Upper West Side te brengen maar gelukkig was er nog een verrassing; we kregen de gelegenheid om New York City by night te zien via een city trip. Wat ik mij nog herinner is dat ik heel hard onder de indruk was. Het was ook wel grappig want we kregen van elke plaats die we passeerden ook nog een heel verhaal erbij verteld door een figuur die schijnbaar dronken was of toch zo over kwam. Op een uur tijd kregen we een ruwe impressie van wat New York City is. En wat de glamour, rock’n roll en sex die NYC uitademt betreft kan ik dat alleen maar beamen. China town, little Italy, Chrysler building waren enkele blikvangers, maar Times Square met al zijn billboards zal voor mij toch nog het meest overweldigende zijn van die avond. Buiten het feit dat we bijna allen van de kille wind huiverden was het meer dan overweldigend.

Dag 2

De tweede dag was een zondag en omdat ze in het hotel Newton geen ontbijt serveerden waren we aangewezen op alternatieven. Omdat ik vanaf begin af aan zoveel mogelijk heb geprobeerd om Starbucks, Dunkin Donuts en McDonald’s te vermijden waren we aangewezen op het restaurant naast het hotel. Ik bestelde dus zo’n typisch Amerikaans ontbijt waarvan je op zijn minst kan zeggen dat het stevig is; bacon and eggs, sunny side up met patatten, koffie in overvloed, het was lekker. Trouwens, het feit dat het hotel geen ontbijt aanbood was eigenlijk wel een minpunt waardoor ik besefte dat ik meer geld zou moeten uitgeven dan gepland. Slechte informatie doorstroming? Nope, blame me: pure onoplettendheid.

Voor iedereen door de maaltijd raakte beseften we dat we de groep gemist hadden en we waren dus te laat. Daar het hotel Newton, gelegen in de Upper West Side van Manhattan te 95th Street dat kruist met Broadway, de oudste straat van New York City, op wandelafstand is van de échte city, zijn we maar op ons eentje met een klein tiental vertrokken. We wandelden door Central Park: een immens park kan je wel zeggen waar er massaal gesport en gefietst wordt. Op zo’n doortocht besef je pas hoe kolossaal de gebouwen ginds zijn, vandaar skycrapers genaamd, en hoe minimaal onze blokken in België wel niet zijn. Toen Rockefeller Center opdook was dat ook zeer flagrant. Hier is een vrij recente, nieuwe attractie genaamd Top Of The Rock die fenomenale uitzichten geeft over gans NYC, van noord tot zuid, van west naar oost. Ja zelfs het Vrijheidsbeeld was in de verre verte te zien maar ook the Empire State Building, Chrysler Building en Central Park waren zeer duidelijk te herkennen. Dat was toch wel een toppunt hoor. Toen zijn we nog eens door Times Square gegaan, dit keer bij daglicht en toen hebben we nog het fameuze station van NYC: Grand Central Station bezocht. Heel veel licht, heel druk ook. Vervolgens hebben we op ons eentje middagmaal genomen, een overheerlijke pie pizza was het denk. Wat mij onmiddellijk opviel was dat New York hiphop uitademt! Het toch voor een overgroot deel van het volk op straat waren negers met wijde broeken en XXL-shirts. Daarnaast ook heel veel dingen die wij niet gewoon zijn zoals het publiekelijk uit delen van kranten bestaande uit artikels in de vorm satire maar dan over de actualiteit. Dan de zwerver, van een graad agressiever; ze lopen gewoon binnen in een Mc Donald’s of andere fastfood-tent en vragen pertinent om pennies of meer of ze houden de deur voor je open en dan ben je al bijna genoodzaakt om iets te geven. Toen hebben we de Staten Island ferry genomen en konden we Statue Of Liberty zien, iets wat je toch moet hebben gezien! Daarna hebben we weer een city trip gemaakt en passeerden en stopten we onder andere bij Ground Zero waar ze nu weer druk aan het bouwen zijn voor metershoge gebouwen en Wall Street waarvan ik dacht dat het toch wel groter zou zijn maar ook dit was inspirerend. In de verte had je dan nog Brooklyn Bridge et cetera.

We waren die avond dan vrij en ik denk dat we toen beslist hebben terug richting NYC te keren. We hadden nog wel wat dingen die we wensten te aanschouwen. Gelukkig was de Subway niet al te ver weg want ik had echt geen zin om nog heel Broadway af te lopen. Ik herinner mij nog dat richting Times Square het ontzettend druk was, veelal lui die terug van hun werk kwamen en kids van school. We zijn dan overgestapt en uitgestapt ergens vlakbij South Houston, dé winkelstraat. Ergens in een zijstraat wilde ik nog de NY Bape winkel en dat hebben we dan ook gedaan. De Bape-prada kostte me toch net wat teveel, hoe dan ook, de kledinglijn is wel leuk. We zijn dan nog op een Apple store gestoten. Niet die met de glazen kubus maar wel één die minstens even groot is; heel cool. Aldaar ook de iPhone getest en ik ben er diep van onder de indruk geraakt, ik wou hem zelfs nog kopen. Toen zijn we in little Italy beland waar er een lokale kermis was maar dat sloeg wat tegen. Aan een “maak-je-kans-en-win”-stand kregen we nog tips voor en een pub genaamd American Trash waar alle Amerikaanse meiden na het uitgaan te vinden zijn. Ideaal dacht ik maar we zijn er helaas niet geraakt omdat we het niet vonden. We kregen aldus honger en zijn dan in één van de beste pizzahutten van NYC, niet dé Pizzahut want die ben ik in gans New York zelfs niet tegengekomen, tot mijn grootste verbazing, beland. De pizza was alweer heerlijk. Toen onze honger gestild was zijn we onze weg gecontinueerd, we passeerden langs de enorm goed beveiligde VN-complexen. De wandeling begon vermoeiend te worden, we hadden nood aan drank! De eerste beste supermarkt was de oplossing maar we betaalden veel te veel want het is daar eigenlijk in gans NYC best duur voor voedingswaren. Eigenlijk hebben we vanaf first Street tot 95th Street te voet afgelegd; de mijlen beginnen dan toch al te tellen. We dachten nog eens in Central Park te duiken, iets wat je beter ‘s nachts kan mijden. Er is toch wel een duidelijk contrast met de dag. In het park is om een uur of 1 werkelijk niemand te bespeuren op het enkele koppeltje met hond of fanatieke loper na. We pauzeerden even op een bankje alwaar een wasbeer eventjes de vuilnisbak kwam leegroven. Weeral een unieke ervaring. Langs een pad in Central Park zagen we abrupt een opening met zicht op gans New York! Hoe geweldig was dat wel niet, des te meer bij nacht sfeer. Tientallen foto’s werden er dan getrokken. Ik geloof dat het een uur of twee moet zijn geweest toen ik in bed lag. Wat was me dat een productieve dag!

Dag 3

Ondanks de nachtbrakerij zat ik om half acht al in de bus met bestemming Hawthorne. Dit is de plaats waar IBM zijn onderzoekscentrum zich bevind en maakt deel uit van het het Watson Research Center. Ik heb hier technologieën gezien die mij echt omver hebben geblazen. Er werden ons demo’s voorgesteld over Fringerprint Technology waardoor je eigenlijk geen wachtwoorden meer hoeft te onthouden en spraaktechnologie, verder werd er het nut van RFID aangetoond. Andere projecten zoals dogear waren voor mij ook zeer relevant en informatief en het inzicht dat web 3.0 applicaties en omgevingen zoals Second Life de toekomst zijn voor bijvoorbeeld evacuatie-oefeningen waren enorm verruimend en verrijkend. ‘S middags kregen we een lunch in dé eetzaal. Er was ook menig IBM-medewerker aan het lunchen. Het is misschien cliché maar het idee dat geeks allemaal sportschoenen en witte sokken dragen was hier onmiskenbaar. In de namiddag stond er nog een presentatie over Blue Gene, de supercomputer, op het programma. Daar kwam ene Ruud Haring, professor van een lab bestaande uit alleen maar Blue Gene mainframes, vertellen over een mix van fysica en IT waarvan ik eigenlijk niet veel begreep omdat het zo complex was. Een laatste presentatie werd ons voorgeschoteld door Paul Van Droogenbroeck, Academic Relations Executive bij IBM voor België en Luxemburg. Ook hier weer een aantal inzichten opgedaan over SSME. Het komt er op neer dat dit een vrij recent discipline die computer, management, industriële, sociale en cognitieve wetenschappen combineert met business om een maatschappij waar diensten alsmaar belangrijker worden te ondersteunen. Het was wederom een vermoeiende dag, eentje waarin ik nog last had van jetlag ook. Voldaan. En s’avonds werd er toch nog enkele uurtjes gepokerd.

Dag 4

Ook vandaag brachten we een bezoek aan IBM. Dit keer geen onderzoek centrum maar wel een mainframe productiecentrum in Poughkeepsie en een chip productiecentrum in Fishkill. Ik had bewust geen ontbijt genomen omdat dat beschikbaar was op de IBM campus, het was lekker kan ik u garanderen. We kregen een warme welkom in Poughkeepsie. Eerst werd er een presentatie gegeven over System Z, de nieuwste mainframe technologie van IBM. Hierbij werd vooral het belang van virtualisatie aangehaald en ook werden de verschillende types mainframes getoond met in het achterhoofd dat mensen zoals wij hun potentiële klanten van de toekomst zijn. Na elke presentatie was er een korte pauze voorzien waarbij je de gelegenheid had om een soda te nemen of om even te surfen op het internet op de pc-faciliteiten. De volgende presentatie was eigenlijk voor mij de meest interessante. Ze werd gegeven tijdens lunch en handelde over de historiek van IBM-processoren. Dit was ook weer een speciale ervaring om zo tijdens lunch naar een topic te luisteren. Interessant is bijvoorbeeld dat producten als PS 2, Wii en XBOX 360 allemaal bestaan uit een IBM-processor. Eigenlijk gaf deze presentatie een dieper inzicht in de verschillende oplossingen die IBM aanreikt voor business gerelateerde problemen, nu en in de toekomst. Ik zou eigenlijk nog veel hierover kwijt kunnen maar ik ben contractueel verplicht jegens IBM en aldus het zwijgen opgelegd. De volgende topic in de agenda behandelde Linux en de synergie die er ontstaat in samenwerking met System zSeries. Aangehaald worden de stabiliteit, betrouwbaarheid en veiligheid. Na de break volgden nog enkele woorden over Big Green. Een zicht werd gegeven op het feit dat het aantal data centers significant naar beneden moet en kan en hoe er bijvoorbeeld floor-space-kosten kunnen uitgespaard worden, uiteraard met de mainframe technologieën van de System zSeries van IBM. En alsof de presentaties nog niet voldoende waren loop ik hier nu thuis met een pennen set van IBM, jawel mét IBM-logo, als cadeau. Gelukkig als een kind dat ik was!

In de namiddag stond er iets heel anders op het programma. We bezochten IBM Fishkill, de plant waar effectief chips geproduceerd worden. Eerst werd er uitgelegd hoe chips worden gemaakt met keramische platen enzovoort, vervolgens kregen we een rondleiding voorgeschoteld waarvan ik me duidelijk een verkeerd beeld had voorgesteld. Veel meer bandwerk en veel minder scheikundigen dan verwacht, ook veel minder labo of misschien hebben we dat niet gezien gekregen. Het zal wel de vermoeidheid zijn geweest maar het interesseerde met niet veel meer.

Na het bezoek zat het programma erop en IBM heeft een hele mooie bedrijfscultuur waarover ik nu nog enthousiast ben. Het is een onderneming waarvoor ik wel zou willen mijn diensten aanbieden. Mijn aantekeningen heb ik nog steeds in mijn THINK-notepad staan en voor diegenen die niet weten wat het is deze quote van Thomas J. Watson.

“THINK”. Watson summarized the IBM philosophy with a motto consisting of one word. A biographical article in 1940 noted that “This word is on the most conspicuous wall of every room in every IBM building. Each employee carries a THINK notebook in which to record inspirations. The company stationery, matches, scratch pads all bear the inscription, THINK. A monthly magazine called Think is distributed to the employees.”

Dag 5

Ondertussen was het al woensdag en werd het tijd om de oversteek naar Seattle te maken, gelegen ten noord-westen vlakbij Canada. Weer een zestal uur op het vliegtuig en een tijdsverschil van drie uur. Uiteindelijk kwamen we ergens rond de middag aan. We halen onze bagage af en u kan het al raden zeker? Iedereen vond zijn koffer, weliswaar na enige tijd, maar de mijne was spoor-loos. Aangegeven en hup naar het hotel met zwembad en gratis draadloos internet maar wat wil je als je notebook in je reiskoffer zit.

Die namiddag hebben we dan nog besteed om enkele plaatsen te bezoeken. Eigenlijk stelt Seattle niet veel voor in vergelijking met NYC. Hier zijn de skycrapers geen crapers. Enkele bezienswaardigheden zijn Pike Place Market, en marktje waar vooral vis wordt verkocht, en natuurlijk de lange smalle Space Needle.

Dag 6

Des morgens kreeg ik het nieuws dat mijn bagage terecht was. Hoera! Alle stress uit mijn lijf; nee het viel wel mee. Ik ben alsnog tevreden over de service van Delta. Met lach op mijn gezicht konden we vertrekken naar de indrukwekkende campus van Microsoft, ideaal. Deze campus is eigenlijk immens gewoonweg; er werken zo’n 30000 mensen, er is meer dan 750000 vierkante meter aan kantoorruimte en het heeft een eigen verkeersnet. Dat Microsoft een heel andere bedrijfscultuur heeft is overduidelijk merkbaar, alles is er meer ingekleed en meer gepolijst. Eerst mochten we het huis van de toekomst aanschouwen. Extraordinaire ontwikkelingen en uiteraard revolutionair. Bijvoorbeeld sfeerbeelden op een muur aangepast aan een film die afspeelt. Het aangebrachte scherm is zo ultradun dat je het niet door hebt en denkt dat het geprojecteerd wordt. Bovendien wordt alles bediend met één toestel zoals kamertemperatuur, tv enzovoort. Een andere voorbeeld is recepten die geprojecteerd worden op het aanrecht van de keuken evenals de vorm en de grootte van het te bereiden maal. Indrukwekkend op zijn minst. Toen volgenden er een paar presentaties. De eerste handelde over OBA mét gratis shirt die hier op mijn kot ligt trouwens. Een tweede bestond uit een .Net-development topic. De teamleader achter het .Net-framework in levende lijve die wist bijvoorbeeld te vertellen dat alle code ‘s nachts gecompileerd wordt. ‘S middags was het dan weer lunch op de campus, toen volgde er een wat propaganda voor channel8 en werd een bezoek gebracht aan een het Microsoft museum waarin alle producten worden tentoongesteld. Ja ook de Zune, maar ook de allereerste PC stond te preiken achter een glazen wand. Uiteraard was het museum omringd met de nodige foto’s van Bill Gates. Toen volgde nog het kantoor van de toekomst. Ook zeer gesofisticeerd zoals bijvoorbeeld de videoconferencing-technologie van <a href=”http://lvb.net/item/5462″>RoundTable</a>. Op het einde kregen we nog de kans om tegen werknemers tarieven producten aan te schaffen met een limiet van 120 dollar. Ik heb mij een Vista Home gekocht voor een luttele 25 dollar wat dus geen geld is. Enkele grappige zaken die mij toch wel intrigeerden waren het feit dat telkens we een verplaatsing maakten in een Microsoft-busje werden verplaatst, klassieke muziek opstond. Bovendien met de beperkte aantal zitplaatsen, dat in geen geval mocht worden overschreden, moest het busje tot drie maal op en af. Ook de Microsoft wall of fame met voor elk product een unieke steen zal me bijblijven. ‘S avonds ben ik nog langs een Barnes & Noble gegaan om een cd te kopen, we hebben een aantal pizza’s verorberd en zijn gaan slapen met bier en Amerikaanse televisie.

Dag 7

Vandaag werd er een bezoek gebracht aan de grootste fabriek ter wereld, Boeing. Na een lange rit waren we er en kregen we eerst een museum te zien genaamd Future of Flight. Hier krijg je een mooi historisch overzicht van alle vliegtuigen die ooit werden geproduceerd door Boeing. Van de bekende 474 tot de nieuwe dreamliner. Ook: zicht vanbinnen in de cockpit, levensechte propellers en meer. Luchtvaart heeft me nooit echt geboeid maar ik was hier van onder de indruk. Daarna volgde een bezoek aan de echte Boeing-fabriek. Levensgroot! We kregen maar een klein stuk te zien maar ik heb nu toch een beeld van hoe vliegtuigen geconstrueerd worden. Ontzettend de moeite! ‘S namiddag bezochten we nog Whidbey Island. Weer een ferry op en af. De wereld leek abrupt te veranderen. Hier geen skycrapers maar wel adembenemende natuurlandschappen en zelfs herten op de publieke weg. We bezochten Fort Casey State Park, een natuurgebied en verdededingsbasis voor aanvallen vanuit de zee. Het is gelegen in Coupeville. We aten in Oak Harbor en toen keerden we terug maar dat duurde zo lang op de ring in Seattle. Werkelijk, ik heb daar situaties gezien die pakken erger zijn dan de Antwerpse ring of Parijs, ja zelfs Rome! Terug in het hotel besefte ik dat dit de allerlaatste dag was van ons verblijf. Seattle gaf een hele andere impressie dan NYC. Meer blanken, meer zakenmensen en gewoon een andere cultuur.

Dag 8

Na een viertal uren slapen was het tijd om te vertrekken. Om vijf uur zat iedereen in de bus en we vertrokken richting de luchthaven. Ik was voldaan, het was meesterlijk en ik wil zeker nog eens terug. Vliegtuigreizen zijn vermoeiend en zeker als je vijftien uur moet vliegen. Gelukkig hadden ze in de vlucht van Seattle naar JFK schermpjes in de rugleuning van elke seat ingebouwd waardoor we dus ongelimiteerd tv, radio on demand, cd’s beluisteren en zelfs trivia konden spelen met zen allen. Ideaal. In de vlucht van JFK naar Brussel heb ik niet veel geslapen, ik was blij dat ik terug thuis was. Een terugkomst met een verhaal en een resem nieuwe ervaringen en inzichten. Het was prachtig!

Foto’s !

4 thoughts on “VS reis”

  1. Jaja, het internet is alweer een reisverslag over Amerika rijker… en het is alweer zeer volledig gebleken! Toffe foto’s ook!!

    grtz

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *