Niet zo verwonderlijk

Bovenstaande foto toont biddende demonstranten op het hoofdplein in Zwayi op 27 februari 2011. Ze verzetten zich tegen de leider van Libië: Muammar Gadaffi.

Bron: cryptome

In Nederland werd onlangs beslist dat er bespaard moet worden op kunsten. Zo’n 20%, want Geert Wilders vindt dat kunst een “linkse hobby” is.

Wat ik me nog goed herinner is die enorme protestmars dat die besparingen voortbracht. Honderduizenden mensen op straat die protesteren tegen de bezuinigingen. De reden van het succes is niet ver te zoeken en perfect historisch te verklaren. Nederland is altijd al links georiënteerd geweest. Marxistisch. Socialistisch. Maar aan de andere kant ook liberaal. Nederlanders zijn overwegend tolerant, en vooral daarom heerst er een gevoel van samenhorigheid.

Uit de geschiedenis blijkt dat Nederland nooit echt een industrieel land is geweest. De economie teert er op dienstverlening, aangevoerd door een hoopje intellectuelen. Nederland put haar krachten uit de kennismaatschappij. Net daartoe behoort ook kunst. Van Gogh! Mondriaan! Maar ook de krakersbeweging. Als er bespaard wordt op kunst, brengt dat bijgevolg mensen op straat. Dat onderwerp ligt hun nauw aan het hart.

Wat ben ik blij voor het gefrustreerde Arabische volk dat nu ook de middelen heeft om hun dictatoriale leiders de mond te snoeren. Twitter loopt over van zinssneden als “Weg met de tirannen” en “power to the people” dezer dagen. Als dominostenen vallen de voorheen Arabische totalitaire regimes. De taxbetalers zullen eindelijk worden aanhoord.

Deze recente ontwikkelingen gingen allemaal gepaard met protestmarsen. Respect voor de Moslim Broederschap, voor de massale menigte die dat voortbracht.

En wat met België? Daar hebben we problemen van een andere orde. Ja, wij zijn ondertussen het land met het wereldrecord regeringloosheid. Wat moest ik lachen toen er plots een mars plaatsvond. Er kwam welgeteld 34000 man op de been. Naar mijn mening waardeloos.

Langs geleden kwam ik een confronterende tweet tegen: “… wordt een beetje mottig als (mijn) openheid gecounterd wordt met info op een need-to-know basis. Klein Vlaanderen schuilt overal.” Wel, trek dat maar meteen door naar “Klein België”. Als expat heb ik veel contact met buitenlanders. Steevast hoor ik dat wij conservatief zijn. Met de baksteen in de maag geboren. Teruggetrokken. België is KMO-land. Familiebanden zijn er sterk. We zijn kapitalistisch, industrieel, maar we zijn respectloos voor ons land. Het kan ons geen barst schelen.

En de onderhandelingen lopen voor geen meter. Maar het volk kan het niet opbrengen. Niet dat er een revolutie moet plaatsvinden, nee, er moet ook geen bloedvergiet van komen. Maar hoe onverschillig kun je als volk zijn? Waar is die samenhorigheid? Het maakt me allesbehalve fier. Dat wij dat niet laf vinden en ons niet kwaad maken.

Dat we dan nog de nodige zelfspot kunnen opbrengen maakt me helemaal droevig.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *