Bedenkingen bij de Summize overname

Wat al langer er aan zat te komen is gebeurd: Twitter heeft Summize overgenomen. 5 van de 6 werknemers stappen over naar het bedrijf dat bekend staat om zijn Fail whale, terwijl de CEO Jay Verdy zich zal engageren voor een nieuw project.

Summize is een zoekmachine die ontwikkeld is door verder te bouwen op Twitter aan de hand van API. Bedrijven gebruiken het onder andere om getwitter over hun producten/diensten te monitoren in de zin reputatie management. Mij verwonderde het aanvankelijk wel dat Twitter deze toch wel elementaire zoektfunctionaliteit niet zelf ontwikkelde. Het is haast absurd, want de uit 140 karakters bestaande tweets worden bijgehouden en geïndexeerd door Summize, in hun eigen databank.

Summize is trouwens niet de enige Twitter zoekmachine; alternatieven zijn Tweetscan, Twellow en Twittertroll.  Ofschoon ze alternatieven zijn, zijn ze ook concurrenten. En daar zit het hem nu juist in: het is een zeer slimme zet van Twitter om de zoekrobotten tegen elkaar uit te spelen; Twitter hoeft namelijk zelf geen zoekfunctie meer te bouwen en het beste alternatief wordt eruitgekozen. Summize is nu net superieur: de gelikte user interface, de features (o.a. zoekoperatoren) en de kwaliteit van de zoekresultaten getuigen hiervan.

Insourcing

Geen twijfel dat de overname een belangrijke gebeurtenis is en de impact hiervan valt niet te onderschatten. Zullen er nog overnames van API applicaties volgen? Zullen andere bedrijven het fenomeen overnemen?

Hoewel er bij de Summize kwestie in zekere mate sprake is van outsourcing, observeer ik het zelf als vorm van insourcing, maar dan wel van diensten. Twitter is oppurtinistisch en zegt: laat de ontwikkelingen maar begaan en we lijven het beste wel binnen. Een goedkope overname? De overname prijs blijft vooralsnog mysterieus, maar zal een belangrijke indicatie vormen voor toekomstige overnames en de omvang/belang aantonen van het intrigerende fenomeen.

Creatieve destructie en relativiteit

Voor mij is Twitter groots. Net zoals voor mezelf, is Twitter voor vele andere een dagelijkse bezigheid. Maar is Twitter zo disruptief? Het is alleszins relatief, aangezien Facebook al langer het potentieel van Twitter in zag en het idee heeft overgenomen onder de vorm van een status module. Dat is trouwens maar één voorbeeld, ze hebben ook een mini-feed geïnspireerd op Friendfeed. Leidt dit tot creatieve destructie en wordt Twitter slechts gebruikt door early adopters en social media enthousiastelingen en gaat het de grote massa voorbij?

Het belang van microblogging systemen is geenszins te onderschatten: het zijn spannende tijden, vergelijkbaar met de hoogdagen van IRC in de jaren negentig. Niet verwonderlijk dus dat invloedrijke blogs als TechCrunch en R/WW het haast over niets anders hebben.

This one is for Google Android

Iedereen is in de ban van de iPhone 3G. In ons belgenlandje resulteert dat zelfs in een debat omtrent koppelverkoop. Het is zelfs zo triestig dat ik genoodzaakt ben om over Google Android te praten!

Voor wie niet mee is: lees het uitgebreide artikel van Wired ‘ns door. Het is dus geen smartphone (neen, er bestaat (voorlopig) ook niet zoiets als een gPhone), maar een mobiel platform.

Maar kom, ik geef toe, toen ik vorig jaar in de VS was, was ik dol op het gadget en ik kan niet ontkennen dat ik het als eerste in mijn handjes wou hebben. Nu prijs ik mezelf gelukkig dat ik mijn oorspronkelijke aankoop uit mijn gedachten heb gewist (hoewel de iPhone nog steeds zeer af is) en daarom wacht ik nog even tot de eerste Android enabled toestellen op de markt komen. Inderdaad ben ik ontzettend enthousiast en ik vind het ronduit fantastisch wat ze bij Google doen om het mobiele web mee vorm te geven.

Zo brengt de Developer Challenge een waaier aan innovatie: Enkin, Golfzilla beloven reeds veel goeds. Sinds kort kan je je ook al uitleven met Android op een Nokia N810 Internet Tablet.

Voor de iPhone zijn er de bijhorende Applications, en daar zal Apple letterlijk munt uit slaan. Bij Android daarentegen kan je zelf aan de slag gaan en zo bijvoorbeeld het standaard adresboek vervangen. Ook zijn er reeds massa’s gratis applicaties beschikbaar voor Android.

Eén van de grootste troeven, naast Google’s steunbetuiging aan open standaarden, is wellicht de groeiende community. Deze ontwikkelaars vormen samen met de Open Handset Alliance (vendors) de basisvoorwaarde voor Android’s succes: alleen dan kan de mobiele markt pas echt openbreken. Het is dan ook van vitaal belang dat Google tekortkomingen dood serieus neemt. Dit is ongetwijfeld iets veel groter dan open source alternatief Symbiam.

Android is ook zeer transparant: code wordt voor een groot gedeelte vrijgegeven onder de Apache licentie. Aangezien Java de aandrijfkracht is, wordt er geen native code toegelaten. Niettegenstaande dat OpenMoko wel programmeerbaar is in C++, en dus een meer verregaande en diepere implementatie toelaat dan Java, zie ik een aantal voordelen. Ten eerste is Java toegankelijker en eenvoudiger en voor mezelf ook wel leuk omdat ik het een Java ken: ideaal dus. Ik zou er eens naar moeten kijken om zelf eens iets te schrijven.

Neen, ik hoef geen iPhone. Geef mij maar een smartphone die draait op Android en de volgende specs heeft:

  1. Basis functionaliteit om te kunnen bellen en sms’en en van die dingen.
  2. Een GPS aan boord.
  3. Touchscreen met iets dat evenwaardig is aan multi-touch.
  4. Een degelijke camera met een resolutie van ten minste 3.2 MP en optische zoom.
  5. Video-opname functie.
  6. Een toegankelijke browser en e-mail applicatie.
  7. QWERTY toetsenbord
  8. Een ergonomisch bling bling,  flinterdun- en blits design.

Ik hoopt echt dat dit een beetje ruikt naar de HTC Dream! 😉

De Horizontale menu(kaart)

Nee, ik ben geen designer. Maar nee, dat betekent geenszins dat ik niet af en toe wat knutsel in PS. Aanleiding: mijn ouders vroegen me om voor hun 25-jarig huwelijksfeest een menukaart te ontwerpen.

En ja, zo tijdens de ontwerpfase kreeg ik dus één van die schaarse, creatieve inbrengen.

Welbepaald vroeg ik me af waarom je een menu steeds moet opendoen. Oké, het is een kaart, als je in een restaurant gaat eten vraag je naar de kaart. Maar wat bij een feest waarbij er maar één menu is? Vraag je dan ook naar de kaart? Nee, dan wil je weten wat er zal worden opgediend om je buikje rond te eten.

En moet je een menu per se open kunnen vouwen? Een kaart misschien wel, die lees je namelijk chronologisch van boven naar beneden. Een boek echter (net als alle andere media) lees je van links naar rechts. Dat is toch wel een eigenaardigheid. Daarom introduceer ik het minder conventionele horizontale menu (dat uiteindelijk toch niet gebruikt zal worden wegens behoudendheid van goede gewoontes).

Voor de ronde icoontjes maakte ik gebruik van de wereldbekend Love Is… plaatjes van Kim Casali. Nu ja, over het ontwerp zelf ben ik niet zo ontzettend tevreden. Enfin, het is maar het idee dat telt hé.

Het is te breed voor deze pagina, dus hier vind je het menu.

iPhone in België

Mobistar maakte gisteren bekend dat de iPhone (3G versie) vanaf vrijdag verkrijgbaar is. Na de persconferentie is er massaal over geschreven, iedereen houdt zijn mening er op na. En toegegeven: Mobistar is er door de eerder uitgestelde persconferentie (die van 4 juli) maar mooi in geslaagd om nog meer buzz te genereren. Kijk wat ze nu doen: aanstaande vrijdag, 11 juli, zal de iPhone alsnog in de rekken liggen. Of je nu donderdagnacht aanschuift in de rij om er één te kopen of om de ramptoerist te gaan spelen: iPhone gekte verzekerd.

Zelf bekijk ik de iPhone release in België nogal nuchter. Ten eerste: de abonnementen. De drie datapaketten (€30, €45 en €65) vind ik meer dan behoorlijk. Maak zelf ‘n keer de vergelijking met T-Mobile in Nederland. Kijk ook bijvoorbeeld naar Nieuw-Zeeland en je weet dat we er niet zo slecht vanaf komen. En vooral belangrijk: de iPhone is sim-lock vrij; je kan hem gebruiken op elk netwerk in België en aanschaffen zonder abonnement.

Over de prijs van het toestel dan: €525 voor de 8GB versie en €615 voor de 16GB versie. Ok, dat is duur maar niet buitensporig duur. Jongeren zullen het toestel mogelijk ook aankopen, want het is een GSM, camera en MP3-speler in één. Resultaat: je moet de drie gadgets niet meer afzonderlijk aankopen.

En echt, als je leest welke eisen er worden gesteld in de VS, dan koop ik hem liever hier.

Ik kan zo nog niet direct bedenken waarom de hype over zou zijn. Het is waar dat zo’n 20,000 early adopters onder ons de iPhone reeds eerder aanschaften via diverse kanalen. Nochtans: ik geloof dat de iPhone de democratisering is van de smartphone. Het is voor iedereen. Het is net zoals Henri Ford er voor zorgde dat iedereen een Ford kon krijgen, zolang hij maar zwart was. Het is een product in volle globalisering (daar hoef ik niet voor naar Amerika te vliegen als ik het wil), begeleid door een ijzersterke marketing strategie.

Het is voor mij dan ook duidelijk dat de hype rond het blitse toestel nog niet over is; goed voor Mobistar dus.

Studentenjob bij Deloitte

Sinds dinsdag doe ik een vakantiejob bij Deloitte in Diegem (één van de Big Four en ze zijn gespecialiseerd in auditing, tax, consulting en het geven van financieel advies). Enfin, eigenlijk was het de bedoeling dat het een betaalde stage zou zijn. Maar dat dus niet.

Ik werk op het departement Enterprise Risk Services (ERS, zoals ze zeggen), in het kader van het Safer Internet Programme. Het komt erop neer dat we een 25-tal Europese software producten benchmarken. Deze producten zijn virusscanners die ook Parental Control aanbieden (dus niet AVG ofzo); het onderzoek is ook specifiek gericht op kinderen en tieners van 6 tot 16 jaar. Kijk ‘n keer naar de resultaten van 2007.

Concreet testen we hoe de producten het filteren van protocols afhandelen. En specifiek is dat HTTP, MSN, POP3, FTP, VoIP, News, P2P, Stream en ICRA. Producten worden geïnstalleerd op een Windows XP image met behulp van de virtualisatie technologie van VMware.

Hoewel Risk Management niet meteen de job is waar ik naar op zoek ben, is de ervaring die ik opdoe echt enorm. Maar echt, het is enorm cool. Je zit in Diegem ook midden tussen alle IT bedrijven; Oracle, Microsoft, Cisco, HP, Canon enzovoort, ze zijn er allemaal present. En de functie zelf: we werken met voorgedefinieerde datasets (URLs en content) en dat is dus pure porno en gambling. Echt ongeloofelijk, betaald worden om naar porno te kijken. Wie kan dat nog zeggen? To be continued.