Het eerste betreft Chantal De Smedt (ex-TMF’er, nu presentatrice bij Brussel FM) die op I Love Techno portier Wim doodleuk vertelt dat ze even een lijntje coke gaat snuiven met ene DJ Pierre in de VIP-ruimte. Dat terwijl I Love Techno beweert drugsvrij te zijn of daar toch alles tegen probeert te doen. Wim wou wellicht de achterliggende hypocrisie aanklagen. Het nieuws werd door talrijke blogs opgepikt, ja zelfs door HLN. Uiteindelijk verwijdert Wim de blog en excuseert hij zich omwille van dreigement van Chantal die er haar advocaten bij wilt halen.

Het tweede gaat over Nathalie die als barmeisje werkzaam is in het B-Café te New York. Authentiek doet ze haar relaas over onze minister van defensie Pieter De Crem, inclusief delegatie, die beschonken binnenstrompelt in het B-Café. Reden van aanwezigheid waren “vergadering”, die blijkbaar afgelast werden omdat de rest van de UN in Geneve zat. Het was toch maar rustig in Brussel, dus een bezoekje aan New York was mooi meegenomen. Vier dagen later ontvangt Nathalie haar C4 zoals wij dat hier noemen. Een woordvoerder van Pieter De Crem had een woordje gedaan met de eigenaar van de bar.

Beide gevallen zijn mooie voorbeelden van Citizen Journalism. Deze twee individuen hadden het lef om hun verhaal naar buiten te brengen. Chapeau daarvoor. Anno 2008 is het niet verwonderlijk dat dit gebeurt. De tools zijn in handbereik en de vrije meningsuiting is nog altijd gewettigd. Natuurlijk moeten zij de gevolgen dragen van hun daden.

Maar serieus, wat kon het Wim nu schelen dat hij zijn job als portier zou verliezen? Wat maakt het uit dat Nathalie barmeid af is?

Ik vind het op zijn minst betreurenswaardig dat zowel I Love Techno als het Parlement nog geen actie hebben ondernomen naar de echte verantwoordelijken toe. En ten tweede, hoe laf is de traditionele media hierin wel niet? Worden zij nog steeds gecontroleerd? Soms is het inderdaad beter om te zwijgen, maar in dit geval ben ik het oneens. Er is duidelijk een mentaliteitsverandering nodig.

Hoe dan ook, ik popel om deze berichten nationaal te zien verschijnen.

Want geef toe, de dingen die ik lees en hoor rondom mij bevestigen het van onze samenleving. Verziekt. Corrupt.

De Gucht verkocht Fortis aandelen met voorkennis. Premier Leterme liegt over dat de Europese Commissie niet bereikbaar was. De Italiaanse maffia floreert. Waarom zijn er meer belastingcontroles in Vlaanderen dan in Wallonië? Waarom krijgt Fernand Koekelberg en zijn secretaresse gelijk?

En oh ja, super dat Barack Obama is gewonnen. Change en hope hé. Gelukkig is er nog Lawrence Lessig, mijn persoonlijke held en mede-oprichter van Creative Commons. Kijk wat hij op de laatste Web 2.0 Summit vertelt.

Change? Het enige dat er écht moet veranderen is the congress. Re-election was nog nooit zo hoog in het Witte Huis en dat is een belemmering voor echte verandering.

Het verdient dan ook echt wel de moeite om de presentatie eens te bekijken. Bemerk trouwens hoe geniaal hij presenteert.

Toevallig ben ik net terug van de avant-première van Body of Lies. Naast de bijzondere acteerprestaties van DiCaprio en Crowe was de relevantie met eerder aangehaalde zaken niet ver zoek. Uiteindelijk draait het om vertrouwen, dat is wat nodig is.

Een belangrijke schakel dat het slagen van een IT project bewerkstelligt is volgens mij de kwaliteit van de opleiding. Er is namelijk inzicht nodig in systeem ontwerp en implementatie, en dat inzicht verkrijg je mijns inziens niet door een beetje on-the-job training.

Initiatieven als de KBC ITC Academy verdienen dan ook weinig credibiliteit wat mij betreft.

Waarom kan je zo snel IT’er worden? Waarom bestaan er niet zulke dingen voor finance?

TechCrunch lanceerde een paar weken geleden de Layoff Tracker dat een goed beeld vormt van recente ontslagen in de technologiesector als gevolg van de krediet crisis. Het is duidelijk dat de financiële crisis de economie ontwricht. Zo is het misschien ook niet toevallig dat LinkedIn het beter dan ooit doet.

Dat veranderingen in het economische klimaat resulteert in ontslagen is niet verwonderlijk, en in de technologische industrie, die sterk onderhevig is aan veranderingen is dat zeer zichtbaar. Gegeven de ontslagen, zal de conjunctuur wijziging ook resulteren in minder nieuwe jobs en aanwervingen? Met andere woorden: zullen pas afgestudeerden het moeilijker hebben een job te vinden? De afgelopen weken heb ik verschillende job events bijgewoond en vandaag zat er nog een uitnodiging voor Elevate 08 in de mailbox. Maar dat zegt natuurlijk niets over een evolutie richting aanwervingsstop.

Het lijkt me logisch dat bedrijven met een zekere terughoudendheid naar de toekomst zullen kijken en dat er op de korte termijn minder mensen zullen gerekruteerd worden. Maar toen merkte een vriend van mij op dat door de crisis afgestudeerden juist wel in aanmerking komen voor aanwerving. Deskundigen en mensen met een probleem-oplossend denkvermogen, argumenteert hij, die in staat zijn om de heropleving mee te realiseren en een nuchtere kijk hebben op de problematiek zullen we meer dan ooit nodig hebben. Profielen zoals financiële analisten en beoefenaars van tax & legal praktijken zullen zeer in de markt liggen.

Hij heeft wel een punt geloof ik, maar zal het voor alle afgestudeerden zo gaan? Wat met IT’ers, metselaren, dierenartsen en hypotheekverleners? Nu komt het er voor studenten aan om de juiste competenties te ontwikkelen en voor de bedrijven om die profielen aan te trekken om met innovatie het verschil te maken.

Om over na te denken. Wat denk jij?

Wederom een welkom, gevolgd door een impact van de CEO study voor CIOs door Kasper Peters en Ronald Smet. De studie heeft het over het creëren van een virtuele collaboratie klimaat om een globaal geïntegreerde omgeving te ondersteunen door middel van standaarden, cultuur en openheid. Maar waarom wil je dan groene IT? De meest gegeven antwoorden zijn niet verwonderlijk: 1) omdat het een mooie business case is; 2) om milieu redenen; 3) als showcase voor innovatie; 4) om credibiliteit, imago en vertrouwen op te bouwen. Tenslotte volgde nog de terechte opmerking dat snelheid cruciaal is voor IT en dat IT medewerkers niet getraind zijn om te veranderen aan nieuwe eisen.

Toen volgde er een panel, geleid door Sandy Carter (VP SOA, IBM), Freddy Van den Wyngaert (VP & CIO Agfa Healthcare), G. Fehervari (CEO Alfacam), Ronald Smet (Secretary CIO Forum and Partner Unicon Solutions) en Mary Mesaglio (Gartner CIO Research Team). Het onderwerp dat heel het panelgesprek beheerste was innovatie. Hoe wordt innovatie in jouw bedrijf ingezet? Het is vooral de bedoeling voor andere ondernemers om inspiratie op te doen. Fehervari legt uit dat ze bij Alfacam over Business Technology spreken in plaats van IT; er is een permanente interactie tussen beiden. Bij Agfa Health Care worden er 6000 mensen gemanaged en wordt IT opgesplitst tussen operations (cost reduction budget en invest budget) en trends zoals business process redesign, virtualisatie en consolidatie. Er is namelijk een wisselwerking tussen de twee. Ronald Smet meent dat IT (of IS, zoals hij altijd zegt) een waarde center is in plaats van een profit/cost center. IT is een enabler, maar ook een katalysator. Je moet geen master of technology zijn, maar wel goed beseffen waar de kansen liggen. Informatie is ook niet belangrijk, wel hoe informatie kennis kan worden. Mesaglio voegt er nog aan toe dat we vooral naar de methodologieën achter de tools moeten kijken. We moeten zelf het heft in handen nemen en zelf verandering sturen in plaats van vooral door verandering gestuurd te worden. Zowelriding als driving dus. Dan neemt het gesprek een andere wending, en gaat het over web 2.0 (Sandy’s achtergrond).  Fehevari benadrukt dat er vandaag te weinig regels zijn. Medewerkers zitten achter hun computer en we steken overdreven veel tijd in het sturen van nutteloze mailtjes naar collega’s die naast ons zitten. Er moet een afweging gemaakt worden tussen de technische mogelijkheden versus het ethische aspect. Verandering moet ethisch gecontroleerd worden. Mesaglio is het daarmee akkoord, maar zegt dat we de architectuur moeten herontwerpen. Het is ook een kwestie van efficiëntie versus hindernis. Maar, zegt hij, er moet een cultuur gecreëerd worden in plaats van het opstellen van regeltjes. Het laatste topic is going global. Agfa Gevaert is internationaal erg actief en zegt dat er een shared service nodig is, en dat die ook gesteund moet worden door de top. Smet wijst ook nog op de resultaten van de CEO studie, waar de expected change verschilde van de delivered change. Failures of change increased, zegt hij en we moeten zowel de verwachte als uiteindelijke veranderingen managen om tot een globaal model te komen. Om het panel af te sluiten vraagt Sandy nog om één les te formuleren. Ronald Smet begrijp niet waarom er zo weinig mensen geïnteresseerd zijn in IS. Het is de enige discipline waarin je alle business processen doorheen de verschillende departemeneten leert kennen, en dat kan mensen alleen maar motiveren. Freddy Van den Wyngaert beklemtoont het luisteren. We moeten verder luisteren dan de verbeelding.  Mary Mesaglio zegt dat we een balans moeten proberen te bereiken, maar vergeet ook niet te kijken naar de extremen. Verkies de gulden middenweg. Gabriel Fehervari tenslotte legt nog maar eens de nadruk op het feit dat er regels nodig zijn voor wat medewerkers wel en niet mogen doen. Train ze er ook voor.

Smart SOA social network

Na luch waren er workshops en ik heb resoluut gekozen voor het thema social innovation. Beginnen deed Sandy Carter met het feit dat 98% van de CEO’s het business model willen veranderen. Volgens haar gaat web 2.0 over het delen en collaboreren, terwijl web 3.0 over expereince, participaie en co-creation gaat. Er is een culturele verandeirng van het klimaat. B2B wordt P2P.

Collaboratie

Collaboratie is zowel een relatie op professioneel als op persoonlijk niveau. Dat verhoogt de waarde voor iedereen. Je kan niet isoleren, er zijn geen grenzen meer tussen klanten, werknemers, de overheid enzovoort. Dus, wie is er dan aan het luisteren naar jouw product? Iemand anders die over jouw product praat? Klanten gaan niet meer shoppen, ze worden verder geholpen. Illustratie: door het invoeren van een chat online functie op een IBM product pagina, ging de opbrengst met 15% omhoog. Hetzelfde verhaal bij Dove. De self esteem forums campagne wees uit dat hoe meer er geblogd werd, hoe hoger de opbrengsten waren.

Co-creation

Co-creatie wordt mooi geïllusteerd met het Websphere voorbeeld. Op Facebook was er een groep die i love websphere heette, maar al even later verscheen ook i hate websphere. Die groep bevatte zeer nuttige informatie, met features die het product ontbrak of die niet werkten zoals ze zouden moeten werken. De i hate websphere had een rijkdom aan informatie die dan terug in het product of het merk kon gestopt worden. Ideale feedback dus. Uiteindelijk werd één van de groepsleden zelfs keynote speaker op een Websphere event. Met de lessen hieruit geleerd, lanceerde IBM een submit your idea here, samen met een viral. Het gaat misschien regelrecht in tegen het juridische departement, maar je moet het gewoon doen. Co-creation gaat over het idee dat mensen denken dat het hun product is en niet dat van een bepaald bedrijf.

Experience & Personalization

Dit gaat over relevante informatie. Mash-ups. De Harley-Davidson Ride Planner is hier een ultiem voorbeeld van. Je kan je eigen trips toevoegen of suggesties van anderen overnemen. Met de moto rijden moet echt een beleving worden. Een ander voorbeeld is My Visual Search, waarbij je een foto scant (bijvoorbeeld in een magazine) waarna de robot zal zoeken via het 3D model. Shoppen krijgt daardoor een hele andere dimensie.

Smart SOA

Er nog iets over InfoQ, over innovatie in het domein van .NET, SOA, enzovoort. Eigenlijk van IBM maar als onafhankelijke partij optreden komt meer neutraal over. Bedoeling is om te communiceren met shareholders. Het is wel zeer top-down, omdat je eerst de community creëert vooraleer je betrokken bent.

Tenslotte werd SOA aangesneden. Het bleef allemaal nogal vaag, maar ik wil er zeker eens dieper in duiken. Het gaat erom dat de business logica ontkoppelt wordt en termen zoals events, web2.0 en widgets zijn er de hoofdregel. En mashups worden gecontroleerd via dictionaries. Zo hoort het ook.

Web 2.0: from Publication to Participation

Als laatste workshop koos ik wederom social innovation. Christopher Perrien begon alvast veelbelovend. Eerst liet hij een liedje horen (toepasselijk iets met de financiële crisis, maar ik weet niet meer welk nummer) terwijl alle slides werden overlopen. Eens iets anders, alleszins. Ik heb toch wel enkele dingen bijgeleerd. Dat bedrijven niet alle web 2.0 tools moeten gebruiken, maar het moeten zien zoals een doe-het-zelf zaak. Gebruik wat je nodig hebt.

En dan een opmerkelijke uitspraak, maar misschien wel waar: kennis is niet meer gelijk aan macht. Het is de macht van de groep die vandaag telt.  Ook weer het hele verhaaltje van dat we meer transparant moeten zijn. HIj beklemtoonde ook dat bedrijven een mobile start-egy moeten hebben. Banken gaan misschien wel verdwijnen, want inderdaad: hoe ziet een bank er op een iPhone uit? Denk anders dus.

Met die booschap kan ik de dag ook besluiten. Heel veel inspiratie opgedaan, nog genoten van de champagne en wat genetwerkt.

Beginnen deden we met een IBM versie van Shift Happens. Bart Van den Meersche trapte af en hij wees erop dat innovatie nu een soort van excuus is, terwijl het essentieel een deel vormt van het DNA van een bedrijf. Hij wees ook op de 72 uren durende innovation jam die nu plaatsvindt. Academici, business partners, familie en vrienden kunnen er aan deelnemen. Zo waren er ook publieke computers aanwezig waarmee je je ideeën rechtstreeks op de innovation jam kon loslaten.

Bart Somers, burgemeester van Mechelen, leerde me dat we het altijd hebben over problemen aanpakken: armoede, werkloosheid enzovoort. Neen zegt hij: wat zijn de uitdagingen voor de toekomst? Wat Mechelen betreft kan het volgens hem niet meer stuk. Kijk eens naar Technopolis dat eigenlijk een museum van de toekomst is. Somers sprak over de vlieghavens Mechelen Noord (Deurne) en Mechelen Zuid (Zaventem). Ook de talrijke monumenten zijn een onschatbare asset. Tenslotte innoveert Mechelen vooral door een nieuwe atmosfeer te scheppen. Bedoeling is om ook weer terug normale gezinnen aan te trekken, in plaats van allochtonen en bedrijven (zoals bijvoorbeeld EDS) warm maken voor investeringen in Mechelen. Een goede band met de industrie hebben is daarbij van cruciaal belang.

Marc Eyskens is een wijs man en zijn presentatie was ronduit schitterend.  Hij is eigenlijk de perfecte tegenpool van de IBM marketing praatjes. En de politieke context, dat bevalt me wel. Wat zijn de grondbeginselen van de huidige economische crisis? Hier zijn grondbeginselen fundamenteel. Is er een coherentie te bespeuren in de gebeurtenissen laatste 25 jaren? Jawel, ICT en kennis domineerden. Kennis kan nooit een collectief goed zijn en het Internet gebeuren heeft er voor gezorgd dat elke vorm van communisme verleden tijd is. Globalisatie leidt tot coöperatie en interculturality. In dit verband heeft Eyskens het over Globalistan. Eyskens illustreerde ook het verschil tussen het Westen die de computer ontwikkelde en de Russen die de Spoetnik lanceerden. Europa bezat het innovatie monopolie, dankzij ontdekkingsreizigers als Christoffel Columbus en Vasco da Gama en de latere uitvinding van de stoommachine, wat later de industriële revolutie zou heten. De magic box van de laatste 30 jaar is ICT. Zal Europa ook hier kunnen innoveren en een vooraanstaande rol spelen? Misschien moeten we wel spreken over voor- en na de computer in plaats van voor Christus en na Christus. De wereld is voortdurend in verandering. Superpositie (ENEN combinaties) zal het binaire denken (OR OR logica) vervangen. Kwantum fysica zal, samen met nanotechnologie, ervoor zorgen dat simultane vertalingen mogelijk worden door een ingebouwd apparaat in onze tanden of piercings. Niemand zal nog een andere taal moeten leren, en neen, dit is absoluut geen science fiction. Vraag is: hoe gaan we om met die veranderingen? Moet er niet zoiets bestaan als een ethics of change?

Stanley S. Litow had het over Corporate Citizenship and Corporate Affairs.  Het grote probleem vandaag is dat overheden zich alleen maar toespitsen om risico te vermijden. Neen, er moet ook reward zijn. Innovatie moet de wereld veranderen. Gezondheid, analfabetisme, en van die dingen. Hoe doet IBM dat? Wel, ik was sprakeloos bij het aanshouwen van de bijna onuitputbare velden waar IBM actief in is. Typische thema’s: voice recognition, real time translations, text analysis, social networking, 3D Internet, Open Source, enzovoort. IBM wil echt de wereld verbeteren. Teams werken nauw samen met plaatselijke landbouwers in Vietnam, Roemenië,… en zoeken samen naar oplossingen. Portable Learning Acccount vormt een platform om ononderbroken te blijven leren. Transition2 is een initiatief dat mensen die een tweede carrière willen starten in NGO’s of in het onderwijs wil begeleiden. World Community Grid is een energie programma dat computer kracht gebruikt om bijvoorbeeld klimaat modellen op te stellen, kanker te bestrijden of het DNA van rijst wil ontrafelen. KidSmart, TryScience, The Great Rivers en ga zo maar door. Je houdt het niet voor mogelijk of IBM doet het. Het gaat om de business fuseren met de maatschappij. Industrieëlen hebben het over het vermijden van risico’s (wat is de impact op de maatschappij?) en Litow beschrijft dat als spare change, maar de uitdaging is nu net real change: benut je kansen en bouw een brug tussen verschillende culturen en talen.

Een studie die peilde naar de redenen waarom CEO’s geïnteresseerd zijn in innovatie is ten eerste omdat overheden een meer defensieve aanpak hebben betreffende allerlei regelingen. Een tweede reden is omdat het top talent vandaag vaak voor die bedrijven zal kiezen die de wereld veranderen en maatschappelijke verantwoordelijkheid opnemen. Tenslotte zijn er nog economische kansen en voordelen verbonden aan innovatie. Collaboratie dankzij het inzicht van klanten, business model innovatie door het betreden van nieuwe markten, het wijzigen van de resources en assets en het participeren op global niveau zijn de sleutelwoorden die de presentatie van Michel Vlasselaer samenvatten.

De mobistar CEO Benoit Scheen bevestigde in zijn case study wat ik al wist. Mobistar bestaat nog maar sinds 1996 en toch heeft het bedrijf zich steeds aan de markt kunnen aanpassen. Waarom in godsnaam zat je vroeger (en nu nog vaak) op een stoel naast de telefoon? Ook de GSM markt is ontzettend hard veranderd. Ten eerste willen mensen meer en meer een goeie werk-leven balans. Daartegenover staat wel dat ze meer in files vertoeven en vandaag toch 1 uur langer werken. Maar moeten we altijd “at” the office zijn? Kunnen we niet vergaderen in onze auto? Trend 2 zegt dat we continu verbonden willen zijn. Trend 3 is die van interactiviteit (web 2.0) en trend 4 noemt Scheen homo consumens 0123. Hiermee verwijst hij naar het fenomeen van het weghalen van de complexiteit uit systemen, zoals de iPhone.

We zijn geen consomatteurs meer, maar consomacteurs of prosumers. We weten precies wat we willen en je hoeft ons ook niets meer wijs te maken. Uit een onderzoek over de iPhone blijkt dat een gemiddelde gebruiker 50 keer per dag interageert met een service. Kun je je voorstellen dat iemand 50 keer per dag zou bellen? MobileTV, Location Based Services en geïndividualiseerde content door bijvoorbeeld te adverteren (Waar is er een McDonald’s in je buurt en dat uiteraard in combinatie met een kortingsbon). Ook (en dat vond ik niet zo evident, maar het is oh zo logisch) meer een meer aandacht voor machine-to-machine. Alzheimer patiënten opvolgen, de hond voederen als je op vakantie bent: het moet allemaal realiteit worden via tracking en tracing. Bingo machines en gasmeters beschikken vandaag over SIM-kaarten die je gemakkelijk kan monitoren en allerlei analyses mee kan uitvoeren. En laat het ook duidelijk zijn dat voice afgelopen is. Vandaag is content verspreid over 3 schermen: de TV, PC en GSM. Deze zullen meer en meer geïntegreerd en gecombineerd worden. Het is globaliseren door te connecteren, zowel met mensen als toestellen en dat op elk moment, of vervallen in isolatie.

De tweede dag volgt.

Er zaten heel wat interessante bedrijven bij. Uiteindelijk bezocht ik Alfacam, gefascineerd door een artikel over het bedrijf in Vacature. Jaja, het is dit bedrijf heeft de olympische spelen mogen filmen. Ze hebben namelijk de infrastructuur, en het is daar waar er geïnnoveerd wordt. Niet zozeer het human capital, maar de logistiek is van immens belang voor Alfacam. Besef dat als je naar China trekt, je drie weken onderweg bent met moto’s, camera’s, basisstations en helicopters. Optimale communicatie is daarbij essentieel.

In de sport industrie wordt er vaak vanuit de lucht gefilmd. In dat verband werkt Alfacam nauw samen met Wim Robberechts & Co die hier in gespecialiseerd is. Ze vertelden over hoe er gefilmd wordt vanuit drie helicopters en over ruis bij slecht weer.

Alfacam herbergt natuurlijk ook de Eurocam studio’s. Hier worden allerelei programma’s opgenomen zoals momenteel bijvoorbeeld de designers, M!LF en Your Next Move. Het najaar op TV lijkt alvast veelbelovend! We zagen ook nog een nieuw complex (studie 8), waar er binnenkort Dragone zal worden opgenomen; een heus boven- en onderwater spektakel.

Tenslotte was het één en al HD. Voorbeeld daarvan is de HDTV cultuurzender EXQI, met thema’s sport, league en cultuur. Wat ik niet vergeet: Alfacam is groots en heeft een hippe bar. Er waren massa’s bezoekers en ook opmerkelijk: Gabriel Fehervari, CEO van Alfacam liep gewoon tussen het volk. Mooie en leerrijke ervaring!

Tweede halte was SGS. Ik had er nog nooit gehoord (ben ook niet zo thuis in de chemische wereld), maar het is dus een internationaal bedrijf met een laboratorium in de haven. Ze doen onder andere kwaliteitscontrole’s op etenswaren, meestal in opdracht van de overheid. Maar het gaat allemaal veel verder: uitlaatgassen en andere factoren die de omgeving aantasten, hoe die in onze voedingsketen terecht komen en zo bijvoorbeeld ons concentratie vermogen beïnvloeden. Uiteindelijk is het ook een kwestie van prijs van voeding versus kwaliteit, en SGS speelt daarbij een centrale rol.

Zaken zoals dioxine en BSE werden opgefrist en begrippen als contaminatie werden naar mijn hoofd geslingerd. Gevaarlijke stoffen zijn er de regel en een gesofisticeerd blussysteem op het plafond is geen overbodige luxe. We kregen bovendien groep- en individuele uitleg en een drankje aangeboden, wat niet het geval was bij Alfacam. Conclusie: SGS was een goede tweede keuze!

Meer van dat, hopelijk volgend jaar.

O’reilly heeft het over web meets world. Web 2.0 moet zich eens serieus gaan nemen door wereldse problemen aan te pakken. Dingen die er werkelijk toe doen. Een ander perspectief, waarbij hij de huidige belabberde toestand van web 2.0 wil aankaarten.

Collaboratie (met klanten en leveranciers) is weer cool, zoals mijn prof zei. Dat is ook waarvoor heel de web 2.0 heisa om draait: op basis van collectieve data tot een betere oplossing komen. Maar die oplossing moet wel van nut en verantwoord zijn, en dat is nu vaak niet het geval.

Een bedrijf zoals slide (bekend van Facebook applicaties zoals Top Friends, Funspace en Superpoke!), dat een business model heeft dat volledig afhangt van Facebook kun je nu niet echt een wereldverbetering noemen, net zoals al die nutteloze Twitter applicaties. Web 2.0 is een party geworden, net zoals groene technologie (we verkopen het idee, zoals Friedman argumenteert in zijn nieuwe boek Hot, Flat, and Crowded).

Neen, O’reilly heeft het over satellieten die orkanen volgen. Doe daar iets mee. Anticipeer op Tsunami’s via sensoren die weelderig aanwezig zijn in onze apparatuur, maar die nu onbenut blijven. En ook zegt hij: het ecologisch systeem wordt uitgebuit. We nemen, maar geven niets terug. Het is nu dat we armoede moeten bestrijden en aardbevingen detecteren. En wist je dat er meer slaven zijn dan ooit tevoren? Hoe spaar je energie met IT? En juist nu in miserabele tijden, te midden van een financiële crisis, armoede en politieke instabiliteit. We nemen het allemaal te licht op en behoren te anticiperen, niet reageren.

En het begint met kleine dingen, zoals bijvoorbeeld Loic Le Meur die op picnic vertelde hoe hij met seesmic de situatie heeft aangepakt waarbij er een persoon zijn zelfmoord aankondigde. Onmiddellijk werd de politie verwittigd en het IP adres overhandigd. Of je herinnert je misschien nog wel het verhaal waarbij een Egyptenaar gewag maakte op twitter dat hij gearresteerd werd. Dat ene bericht werd meteen opgepikt en vormde zijn redding. Dit zijn twee voorbeelden op individueel niveau, maar ze tonen wel de kracht aan van deze zogenaamde web 2.0 applicaties; hoe ze levens kunnen redden en de wereld veranderen.

Een groep is meestal intelligenter dan een expert. InSTEDD is daar een mooi voorbeeld omdat ze huidige technologie inschakelen in combinatie met collectieve intelligentie om ziektes als vogelgriep en SARS te detecteren en isoleren, maar ook om zich voor te bereiden op mogelijke rampen. En hoe fantastisch is het recente idee van YouTube wel niet om gebruikers toe te laten video’s te adresseren naar de overheid om het armoede beleid aan te kaarten. Tenslotte wil ik het nog even hebben over Blog Action Day op 15 oktober. Bedoeling is om de dialoog rond armoede aan te zwengelen, door massale participatie op blogs en andere social media. Ik nodig jou ook uit om mee te doen.

Er is dus ongelooflijk potentieel voor web meets world. We are not done yet.

Maar echt, nog maar vage ideeën over hoe ik het verschrikkelijke nieuws gehoord heb. Ik veronderstel via het Internet, in de vooravond, en ik ben dan volgens mij onmiddellijk geswitcht naar TV waar ik het live gevolgd heb. Hoe dan ook, de dag er na (woensdag) in school, was de ganse voormiddag (‘t is te zeggen: de les Engels) toegewijd aan de bewuste aanslagen. Over het hoe en waarom, met video beelden en al.

Het was trouwens ook dat jaar dat we het Amerikaanse volkslied leerden. Eigenlijk absurd, als je bedenkt dat ik nog elke strofe met volle borst kan meezingen, terwijl ik het Belgische volkslied nog steeds prevel.

Nu we zeven jaar verder zijn besef ik maar al te goed dat 9/11 in ons collectief geheugen is gegrift. Het was een aanslag op de Westerse samenleving. Op onze vrijheid? Een gebeurtenis die een immense historische waarde heeft.

Morgen zit ik in het vliegtuig richting het episch centrum van die Westerse cultuur, de Verenigde Staten, de bakermat van het moderne denken en onze cultuur.

Vanavond kijk ik United 93 op VTM, zoals LVB aanraadt.

Het idee is simpel: je bent op café met maten. Een pint kost er 1 euro, en je bent met 10. Je zou dus 10 pinten kunnen kopen. Langs de andere kant zou je er ook voor kunnen opteren om die 10 euro vandaag te beleggen aan 20% (hypothetisch omwille van het aantal, beter zou 4,25% zijn zoals vandaag het geval is). Volgend jaar beschik je dan over 12 euro, waarmee je dan 12 pinten kunt kopen. Helaas, er is een inflatie van 10%. Dit betekent dat alle prijzen met 10% gestegen zijn. Een pintje kost dan niet 10 euro meer, maar 11 euro.

Je mag echter nooit vergeten het inflatie percentage door te rekenen. De formule om je reële interest te berekenen vind je op de slides. Een benadering is: reële interestvoet = nominale interestvoet - inflatie (I know, should have used MathML). De reële interestvoet voor ons voorbeeld is 20%-10% = 10%.

Besluit: als de prijzen niet met de inflatie meegestegen zouden zijn, kunnen we toch nog 11 pinten drinken. Schol!