Pre-sollicitatie mijmering

Bij Netlash kregen alle teamleden een iPhone als bonus. Dat is mooi, en als student frons ik dan wel eens de ogen. Maar kom, even relativeren, denk ik dan. Immers, als je pas afstudeert staan de bedrijven te popelen om je binnen te lijven. Jij als student hebt hierbij de eindbeslissing en jij bepaalt wat je met je leven wilt doen. Het is zelfs zo erg dat bedrijven tegen elkaar worden uitgespeeld. Bij Deloitte krijgen starters meteen een wagen, naast de smartphone en allerhande uitkeringen en verzekeringen die sowieso al standaard zijn. Geen klein bier in vergelijking met een iPhone, denk ik dan. En het straffe is dat je meteen al wordt beloond, nog voor je ook maar iets hebt gepresteerd. Een beetje vreemd, niet?

Het toeval wil nu dat ik bij Deloitte een studentenjob heb mogen doen. Het was heel leerrijke ervaring, waarbij ik veel nieuwe vaardigheden heb opgedaan. Keerzijde van de medaille was wel dat de werksfeer triestig was. Er heerste een houterige sfeer en het eigen belang primeerde. En je doet er massa’s onbetaalde overuren om door te groeien en met die X5 te kunnen rijden. Daar draait het om: iedereen voor zich. Zouden die mensen elkaar wel bij naam kennen, trouwens?

Het is een hele andere wereld bij kleine en middelgrote bedrijven. Zij kunnen helaas geen wagens aanbieden aan hun medewerkers. Wat je wel vaak hebt, is een goede teamspirit. Ik vind het fantastisch om te zien hoe ze bij Boulevart pizza’s smullen. En dat gewoon op een ordinaire dag. Binnenkort gaan ze trouwens benji jumpen in Grenoble. Kijk, dat is wat mij zou motiveren om gepassioneerd met mijn job bezig te zijn, maar ook mijn teamleden te helpen als het even wat minder gaat.

Op het moment dat je gaat solliciteren sta je voor de beslissing: ga ik voor een goed betaalde job met vette premie of voor een job waarin ik me goed voel? Velen zullen het beamen als ik zeg dat je bij het solliciteren moet kijken naar wat het bedrijf je kan aanbieden in het verlengde van je prioriteiten met betrekking tot bezoldiging, bonussen en je gewenste werk/leven balans. Iedereen heeft andere prioriteiten uiteraard, en dat is hem nu juist.

Om te besluiten vind ik dat beloningen, als blijk van waardering (zoals bij Netlash), zéér prima zijn. Bedrijven die werknemers moeten aantrekken op basis van hun instap bonussen zijn voor mij uit den boze. Geloof me: vele sollicitanten doen het ‘m daarom. In deze resultaatgerichte maatschappij zou ik zonder twijfel kiezen voor een start-up omgeving (tenzij je Google heet natuurlijk) waarin het gezamenlijk belang primeert en iedereen beseft waar je samen naartoe wilt gaan. Maar heb je dan wel dezelfde doorgroeimogelijkheden en ervaring in vergelijking met bijvoorbeeld één van de Big Four? Zucht, ik zal nog maar wat verder studeren zeker?

7 thoughts on “Pre-sollicitatie mijmering”

  1. Het is iets, dat werken en dat omhoog klimmen op de sociale ladder. Iedereen moet maar zo hoog presteren, iedereen moet maar met die X5 kunnen rijden… Ik sta daar momenteel nogal sceptisch over. Ik weet niet of ik wel in die mentaliteit wil stappen. Of ik wel deel wil uitmaken van dat vaak protserig en eigengereide gedoe… Het is niet omdat de wereld een bepaalde mentaliteit creëert dat we die zomaar zonder nadenken moeten volgen. Er bestaan alternatieve manieren en ik denk dat ik die zoveel mogelijk wil bewandelen…

  2. Ik ga volledig akkoord: iedereen moet zijn eigen prioriteiten volgen.

    Maar ik ben de eerste tien jaar van mijn werkleven begonnen in zo’n groot bedrijf, en ben er eigenlijk weggelopen.

    Mijn ambitie is het om bedrijf 2.0 te creëren. Waar onze drie doelstellingen (kwaliteitsvolle sites maken, rendabel zijn, plezier hebben in ons werk) in evenwicht zijn met elkaar, en geen van de drie de andere overheerst.

    En dus geef ik bewust prioriteit aan een aangename werkomgeving, eerder dan aan een hoog loon. Trouwens, een sollicitant die op zoek is naar 5000 euro bruto en een X5, zou qua mentaliteit (gedreven door persoonlijk winstbejag ipv gedreven door persoonlijke passie) niet in ons bedrijf passen – dus het loon is eigenlijk ook een soort van selectiemethode.

  3. Blij dat er veel mensen zo over denken. Te veel overhellen naar één kant is nooit goed. Als ik volgend jaar ga solliciteren ga ik proberen om mij niet te laten vangen… Een interessante en leuke job die fatsoenlijk verdient zal wel haalbaar zijn, mits wat zoekwerk.

  4. Ik ben net als Bart weggelopen uit een groot bedrijf. Heb in dat groot bedrijf wel mijn strepen moeten verdienen voroalleer ik een wagen kreeg. Dat is nu wel al 1à jaar geleden, toen de tijden net iets anders waren.

    Maar soit, ik vind de manier van denken wel goed. Met een gezond realisme naar de toekomst kijken kan zeker geen kwaad.

    Tenslotte brengt een wagen je alleen maar van plaats A naar plaats B, hetzij met een X5 of een Renault5. De ene met wat meer luxe dan de andere. Als puntje bij paaltje komt en je prestaties zijn ondermaats ga je die X5 toch moeten inleveren en moeten op zoek gaan naar een nieuwe baan.

    Bij Boulevart eten we wel vaker pizza en drinken we ook soms een glas op het einde van een werkdag. 🙂

  5. Ik werk bij Flyer.be en hou van de werksfeer binnen een bedrijf met een beperkt aantal werknemers, waar mensen in een positieve ingesteldheid elke dag naar het werk komen en waar de zaakvoerders érg dicht bij hun personeel staan.

    Dat was ook mijn doel bij mijn sollicities: vooral niet in een “grote boîte” terechtkomen. Ik heb toch gesolliciteerd bij diverse grotere bedrijven (Maersk, Massive) waar ik enkel in contact kwam met een afdelingshoofd of godbeterd een “human resource manager”. Daarnaast heb ik ook bij kleinere bedrijven gesolliciteerd, die me wel iets zeiden, maar toch niet 100%. Bij m’n huidige job ging ik na m’n eerste sollicitatie onmiddellijk positief buiten: (op dat moment) slechts vier werknemers (op kantoor), een duidelijk goede sfeer en een zaakvoerder die duidelijk de nieuwe mensen wilde horen voordat ze aangenomen werden.

    Voor mij moest daar geen bedrijfswagen of iets dergelijks tegenover staan, zeker niet voor de functie die ik nu uitoefen die toch voornamelijk nog steeds opbouwend is. Want vergis je niet, ook in kleinere bedrijven kan je verder komen, zolang je maar zelf met initiatieven komt. Dit is niet altijd makkelijk, maar zolang je probeert, slaag je uiteindelijk wel!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *