Het is de bedoeling dat “software bedrijven” deze regels naleven en zo een bepaald niveau (van 1 tot 5) kunnen halen. Waarbij niveau 1 staat voor Ad-Hoc kwaliteitscontrole (gewoon op goei geluk) en niveau 5 staat voor optimalisatie. De andere niveaus zitten daar tussenin, en elk niveau is een uitbreiding om de vorige.

Het blijkt echter dat de overhead voor een “software bedrijf” om zo een kwaliteitscontrole zo groot is dat het niet de moeite waard loont om eraan te beginnen, zeker omdat zo een kwaliteitscontrole voor elk type software anders is (vergelijk een client-server applicatie met pakweg het besturingssysteem van een kerncentrale) en bedrijven zelden maar één type software maken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in heel de wereld slechts enkele “software bedrijven” dit level 5 certificaat behalen.

Wil dit dan zeggen dat andere bedrijven slechte software schrijven? Neen, helemaal niet. Dit soort standaarden voor het ontwikkelingsproces zijn een hulpmiddel, geen doel op zich. Het behalen van certificaten is een drijfveer om als bedrijf beter je best te doen, maar ook niet meer dan dat. Maar het laat wel zien dat kwaliteit inderdaad een heel belangrijk issue is.