Web meets world

Web 2.0 expo in New York is al een weekje voorbij, maar omdat er verschillende interessante figuren presenteerden, nam ik de tijd om de voordrachten eens door te nemen op YouTube. Tim O’reilly gaf me heel wat inzichten via zijn Enterprise Radar.

O’reilly heeft het over web meets world. Web 2.0 moet zich eens serieus gaan nemen door wereldse problemen aan te pakken. Dingen die er werkelijk toe doen. Een ander perspectief, waarbij hij de huidige belabberde toestand van web 2.0 wil aankaarten.

Collaboratie (met klanten en leveranciers) is weer cool, zoals mijn prof zei. Dat is ook waarvoor heel de web 2.0 heisa om draait: op basis van collectieve data tot een betere oplossing komen. Maar die oplossing moet wel van nut en verantwoord zijn, en dat is nu vaak niet het geval.

Een bedrijf zoals slide (bekend van Facebook applicaties zoals Top Friends, Funspace en Superpoke!), dat een business model heeft dat volledig afhangt van Facebook kun je nu niet echt een wereldverbetering noemen, net zoals al die nutteloze Twitter applicaties. Web 2.0 is een party geworden, net zoals groene technologie (we verkopen het idee, zoals Friedman argumenteert in zijn nieuwe boek Hot, Flat, and Crowded).

Neen, O’reilly heeft het over satellieten die orkanen volgen. Doe daar iets mee. Anticipeer op Tsunami’s via sensoren die weelderig aanwezig zijn in onze apparatuur, maar die nu onbenut blijven. En ook zegt hij: het ecologisch systeem wordt uitgebuit. We nemen, maar geven niets terug. Het is nu dat we armoede moeten bestrijden en aardbevingen detecteren. En wist je dat er meer slaven zijn dan ooit tevoren? Hoe spaar je energie met IT? En juist nu in miserabele tijden, te midden van een financiële crisis, armoede en politieke instabiliteit. We nemen het allemaal te licht op en behoren te anticiperen, niet reageren.

En het begint met kleine dingen, zoals bijvoorbeeld Loic Le Meur die op picnic vertelde hoe hij met seesmic de situatie heeft aangepakt waarbij er een persoon zijn zelfmoord aankondigde. Onmiddellijk werd de politie verwittigd en het IP adres overhandigd. Of je herinnert je misschien nog wel het verhaal waarbij een Egyptenaar gewag maakte op twitter dat hij gearresteerd werd. Dat ene bericht werd meteen opgepikt en vormde zijn redding. Dit zijn twee voorbeelden op individueel niveau, maar ze tonen wel de kracht aan van deze zogenaamde web 2.0 applicaties; hoe ze levens kunnen redden en de wereld veranderen.

Een groep is meestal intelligenter dan een expert. InSTEDD is daar een mooi voorbeeld omdat ze huidige technologie inschakelen in combinatie met collectieve intelligentie om ziektes als vogelgriep en SARS te detecteren en isoleren, maar ook om zich voor te bereiden op mogelijke rampen. En hoe fantastisch is het recente idee van YouTube wel niet om gebruikers toe te laten video’s te adresseren naar de overheid om het armoede beleid aan te kaarten. Tenslotte wil ik het nog even hebben over Blog Action Day op 15 oktober. Bedoeling is om de dialoog rond armoede aan te zwengelen, door massale participatie op blogs en andere social media. Ik nodig jou ook uit om mee te doen.

Er is dus ongelooflijk potentieel voor web meets world. We are not done yet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *