Web 2.0 tools en productiviteit

Tijdens het studeren stootte ik nog op een interessante business case verschenen in de Harvard Business Review van oktober 2006; “Beyond Toyota: How to Root Out Waste and Pursue Perfection.”

Ik citeer:

Conventional thinking about economic growth focuses on new technologies and additional training — a focus that helps explain the fascination with the falling costs of computing power and with growing ease of moving data around the planet. Many business gurus would have people believe that the coupling of low-cost easily accessible data with interactive educational software for knowledge workers will produce a great leap in productivity and well-being. We are sceptical.
In the past 20 years, we have seen the robotics revolution, the materials revolution (remember the prediction that cars would have ceramic engines and air planes would be built entirely of plastic), the microprocessor and personal-computer revolution, and the biotechnology revolution. Yet domestic product per capita – the average amount of value created per person – in all the developed countries has remained stuck.
For the most part, the problem is not the new technologies themselves. The problem is that they often are misapplied and initially affect only a small part of the economy. A few companies, such as Microsoft, grow from infants to gigants overnight, but the great majority of economic activites — construction and housing, transportation, the food supply system, manufacturing, and personal services — are affected only over a long period, if at all. New technologies and investments in human capital may generate growth over the long term, but lean thinking has demonstrated the power to produce green shoots of growth, all across this landschape within a few years.

Mijn vaststelling is, is dat veel zogenaamde web 2.0 tools voor het overgrote deel louter een port zijn van reeds bestaande applicaties naar de cloud. We zijn wederom het wiel aan het heruitvinden. Web 2.0 voegt daar daarentegen wel de sociale dimensie aan toe. Twitter, friendfeed en LinkedIn; wie gebruikt het niet?

Keer op keer betrap ik mij er echter op dat ik oeverloos veel tijd besteed aan het delen van informatie en friending. Vriendjes worden is overbodig. Het is zo jammer dat het niet echt bijdraagt tot mijn productiviteit. Het is allemaal zeer mechanisch in mijn ogen en vooral ook bureaucratisch. Waarom moet ik altijd klikken om te delen? Waarom kan ik niet automatisch vrienden worden? Precies: muda.

Wat is het sociale web dan meer dan het automatiseren van de sociale dimensie op het web?

Een ander aspect is het idee van techpopulism. Productiviteit daalt in organisaties door het individueel gebruik van web 2.0 tools. Zo gaat men bijvoorbeeld gmail prefereren boven de corporate mail. Het omvat ook beleidsbeslissingen over het gebruik van facebook tijdens de werkuren. De vraag is: wat is de impact van web 2.0 tools op de werkvloer in jouw organisatie? Dit is echt een grote uitdaging.

Naar mijns inziens is er daarom nood aan lean thinking in de web context. Geef mij relevante data want nu zie ik het bos niet meer door de bomen. In feite zie ik zelfs alleen maar bomen. Nochtans kan je er wel degelijk in slagen om een balans te vinden tussen mager denken en het web 2.0 paradigma. Zen, oftewel mager project management, is daar een succesvol voorbeeld van.

En juist nu zijn het spannende tijden. Hoe kan the Internet of Things (sensors!) mijn productiviteit verhogen? Hoe kunnen organisaties AR technologie nuttig inzetten? En dan heb ik het nog niet over Ambient Intelligence.

Deze technologieën hebben allemaal één ding gemeen: context is nodig. Dat is waar web 2.0 echt tekort schiet. Dat is waarom ik het Semantische Web — hoofdletter S en W, that’s right — zo fascinerend vind.