The Long Tail gaat over het feit dat de twintigste eeuw, gedomineerd door TV en Radio, zich alleen richtte op de gemiddelde consument, het one-size fits all model genaamd (in feite hits). Dat was geen efficiënt model, resulterende in weinig variatie. Nu, echter door de opkomst van het Internet en digitale media (MP3, P2P-technologie, etc.), zijn de marginale kosten van productie en distributie quasi 0. Je kan niet alleen veel meer mensen bereiken hierdoor, maar vandaag is er plaats voor specifieke smaken: er is meer keuze en fragmentatie. Bijgevolg is het niet zo dom om te focussen op niche markten.

Het tweede deel van de uiteenzetting ging over Anderson’s nieuwe boek, FREE, dat volgend jaar in juli zal uitkomen (en dat trouwens gratis zal verschijnen). Aanleiding voor het boek is het uitstekende Wired artikel waarin alles in het lang en breed staat geschreven. Beginnen deed hij met de controversiële vraag: wat als elektriciteit ooit zo goedkoop wordt dat het waardeloos is om nog langer het verbruik te meten? Elektriciteit is helaas niet gratis geworden, maar er zijn 3 ontwikkelingen waarvoor dit wel op gaat. Moore’s law zegt dat de kost van computer kracht elke twee jaar met 50% daalt. En straffer nog: de prijzen van bandbreedte en opslag (een externe schijf van 1TB is onvoorstelbaar goedkoop geworden) dalen zelfs sneller.

We hebben steeds gedacht in termen van schaarsheid. Maar wat als afval nu goed is? Wat als je denkt in termen van gratis? Wat als schaars duur blijkt te zijn? De 21ste eeuw is de bits economie, de economie van de overvloed. De vraag die ik me dan stel: welke business modellen zijn nu relevant? Het meest vanzelfsprekende is dat je vroeger of later zal moeten betalen, ofwel is het gratis maar met advertenties ondersteund. Een tweede model is het Freemium model. Hier is tijd beperkt, mogelijkheden en klanten zijn gelimiteerd. Wat doe je dan? Je geeft 95% gratis weg en 5% verkoop je. Waarom zou je ook niet? De marginale distributiekosten zijn toch 0! Het derde model is de gift economy. Hier gaat het om reputaties, delen en expertise. Zaken die niet monetair kwantificeerbaar zijn.

De belangrijkste lessen die ik hieruit trek is dat als de prijs naar de marginale kost valt, je deze best als zero behandelt. Conclusie is dat er wel degelijk geld te rapen valt met gratis.

Inspirerend, te meer voor toekomstige ondernemers, zijn de lessen geleerd uit de game industrie.

Waarvoor betalen mensen?

1. om tijd te winnen
2. om het risico te verminderen
3. voor dingen waar ze van houden
4. voor status te verwerven
5. als je ze maakt

Dat wou ik nog meegeven. En geloof me, als je dit kan toepassen ben je goed op weg.

Veel bedrijven vandaag zijn wel bezig met innovatie. Probleem is dat iedereen het reeds druk genoeg heeft met hun dagelijkse taken, waardoor innovatie niet prioritair is maar bijkomstig wordt. Kelley had het in dit verband over het Red Queen Effect en in de context van innovatie betekent het dat je er twee keer zo hard moet voor gaan om de concurrentie voor te blijven. Design vereist bijgevolg een strategische beslissing.

In essentie was de presentatie opgebouwd rond zijn boek the Ten Faces of Innovation. Hetgeen mij vooral bij blijft is het idee van de antropoloog. Ik heb al de preken van menig marketeer mogen aanhoren, dus het werd eens tijd voor wat nieuwe inzichten. Hoe ga je namelijk een probleem oplossen? Je gaat niet moeten kijken waar het gat in de markt is. Nee, je moet weten wat het probleem is! Kelley gebruikte de metafoor vuja de, een woordspeling op déjà vu (been there before). Als product designer zie je niet dat je een fout maakt in het ontwerp, maar de klant is er wel de dupe van. Daarom, ga in the field en observeer de handelingen van de klant. Wijze les is dus om te leren kijken in plaats van vragen te stellen zoals bij elk traditioneel marktonderzoek wel gebeurd.

Je zou dus Fifa kunnen spelen met je zelf in de hoofdrol bijvoorbeeld. Maar bekijk ook andere mogelijkheden zoals hoe staat een kapsel op mijn gezicht? Voor de business lijkt het me interessant voor virtuele veragederingen en de healthcare sector.

Hoe dan ook: verbluffend!

Je zou je voor minder inschrijven, want onder andere Steve Wozniak (dat was dus ooit nog een phreaker hé), Chris Anderson (Wired! Wired! en the long tail) en John Cleese (bekend van Monty Python’s Flying Circus! en Fawlty Towers!) komen er spreken.

Het gaat een uiterst leerrijke dag worden gevuld met sprekers van wereldklasse, brainstorm sessies, interresante workshops en nieuwe concepten vanuit de creatieve sector.

Inspiratie, creativiteit en innovatie: iets dat ook IMBIT zeer nauw aan het hart ligt. Ik ga mij er dan ook mee vertegenwoordigen.