Norwegian Wood

Dit weekend heb ik de film Norwegian Wood gezien. Het is een verfilming van het boek Noruwei no mori van de hand van schrijver Haruki Murakami, en geregisseerd door de Frans-Vietnamese Anh Hung Tran — overigens zou het hem vier jaar hebben gekost om zijn toestemming te krijgen om het boek te verfilmen. Norwegian Wood is ook een nummer van the Beatles, en niet toevallig speelt het verhaal zich ook in de zestiger jaren af, in Japan.

Het gaat over een stille, schuchtere en serieuze jongeman genaamd Toru Watanabe die bevriend is met de jongen Kizuki en zijn mooie, introspectieve vriendinnetje Naoko. Vele jaren trok hij op met hen, maar geleidelijk wordt ook hij verliefd op Naoko. Hun prille liefde wordt echter getekend door de zelfdoding van de dan 17 jarige leeftijd Kizuki. De reden hiervoor wordt niet expliciet vermeld, maar in het verhaal wordt duidelijk dat Naoko en Kizuki geen seks konden hebben. Naoko geraakt echter niet over de dood van Kizuki, en op haar 20ste verjaardag, wanneer Toru Naoko ontmaagd, vraagt hij waarom ze nooit met Kizuki heeft geslapen. Ze barst in tranen uit en vertrekt naar een oord in Kyoto om te genezen. Beide gaan op een andere manier om met verdriet. Naoko voelt alsof ze een wezenlijk deel van haar leven is verloren en kan het eigenlijk allemaal niet verdragen. Op haar eenentwintigste hangt ze haar zelf op. Toru daarentegen, nog student, lijdt al boeken lezend een eenzijdig bestaan op de campus in Tokyo. Dit in tegenstelling tot zijn vriend Nagasawa die een losbandig leven heeft en mensen die met zichzelf medelijden hebben sukkels vindt. Toru wijdt zich helemaal toe aan zijn eerste echte liefde Naoko, maar het is niet eenvoudig voor hem. Hoewel Toru nog twee keer afgezonderde Naoko gaat bezoeken, één keer in de zomer, en één keer wanneer het gaat sneeuwen, wordt hij ook deel van het studentenleven en ontmoet hij er Midori, die heel onafhankelijk, zelfverzekerd en zelfbewust is en alles in huis heeft wat Naoko niet bezat. Toru weet niet goed hoe hij met die relaties moet omgaan, maar nadat de afstand tussen hem en de doden groter wordt kiest hij uiteindelijk voor Midori, die voor hem haar relatie ook heeft beëindigt.

Ik heb het boek niet gelezen, maar de verfilming is ronduit prachtig. Het weerspiegelt volgens mij zeer goed de tijdsgeest van de jaren zestig en de sfeer die er toen heerste: studentenactivisten, losbandigheid en onzekerheid. Het is een tragedisch liefdesverhaal waarin jonge mensen geconfronteerd worden met de onzekerheden en waarheden van het leven, evenals het opnemen van verantwoordelijkheden en volwassen worden. Het gaat over het omgaan met verlies, gevoelens en verdriet: Toru doet dat door zich terug te trekken en te rusten, Naoko doet dat door te lijden, en dat is bijzonder goed weergegeven in de film.

Filmmaker Anh Hung Trang heeft seizoenen en de natuur als symbool gebruikt voor verandering. De achtergrond-geluiden spreken boekdelen, en er is muziek van The Doors en The Beatles. Ook de aparte cultuur van Japan spraken me enorm aan! Kortom, absolute aanrader en niet de typische hollywood blockbuster.

Enhanced by Zemanta

One thought on “Norwegian Wood”

  1. Pingback: The movies of 2011

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *