Aangaande de verzorgingsstaat

“He was working the lazy-Euro angle, pushing for extra daycare, time off for sick relatives and spouses. The last policy binder he’d dumped on V/DT had contained enough obscure leave-granting clauses that an employee who has sufficiently laywer-minded could conceivably claim 450 days of paid leave a year. Now he was pushing for the abolishment of ‘core hours,’ Corporate Eurospeak for the time after lunch but before afternoon naps when everyone showed up at the office, so that they could get some face-time. Enough of this, and GMT would be the laughingstock of the world, and so caught up in internecine struggles that the clear superiority of the stress-feeding EST ethos would sweep them away.” – Cory Doctorow, Eastern Standard Tribes

Het bovenstaande fragment geeft perfect aan wat me dezer dagen bezighoudt als expat zijnde en in contact komende met verschillende culturen. Werken met Indische collega’s – of laat het Aziaten zijn in het algemeen – is niet iedereen gegeven. Wat niet gezegd kan worden over gezondheidszorg, onderwijs, werkgelegenheid en sociale zekerheid – jawel, de geneugten van de verzorgingsstaat. Want in vele West-Europese landen is het de staat die de primaire verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van zijn burgers. Allemaal in de schoot geworpen gekregen, of het systeem te slim af en leven van de dop, je invalide laten verklaren of de sociale zekerheid zo uitmelken door andere drogredenen. Ja, u bent er vast mee vertrouwd.

In het Indisch bedrijf waar ik werk, op Tsjechische bodem, liggen de zaken net iets anders dan we ze in pakweg België of Nederland gewoon zijn. Geen vijf weken verlof zoals dat in Tsjechië gangbaar is, maar vier. Ook een meeting op zondagavond is niet uitgesloten. Oosterse culturen schijnen meer respect te hebben voor het werk dan voor het weekend.

Er wordt keihard gewerkt. Hier beseft men dat je niets voor niets krijgt. Als je op straat belandt, dan is dat jouw schuld. Er is geen systeem dat je opvangt. Je staat er alleen voor en moet jezelf bewijzen. Maar toch is onderwijs in India niet minder toegankelijk dan wij dat gewoon zijn. De staat heeft namelijk plaatsen gereserveerd voor de lagere kasten om hen in staat te stellen te studeren aan de universiteit. Ondanks de heersende corruptie is het dat wat men democratie noemt. Maar geen verzorgingsstaat.

“The Euro sensibility, with its many nap-breaks, statutory holidays and extended vacations seemed ideally suited to a double agent’s life.” — Cory Doctorow, Eastern Standard Tribes

De status quo is dat het sociale Europa op zijn elan lijkt verder te bouwen en te teren. Hoe lang is zoiets nog houdbaar vraag je je dan af? Onze Westerse economie rijdt op steunwieltjes, Griekenland is failliet en het is maar de vraag hoelang men een werkloosheidsgraad van 10% kan blijven ondersteunen. Om nog maar te zwijgen over de vergrijzing. En de eisen die generatie Y stelt doen daar geen goed aan. Onze generatie gaat het moeilijk te verteren hebben!

Dit doet me trouwens denken aan het vertoon van Michael Arrington op le web 2008. Hij gaf hierbij een sneer naar le joie de vivre van de Europeanen.

“The joy of life is great, but all these two hour lunches over a bottle or two of great wine and general unwillingness to do whatever it takes to compete and win is the reason why all the big public Internet companies are U.S. based”

Loic Le Meur’s kritiek is misschien wel niet onterecht:

“There is a huge difference between being lazy and taking time to know each other. It is one of the main cultural differences I feel everyday as I moved to Silicon Valley: every minute, every coffee, every phone call must have a point.”

Ik ben dan wel geen socioloog, maar mijn verklaring is dat zulke attitudes, gedragingen en houdingen ons eigen zijn geworden door de maatschappij waar wij in West-Europa zijn in opgegroeid. Daarom dat er zoveel verzorgingsstaten zijn in Europa.

Akkoord, onze waarden zijn anders dan die van Amerikanen. Wij teren op tradities van lang dineren met een glaasje wijn of twee, drie. We weten verdorie niet beter! We zijn zo onwetend als de gemiddelde Amerikanen. Maar misschien moeten we in Europa maar best afscheid nemen van die verzorgingsstaat, want we ontbreken die Amerikaanse ondernemingscultuur. De verzorgingsstaat kost handenvol geld en het trekt heus geen bedrijven aan. Dat geeft met het gevoel dat we als Europeanen achterop hinken. Dat we minder ondernemend zijn, waarom zouden we ook moeten?

Het is trouwens ontzettend interessant om de ontwikkelingen in de Verenigde Staten van Amerika te volgen. Barack Obama maakt een hele ommekeer in het beleid. Denk maar aan de hervormingen binnen de gezondheidszorg. De doorgevoerde veranderingen van Obama-kabinet worden fel bekritiseerd door de Tea party en Sarah Palin. Het is wel waar dat Amerika steeds minder dicht aanleunt bij de idealen van de grondleggers van de republiek; de patriotten.

Mensen van mijn generatie in mijn omgeving lijken lui te zijn. En echt, ik ontmoet maar weinig ambitieuze mensen. Voor diegenen die WALL-E gezien hebben weten waar ik het over heb. In het verhaal is er sprake van een ruimteschip Axiom. Mensen hebben al lang de vervuilde aarde verlaten. De mannen en vrouwen aan boord van het ruimteschip spannen zich zelf totaal niet meer in, maar liggen de hele dag plat op zwevende bedden, terwijl alles bij ze wordt gebracht wat ze verlangen en/of hen opgedrongen wordt door een door robots in stand gehouden Buy ‘n’ Large-commercie. De mensheid is zodoende dik en nog amper zelfstandig mobiel geworden. Wel, dat vat perfect samen hoe ik denk over de verzorgingsstaat Europa.

De economie loopt op steunwieltjes. Onze huidige manier van leven en luxe is vergankelijk. Ons levensgeluk echter niet. We moeten harder en langer aan de arbeid, niet alleen in Europa. Dat motiveert mij enorm. Ik pleit voor minder verzorgingsstaat, maar meer autonomie!

LibraryThing Scanner

Al geruime tijd zit ik op LibraryThing. Het idee is simpel: een last.fm voor boeken. Je houdt bij welke boeken in je bezit zijn, welke je reeds gelezen hebt en welke je plant te lezen. Een soort van persoonlijke digitale bibliotheek, met andere woorden. Zulke tools die me helpen meer productief te zijn, zijn geweldig. Organisatie, overzicht en orde.

Maar goed, deze namiddag werd het eens tijd om mijn profiel bij te werken. Ik lees de laatste tijd veel, weet je, en er moeten nog een hoop boeken in het systeem worden gebracht. Dan zijn er twee opties. Of je kan ervoor kiezen om de boeken manueel — door het ingeven van titel of ISBN code, bijvoorbeeld — op te zoeken, of je kan barcodes beginnen in te scannen. CueCat is een voorbeeld van deze laatste categorie: scannen, aansluiten via USB en de software communiceert met LibraryThing. Effectieve tool, en voor een luttele 15 dollar in jouw bezit. Maar het kan ook anders, dat scannen. Zo ontdekte ik vandaag LibraryThing Scanner in de Android market.

LibraryThing Scanner is de max en werkt perfect op mijn HTC Hero, Android 2.1. Bovendien is het nog eenvoudig ook, zoals uit volgende stappen blijkt. Druk op “Scan” om te starten, vervolgens gaat de app in camera mode. Je houdt een ISBN barcode voor de camera, waarna het aangeeft dat een boek gevonden is — gemiddeld duurt dat een paar seconden als je goed mikt. Vervolgens zal LibaryThing openen, met de ISBN code reeds ingevuld. Dan klik je op de zoekknop om het boek te vinden en tenslotte selecteer je de titel om het boek aan je bibliotheek toe te voegen.

Nadat de handeling is uitgevoerd, en je wenst een nieuw boek toe te voegen dan druk je op de terugknop van je telefoon. Maar dit werkt niet, omdat je in de browser zit. Dus moet men steeds terug naar het hoofdscherm en de applicatie weer openen. Dat is wat minder, en maakt het wel wat stroef. Maar toch, een enorme krachtige applicatie.

Wel ben je vereist om de Barcode Scanner applicatie ook te installeren. Maar de applicatie geeft dit duidelijk aan en brengt je meteen naar de market om het binnen te halen. In feite communiceert LibraryThing Scanner dus met de Barcode Scanner API. In het opzicht van code herbruikbaarheid en onderhoud van de applicatie is dat dus zeer positief.

Zulke scanner applicaties zijn zeer krachtig en veel mensen zijn er duidelijk nog niet mee vertrouwd. Je kan er zowel 1D als 2D/QR codes mee scannen die productinformatie zoals prijs en beoordeling bevatten. Of boeken toevoegen aan je bibliotheek, natuurlijk! Jawel, allemaal op het “open” Android platform! En wat met de iPhone?

Over interpretatie

Vandaag een anekdote van een Indische collega dat me best wel raakte. Het is grappig, maar doodernstig anderzijds. Elders gelezen of niet, hier een reproductie in ‘t Nederlands.

Een grootschalig experiment over voedseltekort flopte. De vraag die gesteld werd is als volgt.

“Zou u alstublieft een eerlijke mening kunnen geven over mogelijke oplossingen met betrekking tot voedseltekort in de rest van de wereld?”

Het controversiële experiment faalde om de volgende redenen:

  • In Oost-Europa en India wist men niet wat “eerlijk” betekende.
  • In West-Europa wist men niet wat “tekort” betekende.
  • In China wist men niet wat “mening” betekende.
  • In het Midden-Oosten wist men niet wat “oplossing” betekende.
  • In Afrika wist men niet wat “eten” betekende.
  • In Zuid-Amerika wist men niet wat “alstublieft” betekende.
  • In de Verenigde Staten wist men niet wat “de rest van de wereld” betekende.

Kijk, de wereld is een global village. Mensen lachen en huilen. Dat is universeel. Maar ook overal vind je McDonald’s. Voor sommigen betekent het imperialisme, terwijl anderen net zoals de hippe zakenlui willen zijn. En nog anderen associëren het met dikke, luie en onverzorgde mensen. Dat is McDonald’s.

‘t Heeft allemaal met interpretatie te maken, mevrouw.

Take it eazie

Rotterdam is nieuw voor mij. En ik sta open voor nieuwe dingen.

Sinds maandag ben ik hier. Bij aankomst me meteen neergeploft in het hotel, na een hel van een vermoeiende dag. Om kwart voor vijf opstaan en dan je huur moeten betalen (nalatigheid, jawel) zonder genoeg en gepast geld bij je te hebben. Het toch nog kunnen arrangeren en vijf minuten voor tijd de bus kunnen nemen naar Wenen. Om dan in de Weense luchthaven geconfronteerd te worden met een overvolle koffer. Drie kilo te veel en al 100 euro extra betalen — bij KLM is dat. Gelukkig toch nog geprobeerd om wat gerief over te tassen — met succes! Maar wat een zicht; de trendy laptoptas werd abrupt een afschuwelijk gedrocht. Vervolgens realiseren dat ik een metalen multifunctionele flessenopener bij me had in de handbagage. Multifunctioneel in de zin van extra “handgereedschap” — mes en kurkentrekker. Bij de security scan lieten ze me bij wonder gewoon door. Crimineel.

Maar genoeg geklaagd. Op hotel leven betekent uit eten ‘s avonds. Uit zelfrespect me toch bespaard van de geneugten van Burger King — toch benieuwd hoelang ik het nog vol houd, Burger King is … aanlokkelijk toch? –, Mc Donald’s of Pizza Hut.

Toch werd het fastfood. Maar fastfood kan ook gezond zijn. Neem nu bijvoorbeeld Eazie — fastfood, met verse ingrediënten en nog lekker ook. Ik heb gekozen voor een wokmaaltijd, maar de salades, sushi en smoothies lijken me ook wel de moeite. De wokmaaltijd werd een kipfiletje, keuze uit vijf groentjes (o.a. brocolli, komkommer, en paprika) , gebakken rijst, besprenkeld met Shangai nights en een Fanta als drankje. Het was héér-lijk. Kostplaatje: zeven-euro-twintig. Geweldig. Gerund door een stel vriendelijke, hardwerkende jongelui — inclusief spleetogen. Bediening was top én snel. Eazie come … eazie go dus.

Men zegt wel eens dat verandering van spijs doet eten. Wel, volledig mee eens!

In Rotterdam

Een eerste impressie van mijn verblijf in Rotterdam, is deze people mover. In feite een elektrisch voertuig zonder chauffeur, als verbinding tussen het Rotterdamse Metrostation Kralingse Zoom en het bedrijventerrein Rivium in Capelle aan den IJssel.

En mijn god; het rijdt verbluffend accuraat. Zeker dat ik me in Rotterdam bevindt en niet Tokyo?

Aangaande wisselkoersen

Kijk. In Tsjechië werken ze voorlopig nog niet met de euro — doch zijn er plannen om over te schakelen binnen de tien jaar. Maar goed, toen ik vertrok had ik dus behoefte aan hun Tsjechische kronen.

De laatste dagen in België was plannen en ik ben altijd graag goed voorbereid. Anticiperen is belangrijk. Dus ik naar het lokale KBC-filiaal voor Tjechische kronen te bestellen. Met geen woord gerept over de toenmalige koers, maar gewoon droog een bedrag in mijn gezicht gesmakt gekregen. ‘k Had meer informatie moeten vragen. Maar ‘t zou toch wel een paar dagen in beslag nemen eer ze beschikbaar zouden zijn, vertelde men.

Vrijdag, in het weekend voor vertrek, dus die kronen gaan afhalen. Bleek de koers 23,002 kronen te zijn in ruil voor één euro. Nu was ik best wel op de hoogte van de huidige stand van zaken. Vrij stabiele koers; fluctuaties uit den boze. Zo schommelend rond de CZK 25. Inderdaad, een zeer slechte deal, want een vrij hoog bedrag besteld.

Nadere inspectie volgde dan. Blijkbaar begint het bij de ECB koers. CZK 24,985 lees ik af. Mijn god, das bijna CZK 2 verschil! Pijnlijk. Dan maar heel de grootbank haar website afgeschuimd. Wel gelezen dat je vreemde munten kan bestellen. Doch, niets over hoe het nu juist in elkaar zit.

Lichtjes geïrriteerd dan maar een vraag geadresseerd aan het telecenter. Ik mag niet klagen over de dienst, want een antwoord was er zeer snel. Maar me zo geërgerd aan de afwezigheid van informatie! Wel willen transparant zijn, maar niet kunnen uitleggen hoe en wat. Daar is waar het schoentje knelt. Ik wil weten hoe de hooivork in de steel bevestigd is. Want meten is weten, zoals een professor stelde.

Maar ‘t zit dus als volgt in elkaar. De ECB publiceert een zogenaamde middenkoers. In feite een gemiddelde koers waaraan de diverse banken girale aan- en verkopen doen van diverse vreemde munten.  Hierop baseren de banken zich om een girale koers te bereken naar hun klanten toe. Meestal een bepaald percentage meer of minder bij een verkoop of aankoop. Daarnaast heb je nog de biljettenkoersen. Deze baseren zich ook op de middenkoers, maar hier komen er kosten bij kijken omdat de biljetten immers fysisch in de kantoren moeten geraken — inpakken, verzenden, accepteren en verwerken. Bijgevolg liggen de afwijkpercentages dus nog hoger. Middenkoers vergelijken met biljettenkoers geeft zo een hemelsbreed verschil.

Een paar dagen geleden langsgeweest in een dubieus wisselkantoor, doch gevestigd in de drukke Masarykova straat. Altijd gedacht dat dat oplichters waren. Maar echt, de wereld op zijn kop! Hier was de koers CZK 24,70. Geen idee of het allemaal wel officieel was.

Zo terzijde: zou een zwarte markt voor euro’s niet ontzettend lucratief zijn zoals dollars dat doen in Cuba?

Veel bijgeleerd, maar ik had natuurlijk beter moeten weten. Ik ben verdorie afgestudeerd als een economist. Tijd om de cursussen van zowel financieel management als cost accounting eens terug van onder het stof te halen. Hoe dan ook: grootbanken moeten doorzichtiger worden! Ik koop voortaan vreemde munten wel gewoon in het vreemde land. Euro’s hebben ze daar meestal graag.

Of hoe anticiperen soms ook wel eens wordt afgestraft.

Aangaande DVD hoezen

Onlangs eens in een Tesco binnengeweest. Wereldwijd bekend en je vindt ze zelfs in Tsjechië — KFC en Burger King onder andere ook. Maar goed, ik kwam dus in de non-food afdeling op het volgende merkwaardige.

45390_418745044842_742349842_4916589_8191441_n

Fascinerend hoe DVD’s verpakt worden tussen slechts twee samengeperste velletjes karton. Ik heb het nog niet eerder gezien. Opent, me dunkt, ruimte voor artistieke uitspattingen, zoals bij vinylhoezen. Erg aantrekkelijk voor collectors. En impact op de prijs, want die kan je in bepaalde mate reduceren, omdat onder andere de productiekosten lager zijn.

Van die kleine verschillen in formaten of presentatie of zelfs uitvoering van een dienst of product in de vrije markt boeien me wel. Waar komen die subtiele verschillen vandaan? Wat zijn de onderliggende diepere redenen hiervoor? Gaat het over marktconformisme? Is het cultuurgebonden?

Wie weet.

Meer inzichten

Nog maar een paar dagen verder na mijn vorige inzichten, maar toch al nieuwe ideeën. Alhier meer van wat mij opviel de voorbije weken in Tsjechië, Brno.

Engels zonder lidwoorden

Ik heb hier al enkele mensen bijzonder goed Engels horen spreken — maar écht. Het idee is dat men veel aandacht lijkt te schenken aan het accent, wat veelal op Brits trekt. Petje af. Maar! Iets waar ik mij echter mateloos aan stoor is het weglaten van lidwoorden. Afschuwelijk! Maar ik heb het al meer ondervonden, onder meer met een Russische vriendin. Is dat een afwijking of zo? Please come to reception! Mja.
IMAG0224

Honden

De hond, beste vriend van de mens, lijkt ook in Tsjechië goed ingeburgerd te zijn. Ik begrijp dat wel, dat je zo een emotionele band kan hebben met je hond, hoewel we er zelf nooit één hadden. Wat ik wel tof vind, is dat honden op straat een muilband aan hebben, hoewel, me dunkt, niet verplicht. Niet slecht om over te nemen.

Gedrag

Ik woon in de stad Brno. Na Praag de tweede grootste van Tsjechië. Mensen zijn behoorlijk vriendelijk en open. Behulpzaam.

Onlangs hadden we een training binnen in het bedrijf over e-mail communicatie. Na afloop mocht ieder zijn mening geven over de inhoud en de presentatie. Voor mezelf was dat zeer positief. Sommige zaken waren nieuw, zoals het identificeren van de case in het onderwerp, het openen en beëindigen van een e-mail en het altijd in het achterhoofd houden wat de voordelen zijn voor je publiek. Maar vele dingen wist ik al, zij het via ervaring, geleerd tijdens één of ander college. En herhaling maakt het vanzelfsprekend. Maar kom, ik was nogal ontredderd door de reacties van mijn Tsjechische collega’s. Zij meenden dat ze haast niets nieuws hadden bijgeleerd en sommigen gaven een behoorlijk passieve indruk. Aan wat ligt dat dan hé? Zoveel factoren die een rol kunnen spelen. Opleiding? Achtergrond? Karakter? Of ligt het aan de bedrijfscultuur die niet overeenstemt of het ontbreken van motivatie? ‘t Zijn maar observaties, meneer.

Hoeveel gram is deze maaltijd?

Ik vind het raar. Waarom in godsnaam een menukaart met per gerecht het aantal gram? Wie maakt het wat? De mensen zijn hier trouwens toch niet zo dik, laat staan dat ze op dieet zouden moeten. Op een pak chips staat in ‘t klein aangegeven hoeveel het pak weegt. Dat, in tegenstelling tot de in koeienletters gedrukte grammen bij ons.

Oh ja, ze zijn er trouwens ook nog niet echt goed over uit of het nu Tsjechië, Slovakije of Tsjechië-Slovakije is. Dat werd al duidelijk toen de piloot bij het landen ongegeneerd zei: Welcome in Czech-Slovakia, folks!. Ook de koekjesverpakking wijst dat uit.
IMAG0223

Publiek transport

Het publieke transport is hier vrij geniaal. Alles rijdt zeer frequent en behoorlijk stipt.

Bij De Lijn werken ze met zones. Wel, hier doen ze dat niet. Hier rekenen ze in minuten. Een ticket voor 10 minuten kost 14 Tsjechische kronen. Bij De Lijn is het zo, dat als je een abonnement hebt, je je geen zorgen meer te maken over zones. In Brno hoef je je echter geen zorgen meer te maken over die zones. Das een heel ander idee, afstand versus tijd. Waarom zou je je ook druk moeten maken over zones? Ik weet begot niet hoe lang zo’n zone precies is. Ze hebben hier ook zones, maar ‘t is een secundaire indicator. Ik weet wel hoe lang het ongeveer duurt om van Wuustwezel naar Merksem te pendelen, maar nooit hoeveel zones dat omvat.

Alles is ook goed gesignaleerd. Een display zorgt daarvoor, vergezeld door een aangename vrouwelijke stem. Trouwens, bussen hebben ze hier niet. Trolleybussen, trams en treinen integendeel. De treinwagons hebben hun doorgang niet in het midden, maar links. Rechts bevinden zich dan cabine’s die je kan sluiten — mijns inziens om het geluid te reduceren.
IMAG0140

Nog: alles is naadloos met mekaar geïntegreerd! Er rijden trolleybussen de hele nacht door. En ze hebben een heuse Google-tram die maps promoot:
IMAG0078

Hoera!

Kamer en slaapvertrek

Als student zijnde zat ik steeds op een peda. Nu in feite weer, maar ‘t leven op kot is hier wel anders. De modale student heeft hier namelijk een roommate. Soms zetten ze je op een kamer van vier, maar meestal ben je met twee. Vermits het nu zomer is, zit ik hier voorlopig alleen. Het kot is leefbaar en heeft een goede indeling. WC, douche inclusief wastafel, mini-keuken, twee bedden en twee bureau’s.

IMAG0152

Ik mag niet klagen, ondanks een lekkende kraan die me teistert. Is er hier misschien een loodgieter?

Tsjechische merkwaardigheden

Ondertussen een week in Tsjechië, Brno en weer tijd voor een update. Een aantal zaken zijn me de voorbije week opgevallen en het lijstje hieronder is een reflectie daaromtrent. Door voortdurende interactie met collega’s en AIESEC’ers kom ik tot heel wat inzichten. Van een cultuurschok is er niet echt sprake, maar ik besef wel dat vele zaken die wij zomaar aannemen niet altijd zo vanzelfsprekend zijn. Maar goed dus, het lijstje met merkwaardigheden over al dan niet relevante zaken gegroepeerd in een categorie — niet MECE of zo.

Sport

Sporten in BrnoZe lijken hier bezeten te zijn door sport, althans in Brno. Waar rollerblades bij ons zo ninety-nine waren, zijn ze hier omnipresent. Het gaat zelfs zo ver dat kersverse rollerbladende mama’s en papa’s de buggy vooruitstuwen tegen ongezonde snelheden. Moutainbikes, steps en andere tweewielers razen voorbij. Ook is het zo dat men yoga sessie’s volgt, of naar de gym gaat, en dat zelfs nog voor de werkdag aanvangt. Kortom, mensen van alle leeftijden zijn voortdurend in beweging. Zo gezond, maar dat mag ook wel want olie en vetten maken integraal deel uit van de kookwijze. Geen wonder dat de gemiddelde expat zo’n 10 kilogram aankomt. Hopelijk geldt dit niet voor mezelf. Ik zie me hier nog regelmatig aan sport doen en neem deze gewoonte graag mee naar België.

Gokken

GokkenEen ander verhaal is het gokken. Ik ben verbaasd van het grote aantal casino’s hier, typisch gesignaliseerd door een “hoeveel-is-er-op-de-moment-in-de-jackpot”-scherm aan de voorgevel. Grote bedragen zie je echter niet, dus ik denk dat het risico ook altijd wel beperkt zal blijven wat het daarom misschien wel zo toegankelijk maakt. Hoe dan ook, Tsjechen lijken van gokken te houden. Ik blijf er liever weg.

Gastronomie

Wat is het eten hier vettig! De Tsjechische keuken is toch wel wennen, maar niet zo afwijkend van de algemene Europese keuken. ‘t Is vooral veel kip, runds- varkensvlees, me dunkt. Nog niet zoveel vis gezien. De knedlíky — ofschoon het geserveerd wordt met biefstuk — zijn toch niet mijn ding. Wat de bediening betreft kan ik zeggen dat deze ontzettend snel verloopt.

En dan het bier. Tsjechië is een bierland, net zoals België. Maar toch, er zijn grote verschillen. Bieren komen in halve liters. Uiteraard heb ik al Starobrno geprobeerd — het typische bier dat hier gebrouwen wordt. Maar ook Kozel, Pegas en Staropramer werden beproefd. Echter, de hoeveelheid alcohol van de pils is wel lager dan bij ons. En ook, waar wij rekenen in percentages, hebben zij het over graden. De omgekeerde wereld. Ik heb daarom meer een voorkeur voor Becherovka, de bitterzoete kruidenlikeur, geliefd bij menig toerist. ‘t Schijnt dat ze hier in ‘t zuiden ook goede wijnen hebben. Vooral witte. Hopelijk krijg ik eens de kans om de plaatselijke wijngaarden te bezoeken.

Koopkracht en shopping

IMAG0161Wat mij opvalt is dat er ontzettend veel shopping centra’s zijn. Maar echt, ongelooflijk! Ze hebben hier zelf speciale shuttle-diensten naar afgelegen doch plaatselijke shopping imperia. Wijnegem shopping center mag dan wel ontzettend groot zijn, maar in aantal worden we toch zwaar overtroffen. Maar dat is misschien niet zo verwonderlijk. Na de val van het IJzeren Gordijn werd de bevolking blootgesteld aan de geneugten van het winkelen. Eten en drinken mogen dan wel betaalbaar zijn; andere goederen zijn dat absoluut niet. Gezien de doorgaans lage lonen, vraag je je af hoe zoiets kan.

Mode

Ik ben maar een jongen van het platteland, maar de klederdracht doet me soms verwonderen. In een multiculturele stad zie je vanalles, maar hier kijken mensen niet op van tatoeages of zelfs blauw haar. De gemiddelde burger loopt er gewoon plomp bij. De leuke mini-rokjes van de ongeremde Tsjechische meiden nemen de straten in, terwijl de white-collars ze civilizeren. Allemaal fascinerend.

IT en outsourcing

AVGEn tot slot: IT. Brno is een IT mekka. Ik verblijf momenteel aan de Masaryka universiteit, faculteit economie, en daar hoor en zie ik niets anders. Zo zijn er talrijke spin-offs. Bovendien zijn de bekendste IT services mastodonten wel aanwezig in Brno: IBM, Infosys, AT&T enzovoort. En weet je wat: vandaag te weten gekomen dat AVG technologies, bekend van de virusscanner, een tsjechisch bedrijf is! Ze hebben hun hoofdzetels in ons bedrijfspark. Tenslotte gaat het hier vooral over uitbesteding van processen en dat gaat vaak ver: van back-end tot front-end.