Niet zo verwonderlijk

Bovenstaande foto toont biddende demonstranten op het hoofdplein in Zwayi op 27 februari 2011. Ze verzetten zich tegen de leider van Libië: Muammar Gadaffi.

Bron: cryptome

In Nederland werd onlangs beslist dat er bespaard moet worden op kunsten. Zo’n 20%, want Geert Wilders vindt dat kunst een “linkse hobby” is.

Wat ik me nog goed herinner is die enorme protestmars dat die besparingen voortbracht. Honderduizenden mensen op straat die protesteren tegen de bezuinigingen. De reden van het succes is niet ver te zoeken en perfect historisch te verklaren. Nederland is altijd al links georiënteerd geweest. Marxistisch. Socialistisch. Maar aan de andere kant ook liberaal. Nederlanders zijn overwegend tolerant, en vooral daarom heerst er een gevoel van samenhorigheid.

Uit de geschiedenis blijkt dat Nederland nooit echt een industrieel land is geweest. De economie teert er op dienstverlening, aangevoerd door een hoopje intellectuelen. Nederland put haar krachten uit de kennismaatschappij. Net daartoe behoort ook kunst. Van Gogh! Mondriaan! Maar ook de krakersbeweging. Als er bespaard wordt op kunst, brengt dat bijgevolg mensen op straat. Dat onderwerp ligt hun nauw aan het hart.

Wat ben ik blij voor het gefrustreerde Arabische volk dat nu ook de middelen heeft om hun dictatoriale leiders de mond te snoeren. Twitter loopt over van zinssneden als “Weg met de tirannen” en “power to the people” dezer dagen. Als dominostenen vallen de voorheen Arabische totalitaire regimes. De taxbetalers zullen eindelijk worden aanhoord.

Deze recente ontwikkelingen gingen allemaal gepaard met protestmarsen. Respect voor de Moslim Broederschap, voor de massale menigte die dat voortbracht.

En wat met België? Daar hebben we problemen van een andere orde. Ja, wij zijn ondertussen het land met het wereldrecord regeringloosheid. Wat moest ik lachen toen er plots een mars plaatsvond. Er kwam welgeteld 34000 man op de been. Naar mijn mening waardeloos.

Langs geleden kwam ik een confronterende tweet tegen: “… wordt een beetje mottig als (mijn) openheid gecounterd wordt met info op een need-to-know basis. Klein Vlaanderen schuilt overal.” Wel, trek dat maar meteen door naar “Klein België”. Als expat heb ik veel contact met buitenlanders. Steevast hoor ik dat wij conservatief zijn. Met de baksteen in de maag geboren. Teruggetrokken. België is KMO-land. Familiebanden zijn er sterk. We zijn kapitalistisch, industrieel, maar we zijn respectloos voor ons land. Het kan ons geen barst schelen.

En de onderhandelingen lopen voor geen meter. Maar het volk kan het niet opbrengen. Niet dat er een revolutie moet plaatsvinden, nee, er moet ook geen bloedvergiet van komen. Maar hoe onverschillig kun je als volk zijn? Waar is die samenhorigheid? Het maakt me allesbehalve fier. Dat wij dat niet laf vinden en ons niet kwaad maken.

Dat we dan nog de nodige zelfspot kunnen opbrengen maakt me helemaal droevig.

In iets geloven

Om lekker filosofisch bezig te blijven, wil ik het over het subtiel verschil hebben tussen iets aannemelijk vinden en iets geloven.

Kijk, het zit zo. Onlangs hadden we het over waarzegsters en ook over mensen die kunnen genezen, of andere buitengewone gaven hebben. Wel, voor mij is dat allemaal een beetje “belachelijk”. Ik zei dan ook onvermurwmbaar dat  ik er niet in geloofde. Dat kan niet, weet je wel. Ik “geloof” namelijk niet in tovenaars, feeën of ufo’s. In de messia’s, of wat dan ook. Ik lach het een beetje weg, maar tegelijkertijd kan ik moeilijk zeggen dat het onwaar is.

Maar eigenlijk beter geformuleerd is: ik vind het niet aannnemelijk. Respectvol gedrag wordt geapprecieerd. En bovendien kan ik geen verklaring geven waarom het niet zou kunnen, vandaar dat ik het niet aannemelijk vind. En moet ik het wel moeten verklaren, dan geef ik er tevergeefs vlug een draai aan en zeg ik: “och, das toeval!”. Dat is niet echt een antwoord.

Echter, sommige fenomenen kunnen we inderdaad niet verklaren. We noemen ze dan ook mirakels, wonderen der natuur. En inderdaad, sommige mensen hebben speciale gaven. Hebben eigenschappen die anderen niet beschikken. Dat kan gaan over fysieke eigenschappen, zoals een extreem lange tong, een dikke lip, haar tot aan de voeten, extreem overwicht, extreem lang, of gewoonweg hoogbegaafde mensen of invaliden. In de statistiek heb je zoiets al seen gausverdeling. Het is een continue kansverdeling en de bijbehorende kansdichtheid is hoog in het midden, en wordt naar lage en hoge waarden steeds kleiner zonder ooit echt nul te worden. Er zijn zoveel uitschieters namelijk, dat het niet zo ongewoon is dat er bepaald gedrag zich manifesteert of een bepaalde vorm voorkomt. Maar waarzegsters? Tovenaars? Feeën? Magie? Ik heb veel fantasie, maar daar blijft het bij.

Als je in iets gelooft, dan vertrouw je en in de waarheid van iets. Het is waar, of het is niet waar. Goed of fout.

Om eerlijk te zijn, ik ben altijd al een beetje een aanhanger geweest van het transhumanisme. Denk Ray Kurzweil, de singulariteit en zo verder. Heel diep wens ik dat de vooropgestelde idealen kunnen worden bereikt. Dat de mens zijn voortbestaan in eigen handen heeft. Ik vind het anneembaar omdat dergelijke zaken in een theorie kunnen worden gegoten: nanotechnologie, genetische manipulatie en computertechniek. Daarom dat ik het geloofwaardig vind, omdat het bewezen kan worden in een theorie. Sommigen zullen dat absurpt vinden, zullen er hun mening over hebben. En dat is best. Maar bovennatuurlijke verschijnselen kunnen daar niet aan voldoen, zijn volgens mij niet aannemelijk en ik trek hun bestaan dan ook in twijfel.

Echter, ook een theorie is relatief.  Zelfs de juistheid van een theorie kan niet bewezen worden zoals Karl Popper ooit zei. Dit komt doordat ongeacht het aantal bevestigende waarnemingen dat wordt gedaan, er nimmer kan worden uitgesloten dat de volgende waarneming een andere uitkomst zal geven. Als meerdere onafhankelijke waarnemers dezelfde waarneming doen, kan er overeenstemming worden bereikt over de juistheid van een dergelijke waarneming.

Bovendien doet een goede theorie aan toetsbare voorspellingen of assumpties. Als de voorspellingen overeenstemmen met de waarnemingen wint de theorie aan geloofwaardigheid.

Uit de geschiedenis van de wetenschap blijken veel theorieën ooit vervangen te worden door een andere. Meestal gebeurt dit als de eerste theorie wordt gefalsifieerd: de theorie doet voorspellingen die bij het experiment onjuist blijken. Een andere reden kan zijn dat de nieuwe theorie meer omvattend is.

Een natuurwetenschappelijke theorie kan worden getoetst met behulp van waarnemingen eventueel als resultaat van experimenten. Er zijn tot nu toe geen waarnemingen gedaan die in strijd zijn met de relativiteitstheorie en de kwantummechanica theorie. Nogmaals, een theorie doet geen uitspraak over goed of fout.

Conclusie is dat ik best geloof in een theorie, tot het tegendeel bewezen is zoals men zegt. Maar over super krachten en dergelijke, zeg ik dan liever dat ik het niet aannemelijk vind dan dat ik er in geloof. Het heeft ook met cultuur, persoonlijkheid en bijhorend gevoel te maken, weet je wel.

Carcassonne en Bakong

Onlangs hadden we vrienden op bezoek en ze brachten een aantal bordspellen mee. Dat is niet iets waar ik aan gewoon ben, maar we waren allemaal wel enthousiast. Want toegegeven, zulke spellen zijn sociaal en interactief. Je kijkt naar elkaar, in plaats van naar een computerscherm te staren. Kortom, het is gewoon gezellig.

Carcassonne en Bakong kwamen uiteindelijk op de tafel terecht.

Carcassonne is een Zuidfranse stad (duh!) die beroemd is om haar vesting, die uit de tijd van de Romeinen stamt. Het idee is dat de spelers hun horigen op pad sturen om op de wegen (struikrovers), in de steden (ridders) en kloosters (monniken) en op de akkers (boeren) fortuin te vergaren. Je moet dus je horigen zo inzetten op de landtegels om zoveel mogelijk succes te hebben. Dus, als het jouw beurt is dan trek je een landtegel, je plaatst die op het veld en je kan kiezen of je op die landtegel een horige plaatst. Als door het plaatsen van de landtegel, steden, kloosters of wegen zijn afgebouwd dan verdien je punten. Als alle landtegels zijn geplaatst eindigt het spel en worden de punten geteld. Alle niet afgebouwde steden, kloosters en wegen leveren 1 punt per tegel en 1 punt per wapen op. Ook de boeren worden nu geteld. Iedere afgebouwde stad levert 4 punten op als deze in het betreffende weiland ligt.

Carcasonne is best een uitdaging. Het is een strategiespel, net zoals Risk, maar het is wel eenvoudiger is mijn indruk.

Bakong is ook een ongelofelijk cool en gezellig spel.

Je dient zoveel mogelijk edelstenen te verzamelen doorheen de Cambodiaanse jungle, tot je een tempel bereikt. Vervolgens dien je die edelstenen terug te brengen naar het basiskamp. Elke speler heeft een rugzak met items om te overleven en om de edelstenen veilig terug te brengen. De items verzamel je onderweg, maar er is slechts beperkt plaats in de rugzak. Ook is het pad doorheen de jungle is verradelijk omdat er valstrikken verborgen zijn.  Het doel is om zoveel mogelijk edelstenen te verzamelen en terug te brengen naar het basiskamp. In feite heb je twee dobbelstenen. Eén gebruik je om je pion te verplaatsen, de andere om een plaatje om te draaien. Het hele idee is dus om de plaatjes te onthouden en te voorkomen dat je in een valstrik trapt. Als je eerst in de tempel aankomt, verdien je extra grote edelstenen. De strategie om zo snel mogelijk aan te komen geeft je een voordeel, maar laatst was ik de traagste en had ik uiteindelijk de meeste punten. Dus het is allemaal nogal onvoorspelbaar wat de uitkomst zal zijn. Daarom is het ook een spel!

Plicht vs verantwoordelijkheid

Naar aanleiding van een discussie leek het me leuk om ‘ns tot op het bot te gaan rond het verschil tussen een verantwoordelijkheid en een plicht.

Jawel, dan bevinden we ons meteen op het niveau van de meta-ethiek. In tegenstelling tot de moraalwetenschap, houdt de meta-ethiek zich niet bezig met de kritische bezinning over het juiste handelen, maar wel met de studie van de concepten, methoden en rechtvaardigingen, alsook van de ontologische vooronderstelling van de ethiek als filosofisch vakgebied. Met andere woorden, het richt zich op de centrale begrippen van ethiek zoals “plicht” en “verantwoordelijkheid”.

Maar serieus, voortdurend merk ik dat mensen de begrippen “plicht” en “verantwoordelijkheid” kriskras door elkaar gebruiken – soms zelfs als symbolen. Bij contracten bijvoorbeeld. Soms spreekt men over “segragation of duties” en tegelijkertijd hoor je “separation of responsibilities”.

Neen, er is wel degelijk een semantisch verschil tussen verantwoordelijkheid en plicht.

Een plicht volgens Van Dale:

datgene waarvan men voelt dat men het moet doen; dat wat van iemand geëist wordt door het gezag

Van Dale over verantwoordelijkheid:

de plicht verantwoording af te leggen; grote zorg en toewijding die voor iets vereist zijn

Het verschil? Wel, verantwoordelijkheid is iets waar jij verantwoordelijk voor bent voor de uitkomst. Je moet er verantwoording voor afleggen. Kortom, je neemt je verantwoordelijkheid op. Een plicht kan meer gezien worden als een set van leefregels die je moet volgen. Omdat het “van de moetens” is.

Wanneer je naar een taak kijkt alsof het maar moet, i.e. een plicht is, gaan de hersenen weerstand bieden. Niemand doet graag wat hij/zij moet doen! Echter, als dezelfde taak wordt benaderd vanut het oogpunt van de uitdaging met verantwoordelijkheid, dan richten de hersenen zich op de positieve uitkomst van de taak.

Mijn filosofie is dat “proberen” niet genoeg is. Je moet willen. Je moet niet moeten. Als je faalt, dan is dat jouw eigen verantwoordelijkheid.

Gehaktschotel parmentier

Laatst weer een ovenschotel klaargemaakt en het was wederom verrukelijk! Inspiratie heb ik deze keer gehaald bij het één programma Dagelijkse Kost.

Het gerecht heet “Gehaktschotel Parmentier”. Het is zeer smakelijk, en je kan het al vanaf twéé euro per persoon op tafel zetten.

Men neme ingrediënten voor 4 personen

  • 500 gr gemengd gehakt
  • 1 teentje look
  • 2 uien
  • 400 g tomatenstukjes in blik
  • 10 loskokende aardappelen
  • 2 dl melk
  • 2 eieren
  • klontjes boter of wat olijfolie
  • nootmuskaat
  • wat verse of gedroogde tijm
  • broodkruim of gemalen kaas
  • peper
  • zout

Bereidingswijze

  • Schil de aardappelen en kook ze gaar in een ruime pot water met wat zout.
  • Zet een stoofschotel op het vuur en smelt er een klont boter in.
  • Snipper de uien grof en plet de look tot pulp. Stoof ze samen aan in de hete boter. De uien mogen lichtbruin kleuren.
  • Voeg het gehakt toe aan de pot, samen met een scheutje olijfolie of wat extra boter. Roer het gehakt regelmatig om, zodat het geen grote homp vlees blijft.
  • Breng het gehakt extra op smaak met wat verse of gedroogde tijm, een snuifje zout en peper van de molen.
  • Voeg het blik tomatenstukjes toe en meng de stukjes goed door het gebakken vlees.
  • Laat de pot nog even stoven op een zacht vuurtje.
  • Giet de aardappelen af en stamp ze tot puree. Het mag best een puree zijn waar nog kleine stukjes aardappel in zitten.
  • Tover de gestampte aardappelen om in een smeuïge puree door er de eitjes, wat boter en melk door te roeren.
  • Kruid de aardappelen met vers geraspte nootmuskaat, wat peper van de molen en een snuifje zout.
  • Vul een grote vuurvaste ovenschotel of individuele schotels met een laag gehakt. Schep daarboven een laag puree en strooi broodkruim over de schotel.
  • Plaats het gerecht onder de hete grill tot het broodkruim een goudbruin korstje vormt (reken 5 à 10 minuten, afhankelijk van je oven).
    Alternatief: Je kan de gehaktschotel ook gratineren met gemalen kaas.

Tenslotte, als extragroentjes  kan je nog gestoofde courgetteblokjes en champignons erbij serveren.

Copyright: één.

Special thanks to Nicky Schroeyers.

Over disciplines combineren in één studie

Hij dacht dat hij het echt had getroffen met strategisch management. Hij kon alles wel aan. En daarenboven, hij hoefde geen inzicht te hebben in al die financiële maatstaven om pakweg kosten te drukken of de verkopen in de hoogte te jagen. Resultaat, dat is waar het om draait, was zijn motto. Hij zou zich altijd nog kunnen verbreden, en de achtergrond en bijkomstigheden die een financieel analist wel heeft, kan hij altijd nog wel leren on-the-job. Want leren houdt nooit op.

Kijk, ik heb Handelsingenieur in de Beleidsinformatica gestudeerd (Tecnische Bedrijfskunde in Nederland). Vijf jaar, bacherlor en master. Het is één van die nieuwe richtingen, waar ze zo breed mogelijk proberen te gaan door disciplines te combineren. In mijn geval was dat de combinatie bedrijfskunde en IT. De eerste jaren heb je gemeenschappelijke vakken met de opleiding toegepaste economie, maar er wordt meer nadruk gelegd op wiskunde en wetenschappelijke vakken. In de latere jaren komen daar nog technologische en/of informatica-vakken bij. De reden van zo’n richting is omdat de markt erom vraagt. Tussen haakjes: toegepaste wetenschappen is ook het resultaat van de vele spin-offs die universiteiten voortbrengen. Maar goed,  vaak komen vele IT’ers in beleidsfuncties terecht, of draai het om: economisten hebben IT kennis nodig.

Maar wat ik me luidop afvraag, is of je met die vijf jaren genoeg hebt. Ik zie vele IT’ers die inderdaad in beleidsfuncties terecht komen. Maar zonder gedegen bedrijfskunde achtergrond. Soms zijn ze echter wel in het bezit van een executive MBA. En vaak gaat hen dat ook goed af. Zoals in de inleiding: kan je niet gewoon on the job leren? Heb je al die gespecialiseerde business kennis wel nodig? Wel, daar is geen eenvoudig en eenduidig antwoord op te geven. Richtingen die disciplines combineren en een brugfunctie proberen te vormen, is als een tweesnijdend zwaard. In de eerste plaats is het volgens mij niet slecht dat de profielen beter op de markt zijn afgestemd. Dat was ook broodnodig, want de markt roept erom. Ten tweede hoef je geen aanvullende studie te doen naast ingenieur of economist bijvoorbeeld, in het geval van Handelsingenieur in de Beleidsinformatica. Bovendien is het voor jou persoonlijk nog eens geweldig ook. Nu kan je zelf écht doen wat je graag wil. Je kan je een brede richting veroorloven, maar toch heel specifiek gaan met een nieuwe richting als International Communication and Media. Voor deze studie: het is niet hetzelfde als marketing; er is een subtiel verschil.  Echter, daar schuilt het gevaar volgens mij ook. Je kan namelijk moeilijk én breed én diep gaan. De kwaliteit van het onderwijs gaat er op achteruit in die zin dat men vroeger eerst computerwetenschappen / ingenieurswetenschappen moest studeren en vervolgens bedrijfskunde. Aan die voorwaarde moet nu niet meer voldaan worden. Je kan je studies inkorten. Maar toch,  …, ja, ik heb inderdaad gehoord van thermodynamica, maar wat is het precies?  Het resultaat is dat je dus wel breed opgeleide mensen krijgt die over vanalles kunnen meepraten, maar dat gebeurt in een heel oppervlakkig discours. Zulke nieuwe richtingen zijn uiterste toegepaste wetenschappen en brengen de traditionele, zuivere en pure wetenschappen in diskrediet. Wat is zo’n richting dan wel? Ik denk een soort best of breed, of beter gezegd: best in show-off. Er is veel blabla en weinig boemboem. Wat me trouwens brengt tot het oplossen van problemen. Daar wil ik ook nuanceren voor én-én studies. Je hebt specialistische kennis vaak niet eens nodig. Wanneer je geconfronteerd wordt met een taak waar je niet meteen een oplossingmethode voor hebt, kan je terugvallen op heuristieken. Tenslotte vraag ik me af of dergelijke studies daarom juist niet meer op hogeschool niveau kunnen georganiseerd worden.

Norwegian Wood

Dit weekend heb ik de film Norwegian Wood gezien. Het is een verfilming van het boek Noruwei no mori van de hand van schrijver Haruki Murakami, en geregisseerd door de Frans-Vietnamese Anh Hung Tran — overigens zou het hem vier jaar hebben gekost om zijn toestemming te krijgen om het boek te verfilmen. Norwegian Wood is ook een nummer van the Beatles, en niet toevallig speelt het verhaal zich ook in de zestiger jaren af, in Japan.

Het gaat over een stille, schuchtere en serieuze jongeman genaamd Toru Watanabe die bevriend is met de jongen Kizuki en zijn mooie, introspectieve vriendinnetje Naoko. Vele jaren trok hij op met hen, maar geleidelijk wordt ook hij verliefd op Naoko. Hun prille liefde wordt echter getekend door de zelfdoding van de dan 17 jarige leeftijd Kizuki. De reden hiervoor wordt niet expliciet vermeld, maar in het verhaal wordt duidelijk dat Naoko en Kizuki geen seks konden hebben. Naoko geraakt echter niet over de dood van Kizuki, en op haar 20ste verjaardag, wanneer Toru Naoko ontmaagd, vraagt hij waarom ze nooit met Kizuki heeft geslapen. Ze barst in tranen uit en vertrekt naar een oord in Kyoto om te genezen. Beide gaan op een andere manier om met verdriet. Naoko voelt alsof ze een wezenlijk deel van haar leven is verloren en kan het eigenlijk allemaal niet verdragen. Op haar eenentwintigste hangt ze haar zelf op. Toru daarentegen, nog student, lijdt al boeken lezend een eenzijdig bestaan op de campus in Tokyo. Dit in tegenstelling tot zijn vriend Nagasawa die een losbandig leven heeft en mensen die met zichzelf medelijden hebben sukkels vindt. Toru wijdt zich helemaal toe aan zijn eerste echte liefde Naoko, maar het is niet eenvoudig voor hem. Hoewel Toru nog twee keer afgezonderde Naoko gaat bezoeken, één keer in de zomer, en één keer wanneer het gaat sneeuwen, wordt hij ook deel van het studentenleven en ontmoet hij er Midori, die heel onafhankelijk, zelfverzekerd en zelfbewust is en alles in huis heeft wat Naoko niet bezat. Toru weet niet goed hoe hij met die relaties moet omgaan, maar nadat de afstand tussen hem en de doden groter wordt kiest hij uiteindelijk voor Midori, die voor hem haar relatie ook heeft beëindigt.

Ik heb het boek niet gelezen, maar de verfilming is ronduit prachtig. Het weerspiegelt volgens mij zeer goed de tijdsgeest van de jaren zestig en de sfeer die er toen heerste: studentenactivisten, losbandigheid en onzekerheid. Het is een tragedisch liefdesverhaal waarin jonge mensen geconfronteerd worden met de onzekerheden en waarheden van het leven, evenals het opnemen van verantwoordelijkheden en volwassen worden. Het gaat over het omgaan met verlies, gevoelens en verdriet: Toru doet dat door zich terug te trekken en te rusten, Naoko doet dat door te lijden, en dat is bijzonder goed weergegeven in de film.

Filmmaker Anh Hung Trang heeft seizoenen en de natuur als symbool gebruikt voor verandering. De achtergrond-geluiden spreken boekdelen, en er is muziek van The Doors en The Beatles. Ook de aparte cultuur van Japan spraken me enorm aan! Kortom, absolute aanrader en niet de typische hollywood blockbuster.

Enhanced by Zemanta

MP3’s van het Web afhalen met ZingMP3

In navolging van 100% made in China, of over succes in Azië,  kwam ik onlangs terecht op een portaal van VinaGame. Wat me vooral de aandacht trok is Zing MP3. Volgens Wikipedia:

ZingMP3 has an archive of over 1 million songs which users can listen, download, and embed to blogs free of charge and share with friends.

Jawel, je kan zomaar eventjes alle populaire hits downloaden van ZingMP3. Ongelimiteerd. En direct van het Web af te halen, niet van het Internet dus, maar van een webserver! Heel gemakkelijk en vrij snel ook. Er komt geen KaZaA , BitTorrent of ander medium aan te pas. Dat is toch wel vrij opmerkelijk. Ik wist dat dergelijke praktijken reeds bestonden voor alternatieve genres als metal, maar een initiatief zoals ZingMP3 dat zo goed centraal georganiseerd is en gedragen wordt door een grote massa, verdient op zijn minst meer Westerse erkenning. Waarom kan zoiets vraag je je af? Wel, dat komt omdat er in landen zoals Vietnam er veel minder restricties en regulaties heersen omtrent autreursrechten. Maar universaliteit van het Internet wint hier van anti-piracy organisaties.

Wat is dat toch met Sabam en Stichting Brein anyway?

Update: Een vergelijkbare website waar je onbeperkt MP3’s en karaoke meezingers kan downloaden: SanNhac.com