Joy Division is steengoed

Ik ben vooral iemand die naar hedendaags muziek luister. Ik ben niet zo’n fan van 70-80-90 of pakweg Jimi Hendrickx, The Beatles of AC/DC. Hoe groots ze ook waren destijds, zelden neem ik de moeite om mij ook eens daadwerkelijk te wagen aan het luisteren naar de helden van toen. Dit weekend vormde echter een uitzondering.

Het begon allemaal met de intrigerende film Control, die handelt over het leven van zanger Ian Curtis van de band Joy Division. Ian lijdt aan epilepsie. Hoewel de artsen hem pillen voorschrijven, ondergaat hij allerlei neveneffecten. Het touren met de band en de gepaarde lange nachten met drank maken zijn leven er niet makkelijker op. Op de weg ontmoet hij de Belgische Annik Honoré waarop hij verliefd wordt. Zijn vroegtijdig huwelijk met Deborah, waarmee hij een kind heeft, staat daarmee op het spel en hij weet niet voor wie hij moet kiezen. Door alle verwikkelingen wordt hij wanhopig en pleegt hij uiteindelijk zelfmoord, vlak voor de band zijn eerste VS tour. Het tragische voorval betekende ook meteen het einde van de band.

Door middel van zwart-wit fotografie wordt de uitzichtloosheid nog sterker benadrukt en voor je het weet droom je weg en vertoef je in de late zeventiger jaren. Het is de negativiteit en de relativiteit van het leven en de absoluutheid van dilemma’s en keuzes als thema, die de film zo positief maakt. De dramatiek neemt je gevangen en laat je niet meer los. Wat wel opvalt is dat de film voornamelijk de nummers van Unknown Pleasures opneemt en niet deze van het album Closer.

De film heeft mijn hart gestolen en nu zit ik maar meteen de hele discografie van Joy Division te beluisteren. Hetgeen ze in hun korte vierjarig bestaan voortbrachten is subliem. Het is wegdromen van de eerste tot de laatste minuut, het is genieten van de rust, maar tegelijkertijd zo energievol en passioneel dat het muzikaal een hoogstandje wordt. Het is donker, keihard en deprimerend en het was er nog vóór het gothic genre. Het doet mij denken aan Editors en The Cure en hoewel het her den der al opgesmukt is met synthesizers, herken je nog wel de scheurende gitaren en de no-nonsense mentaliteit die het punk genre dat The Sex Pistols en Buzzcocks maakten zo beklemtoonde. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zij het waren die het post-punk genre mee vorm gaven. Songs die je zeker eens moet luisteren zijn het bekende Love Will Tear Us Apart, She’s Lost Control, Decades, Transmission, Isolation en Twenty Four Hours. Joy Division: een echte aanrader dus wat mij betreft.