Wie zoekt die vindt!

Vindt maar eens een bedrijf dat bereid is mee te werken aan een onderzoeksstudie van beleidsinformatica ! — een betere benaming ontbreekt me.

Ik heb letterlijk tientallen organisaties gecontacteerd met de vraag of men bereid was om een waardeketen— je weet wel, zo’n value chain — zou kunnen opstellen. Zo’n waardeketen geeft aan  welke bedrijfsprocessen er kunnen onderscheiden worden en hoe ze ondersteund worden met IT-applicaties. En maandag is de deadline al.

Mja, ik weet niet waar het aan lag maar vordering was verre zoek. Lag het aan mijn schrijfstijl of misschien het feit dat mijn e-mail te direct en te lang was? Ok, ik besef goed genoeg dat managers een druk leven hebben maar ik ben niet vies van een antwoord op een vraag. Ik heb toch altijd geleerd dat je nooit een aanbod mag afwijzen. Een regelrechte non heb ik meer dan eens mogen horen. Of men reageerde gewoonweg niet of ik kreeg een mooie verklaring; de ene verantwoording al origineler als de andere:

1. we zijn bang voor bedrijfsspionage;
2. onze IT-verantwoordelijke is voor lange tijd afwezig;
3. wegens organisatie-omstandigheden kunnen we u niet van dienste zijn

Kregen onder andere een hoogst persoonlijke mail (arrogantie alom) van mij: De Koninck, InBev, Dierengezondheiszorg, All Crump en Pasec. En flyer.
Maar wat hoor ik vandaag? Bam: MCC; een vzw dat zich met melkkwaliteit en melkproductiecontrole (wat een woord!) bezighoudt gaat in op ons aanbod. Zelfs een afspraak. Een opluchting, maar ik had toch liever een commerciële organisatie geïnterviewd. Zoals flyer. Gelukkig dat we nu tenminste niets uit de duim moeten zuigen.

Maar voor de rest: één en al euforie. Morgenvroeg om 10 uur afspraak.
Ik zou dringend ‘ns in mijn bed moeten kruipen eigenlijk.
Maar nee, ik ga nog niet slapen, ik ben aan het wegdromen bij de klanken van de band Air Traffic. Want geef toe: Fractured Life is toch wel een enorm strakke plaat.