Aangaande de verzorgingsstaat

“He was working the lazy-Euro angle, pushing for extra daycare, time off for sick relatives and spouses. The last policy binder he’d dumped on V/DT had contained enough obscure leave-granting clauses that an employee who has sufficiently laywer-minded could conceivably claim 450 days of paid leave a year. Now he was pushing for the abolishment of ‘core hours,’ Corporate Eurospeak for the time after lunch but before afternoon naps when everyone showed up at the office, so that they could get some face-time. Enough of this, and GMT would be the laughingstock of the world, and so caught up in internecine struggles that the clear superiority of the stress-feeding EST ethos would sweep them away.” – Cory Doctorow, Eastern Standard Tribes

Het bovenstaande fragment geeft perfect aan wat me dezer dagen bezighoudt als expat zijnde en in contact komende met verschillende culturen. Werken met Indische collega’s – of laat het Aziaten zijn in het algemeen – is niet iedereen gegeven. Wat niet gezegd kan worden over gezondheidszorg, onderwijs, werkgelegenheid en sociale zekerheid – jawel, de geneugten van de verzorgingsstaat. Want in vele West-Europese landen is het de staat die de primaire verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van zijn burgers. Allemaal in de schoot geworpen gekregen, of het systeem te slim af en leven van de dop, je invalide laten verklaren of de sociale zekerheid zo uitmelken door andere drogredenen. Ja, u bent er vast mee vertrouwd.

In het Indisch bedrijf waar ik werk, op Tsjechische bodem, liggen de zaken net iets anders dan we ze in pakweg België of Nederland gewoon zijn. Geen vijf weken verlof zoals dat in Tsjechië gangbaar is, maar vier. Ook een meeting op zondagavond is niet uitgesloten. Oosterse culturen schijnen meer respect te hebben voor het werk dan voor het weekend.

Er wordt keihard gewerkt. Hier beseft men dat je niets voor niets krijgt. Als je op straat belandt, dan is dat jouw schuld. Er is geen systeem dat je opvangt. Je staat er alleen voor en moet jezelf bewijzen. Maar toch is onderwijs in India niet minder toegankelijk dan wij dat gewoon zijn. De staat heeft namelijk plaatsen gereserveerd voor de lagere kasten om hen in staat te stellen te studeren aan de universiteit. Ondanks de heersende corruptie is het dat wat men democratie noemt. Maar geen verzorgingsstaat.

“The Euro sensibility, with its many nap-breaks, statutory holidays and extended vacations seemed ideally suited to a double agent’s life.” — Cory Doctorow, Eastern Standard Tribes

De status quo is dat het sociale Europa op zijn elan lijkt verder te bouwen en te teren. Hoe lang is zoiets nog houdbaar vraag je je dan af? Onze Westerse economie rijdt op steunwieltjes, Griekenland is failliet en het is maar de vraag hoelang men een werkloosheidsgraad van 10% kan blijven ondersteunen. Om nog maar te zwijgen over de vergrijzing. En de eisen die generatie Y stelt doen daar geen goed aan. Onze generatie gaat het moeilijk te verteren hebben!

Dit doet me trouwens denken aan het vertoon van Michael Arrington op le web 2008. Hij gaf hierbij een sneer naar le joie de vivre van de Europeanen.

“The joy of life is great, but all these two hour lunches over a bottle or two of great wine and general unwillingness to do whatever it takes to compete and win is the reason why all the big public Internet companies are U.S. based”

Loic Le Meur’s kritiek is misschien wel niet onterecht:

“There is a huge difference between being lazy and taking time to know each other. It is one of the main cultural differences I feel everyday as I moved to Silicon Valley: every minute, every coffee, every phone call must have a point.”

Ik ben dan wel geen socioloog, maar mijn verklaring is dat zulke attitudes, gedragingen en houdingen ons eigen zijn geworden door de maatschappij waar wij in West-Europa zijn in opgegroeid. Daarom dat er zoveel verzorgingsstaten zijn in Europa.

Akkoord, onze waarden zijn anders dan die van Amerikanen. Wij teren op tradities van lang dineren met een glaasje wijn of twee, drie. We weten verdorie niet beter! We zijn zo onwetend als de gemiddelde Amerikanen. Maar misschien moeten we in Europa maar best afscheid nemen van die verzorgingsstaat, want we ontbreken die Amerikaanse ondernemingscultuur. De verzorgingsstaat kost handenvol geld en het trekt heus geen bedrijven aan. Dat geeft met het gevoel dat we als Europeanen achterop hinken. Dat we minder ondernemend zijn, waarom zouden we ook moeten?

Het is trouwens ontzettend interessant om de ontwikkelingen in de Verenigde Staten van Amerika te volgen. Barack Obama maakt een hele ommekeer in het beleid. Denk maar aan de hervormingen binnen de gezondheidszorg. De doorgevoerde veranderingen van Obama-kabinet worden fel bekritiseerd door de Tea party en Sarah Palin. Het is wel waar dat Amerika steeds minder dicht aanleunt bij de idealen van de grondleggers van de republiek; de patriotten.

Mensen van mijn generatie in mijn omgeving lijken lui te zijn. En echt, ik ontmoet maar weinig ambitieuze mensen. Voor diegenen die WALL-E gezien hebben weten waar ik het over heb. In het verhaal is er sprake van een ruimteschip Axiom. Mensen hebben al lang de vervuilde aarde verlaten. De mannen en vrouwen aan boord van het ruimteschip spannen zich zelf totaal niet meer in, maar liggen de hele dag plat op zwevende bedden, terwijl alles bij ze wordt gebracht wat ze verlangen en/of hen opgedrongen wordt door een door robots in stand gehouden Buy ‘n’ Large-commercie. De mensheid is zodoende dik en nog amper zelfstandig mobiel geworden. Wel, dat vat perfect samen hoe ik denk over de verzorgingsstaat Europa.

De economie loopt op steunwieltjes. Onze huidige manier van leven en luxe is vergankelijk. Ons levensgeluk echter niet. We moeten harder en langer aan de arbeid, niet alleen in Europa. Dat motiveert mij enorm. Ik pleit voor minder verzorgingsstaat, maar meer autonomie!

One thought on “Aangaande de verzorgingsstaat”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *