Batavierenrace

Afgelopen weekend deed ik mee aan de prestigieuze Batavierenrace. Met AIESEC hadden we ons namelijk  ingeschreven voor de grootste estaffeteloop van de wereld. Vrijdag was het dan zover en of ik er zin in had! Er nemen dan ook niet minder dan 7500 atleten deel aan de competitie, en de totale loopafstand is een indrukwekkende 175 kilometer.  En uiteraard wou ik ook meelopen – zij het niet dat ik hier heb verkondigd dat ik ooit een marathon zou lopen.  Er zijn 25 tracks waar team leden verschillende afstanden dienen af te leggen. Zelf koos ik voor een afstand van 11.2 kilometer en dat zou betekenen dat ik ‘s nachts zou moeten rennen.

Met men tent in de handen hortte ik richting Nijmegen vanuit Rotterdam, alwaar we rond half tien verwelkomd werden met een drankje. Wat me opviel is dat de Radboud universiteit best wel groots is. De race startte precies om middernacht, maar zelf moest ik pas rond een uur of vier lopen dus heb ik mijn batterijen maar opgeladen in plaats van meteen gerstennat te nuttigen. Ik startte goed, maar het werd een uitputtende strijd, doorheen een deel van Duitsland zelfs. Uiteindelijk heb ik het wel gehaald, hoewel de laatste kilometers maar uit bleven en het me enorm zwaar viel.  Gelukkig werd je vergezeld door een fietser, dus aanmoediging ontbrak niet. Hoe fier ik was over mijn prestatie! De uitslagen geven aan dat ik er zo’n 54 minuten en 24 seconden over deed, tegen een gemiddelde snelheid van 12,36 kilometer per uur. 176ste in het klassement bijgevolg. Niet slecht, niet slecht, mijn gedacht, maar het kan altijd beter!

Uiteindelijk in Ulft aangekomen werden we afgelost door de ochtendploeg. Tegen dan had ik me al lang opgeofferd om in de namiddag nog zo’n zestal kilometer te lopen, omdat er een aantal mensen niet waren komen opdagen. Op men eentje heb ik trouwens Rotterdam vertegenwoordigd.  Ik kon in feite lekker gaan slapen, en een mens vraagt zich af waarom hij tot het uiterste gaat. Op water, muesli-repen en krentenbollen heb ik me toch weten overeind te houden tot de aankomst in Enschede. Ik heb ons deelnemersbusje in de goede richting gestuurd en ook de stress die daarbij hoort mogen ervaren. Trouwens, het zomerse weer maakte dat iemand in de ploeg bevangen werd door de hitte. We hadden misschien niet de beste renners, maar organisatorisch verliep het allemaal vrij vlot. We schopten het uiteindelijk tot de 189ste positie.

Ik heb dan de heren-finale nog gerend: van de stad van Enschede naar de Universiteit Twente – erg grote, Amerikaans oogende universiteit met studentenhuizen op de campus zelf. Nog zo’n 7,2 kilometer tegen een snelheid van 13 km per uur gemiddeld, werd ik 178ste! Het is best wel indrukwekkend om de arena dan binnen te lopen en massaal toegejuicht te worden. Het was ontzettend vermoeiend wel, maar ik heb er enorm van genoten. Ook wel de blaren mogen voelen, maar het was het waard en ik heb het overleefd! Mag ik mij dan nu oprecht een heuse batavier noemen?

‘s Avonds vond er een BBQ plaats met het supportteam en barsste het grootse studentenfeest los. Maar eerst moest ik mijn telefoon en paspoort nog terugvinden vinden, ergens in het achtergebleven deelnemersbusje. Ook mijn tent was zoek. Je raad het al: ik was mijn team kwijt! Enige tijd later, na een frisse douche, genoot ik alsnog van de BBQ.  Ik was al vroeg onder de veren en liet het allemaal maar begaan.

Langzaamaan ben ik aan het bekomen van dit avontuur, maar de spierpijn in de benen zindert nog na. Nu is het uitrusten geblazen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *