Nee, ik ben geen designer. Maar nee, dat betekent geenszins dat ik niet af en toe wat knutsel in PS. Aanleiding: mijn ouders vroegen me om voor hun 25-jarig huwelijksfeest een menukaart te ontwerpen.
En ja, zo tijdens de ontwerpfase kreeg ik dus één van die schaarse, creatieve inbrengen.
Welbepaald vroeg ik me af waarom je een menu steeds moet opendoen. Oké, het is een kaart, als je in een restaurant gaat eten vraag je naar de kaart. Maar wat bij een feest waarbij er maar één menu is? Vraag je dan ook naar de kaart? Nee, dan wil je weten wat er zal worden opgediend om je buikje rond te eten.
En moet je een menu per se open kunnen vouwen? Een kaart misschien wel, die lees je namelijk chronologisch van boven naar beneden. Een boek echter (net als alle andere media) lees je van links naar rechts. Dat is toch wel een eigenaardigheid. Daarom introduceer ik het minder conventionele horizontale menu (dat uiteindelijk toch niet gebruikt zal worden wegens behoudendheid van goede gewoontes).
Voor de ronde icoontjes maakte ik gebruik van de wereldbekend Love Is… plaatjes van Kim Casali. Nu ja, over het ontwerp zelf ben ik niet zo ontzettend tevreden. Enfin, het is maar het idee dat telt hé.
Het is te breed voor deze pagina, dus hier vind je het menu.
2 Reacties
hmmm…tomatenroomsoep
Heerlijke reactie, Saar!