Vragen waar ik nu mee zit: hoe kies ik geschikte woorden? Wat bedoel ik juist; welke mening geef ik eraan? Hoe zit het met perspectieven en paradigma’ die kunnen worden gehanteerd om iets te interpreteren? Waar ligt de grens? Wat kan en wat niet?

Het schrijven van deze blog is eigenlijk een van de beste dingen die mij is overkomen: door te geven heb ik al veel kansen gekregen. Recentelijk echter was er een incident. Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken. Ik maakte een fout, kreeg het deksel op mijn neus en het deed pijn.

Hoewel ik nog maar in mijn eerste master zit probeer ik al zoveel mogelijk te weten te komen van wat mijn kansen zijn in de arbeidsmarkt. En geef toe: bedrijfspresentaties inclusief receptie en etentje zijn mooi meegenomen, niet? Leve het statuut student!

Via the one club wil PricewaterhouseCoopers nieuw jong talent warm te maken om te solliciteren. En dus was ik op uitnodiging naar dat event gekomen, dat in het hippe Café d’Anvers was.

Het was geslaagd, maar nogal decadent; geen presentatie of zo maar puur entertainment met een quiz inclusief prijzen en heerlijke pasta. Ik heb wel met verschillende mensen kunnen spreken en verschillende visies gehoord. Uiteindelijk zaten we op het Falcon plein durum te eten met mannen van Tax & Legal.

Bij McKinsey op het Noorderterras was het gans anders: eerst een receptie met champagne, gevolgd door een presentatie met authentieke getuigenissen van werknemers op verschillende niveau’s (van starters tot director).  En een 3D filmpje waarin onder andere Axel Daeseleire aan heeft meegewerkt! Ik bedoel: hoeveel geld wordt hier wel niet mee gemoeid? Natuurlijk is management consultancy top niveau. Dat betekent dus getrouwd zijn met je werk (65 uren gemiddeld zeiden ze) en zonder MBA, doctoraat of grote onderscheidingen (uiteraard in combinatie met extra curriculaire activiteiten) moet je er al niet aankloppen.

Volgende week Discover Deloitte!

Wederom een welkom, gevolgd door een impact van de CEO study voor CIOs door Kasper Peters en Ronald Smet. De studie heeft het over het creëren van een virtuele collaboratie klimaat om een globaal geïntegreerde omgeving te ondersteunen door middel van standaarden, cultuur en openheid. Maar waarom wil je dan groene IT? De meest gegeven antwoorden zijn niet verwonderlijk: 1) omdat het een mooie business case is; 2) om milieu redenen; 3) als showcase voor innovatie; 4) om credibiliteit, imago en vertrouwen op te bouwen. Tenslotte volgde nog de terechte opmerking dat snelheid cruciaal is voor IT en dat IT medewerkers niet getraind zijn om te veranderen aan nieuwe eisen.

Toen volgde er een panel, geleid door Sandy Carter (VP SOA, IBM), Freddy Van den Wyngaert (VP & CIO Agfa Healthcare), G. Fehervari (CEO Alfacam), Ronald Smet (Secretary CIO Forum and Partner Unicon Solutions) en Mary Mesaglio (Gartner CIO Research Team). Het onderwerp dat heel het panelgesprek beheerste was innovatie. Hoe wordt innovatie in jouw bedrijf ingezet? Het is vooral de bedoeling voor andere ondernemers om inspiratie op te doen. Fehervari legt uit dat ze bij Alfacam over Business Technology spreken in plaats van IT; er is een permanente interactie tussen beiden. Bij Agfa Health Care worden er 6000 mensen gemanaged en wordt IT opgesplitst tussen operations (cost reduction budget en invest budget) en trends zoals business process redesign, virtualisatie en consolidatie. Er is namelijk een wisselwerking tussen de twee. Ronald Smet meent dat IT (of IS, zoals hij altijd zegt) een waarde center is in plaats van een profit/cost center. IT is een enabler, maar ook een katalysator. Je moet geen master of technology zijn, maar wel goed beseffen waar de kansen liggen. Informatie is ook niet belangrijk, wel hoe informatie kennis kan worden. Mesaglio voegt er nog aan toe dat we vooral naar de methodologieën achter de tools moeten kijken. We moeten zelf het heft in handen nemen en zelf verandering sturen in plaats van vooral door verandering gestuurd te worden. Zowelriding als driving dus. Dan neemt het gesprek een andere wending, en gaat het over web 2.0 (Sandy’s achtergrond).  Fehevari benadrukt dat er vandaag te weinig regels zijn. Medewerkers zitten achter hun computer en we steken overdreven veel tijd in het sturen van nutteloze mailtjes naar collega’s die naast ons zitten. Er moet een afweging gemaakt worden tussen de technische mogelijkheden versus het ethische aspect. Verandering moet ethisch gecontroleerd worden. Mesaglio is het daarmee akkoord, maar zegt dat we de architectuur moeten herontwerpen. Het is ook een kwestie van efficiëntie versus hindernis. Maar, zegt hij, er moet een cultuur gecreëerd worden in plaats van het opstellen van regeltjes. Het laatste topic is going global. Agfa Gevaert is internationaal erg actief en zegt dat er een shared service nodig is, en dat die ook gesteund moet worden door de top. Smet wijst ook nog op de resultaten van de CEO studie, waar de expected change verschilde van de delivered change. Failures of change increased, zegt hij en we moeten zowel de verwachte als uiteindelijke veranderingen managen om tot een globaal model te komen. Om het panel af te sluiten vraagt Sandy nog om één les te formuleren. Ronald Smet begrijp niet waarom er zo weinig mensen geïnteresseerd zijn in IS. Het is de enige discipline waarin je alle business processen doorheen de verschillende departemeneten leert kennen, en dat kan mensen alleen maar motiveren. Freddy Van den Wyngaert beklemtoont het luisteren. We moeten verder luisteren dan de verbeelding.  Mary Mesaglio zegt dat we een balans moeten proberen te bereiken, maar vergeet ook niet te kijken naar de extremen. Verkies de gulden middenweg. Gabriel Fehervari tenslotte legt nog maar eens de nadruk op het feit dat er regels nodig zijn voor wat medewerkers wel en niet mogen doen. Train ze er ook voor.

Smart SOA social network

Na luch waren er workshops en ik heb resoluut gekozen voor het thema social innovation. Beginnen deed Sandy Carter met het feit dat 98% van de CEO’s het business model willen veranderen. Volgens haar gaat web 2.0 over het delen en collaboreren, terwijl web 3.0 over expereince, participaie en co-creation gaat. Er is een culturele verandeirng van het klimaat. B2B wordt P2P.

Collaboratie

Collaboratie is zowel een relatie op professioneel als op persoonlijk niveau. Dat verhoogt de waarde voor iedereen. Je kan niet isoleren, er zijn geen grenzen meer tussen klanten, werknemers, de overheid enzovoort. Dus, wie is er dan aan het luisteren naar jouw product? Iemand anders die over jouw product praat? Klanten gaan niet meer shoppen, ze worden verder geholpen. Illustratie: door het invoeren van een chat online functie op een IBM product pagina, ging de opbrengst met 15% omhoog. Hetzelfde verhaal bij Dove. De self esteem forums campagne wees uit dat hoe meer er geblogd werd, hoe hoger de opbrengsten waren.

Co-creation

Co-creatie wordt mooi geïllusteerd met het Websphere voorbeeld. Op Facebook was er een groep die i love websphere heette, maar al even later verscheen ook i hate websphere. Die groep bevatte zeer nuttige informatie, met features die het product ontbrak of die niet werkten zoals ze zouden moeten werken. De i hate websphere had een rijkdom aan informatie die dan terug in het product of het merk kon gestopt worden. Ideale feedback dus. Uiteindelijk werd één van de groepsleden zelfs keynote speaker op een Websphere event. Met de lessen hieruit geleerd, lanceerde IBM een submit your idea here, samen met een viral. Het gaat misschien regelrecht in tegen het juridische departement, maar je moet het gewoon doen. Co-creation gaat over het idee dat mensen denken dat het hun product is en niet dat van een bepaald bedrijf.

Experience & Personalization

Dit gaat over relevante informatie. Mash-ups. De Harley-Davidson Ride Planner is hier een ultiem voorbeeld van. Je kan je eigen trips toevoegen of suggesties van anderen overnemen. Met de moto rijden moet echt een beleving worden. Een ander voorbeeld is My Visual Search, waarbij je een foto scant (bijvoorbeeld in een magazine) waarna de robot zal zoeken via het 3D model. Shoppen krijgt daardoor een hele andere dimensie.

Smart SOA

Er nog iets over InfoQ, over innovatie in het domein van .NET, SOA, enzovoort. Eigenlijk van IBM maar als onafhankelijke partij optreden komt meer neutraal over. Bedoeling is om te communiceren met shareholders. Het is wel zeer top-down, omdat je eerst de community creëert vooraleer je betrokken bent.

Tenslotte werd SOA aangesneden. Het bleef allemaal nogal vaag, maar ik wil er zeker eens dieper in duiken. Het gaat erom dat de business logica ontkoppelt wordt en termen zoals events, web2.0 en widgets zijn er de hoofdregel. En mashups worden gecontroleerd via dictionaries. Zo hoort het ook.

Web 2.0: from Publication to Participation

Als laatste workshop koos ik wederom social innovation. Christopher Perrien begon alvast veelbelovend. Eerst liet hij een liedje horen (toepasselijk iets met de financiële crisis, maar ik weet niet meer welk nummer) terwijl alle slides werden overlopen. Eens iets anders, alleszins. Ik heb toch wel enkele dingen bijgeleerd. Dat bedrijven niet alle web 2.0 tools moeten gebruiken, maar het moeten zien zoals een doe-het-zelf zaak. Gebruik wat je nodig hebt.

En dan een opmerkelijke uitspraak, maar misschien wel waar: kennis is niet meer gelijk aan macht. Het is de macht van de groep die vandaag telt.  Ook weer het hele verhaaltje van dat we meer transparant moeten zijn. HIj beklemtoonde ook dat bedrijven een mobile start-egy moeten hebben. Banken gaan misschien wel verdwijnen, want inderdaad: hoe ziet een bank er op een iPhone uit? Denk anders dus.

Met die booschap kan ik de dag ook besluiten. Heel veel inspiratie opgedaan, nog genoten van de champagne en wat genetwerkt.

Er zaten heel wat interessante bedrijven bij. Uiteindelijk bezocht ik Alfacam, gefascineerd door een artikel over het bedrijf in Vacature. Jaja, het is dit bedrijf heeft de olympische spelen mogen filmen. Ze hebben namelijk de infrastructuur, en het is daar waar er geïnnoveerd wordt. Niet zozeer het human capital, maar de logistiek is van immens belang voor Alfacam. Besef dat als je naar China trekt, je drie weken onderweg bent met moto’s, camera’s, basisstations en helicopters. Optimale communicatie is daarbij essentieel.

In de sport industrie wordt er vaak vanuit de lucht gefilmd. In dat verband werkt Alfacam nauw samen met Wim Robberechts & Co die hier in gespecialiseerd is. Ze vertelden over hoe er gefilmd wordt vanuit drie helicopters en over ruis bij slecht weer.

Alfacam herbergt natuurlijk ook de Eurocam studio’s. Hier worden allerelei programma’s opgenomen zoals momenteel bijvoorbeeld de designers, M!LF en Your Next Move. Het najaar op TV lijkt alvast veelbelovend! We zagen ook nog een nieuw complex (studie 8), waar er binnenkort Dragone zal worden opgenomen; een heus boven- en onderwater spektakel.

Tenslotte was het één en al HD. Voorbeeld daarvan is de HDTV cultuurzender EXQI, met thema’s sport, league en cultuur. Wat ik niet vergeet: Alfacam is groots en heeft een hippe bar. Er waren massa’s bezoekers en ook opmerkelijk: Gabriel Fehervari, CEO van Alfacam liep gewoon tussen het volk. Mooie en leerrijke ervaring!

Tweede halte was SGS. Ik had er nog nooit gehoord (ben ook niet zo thuis in de chemische wereld), maar het is dus een internationaal bedrijf met een laboratorium in de haven. Ze doen onder andere kwaliteitscontrole’s op etenswaren, meestal in opdracht van de overheid. Maar het gaat allemaal veel verder: uitlaatgassen en andere factoren die de omgeving aantasten, hoe die in onze voedingsketen terecht komen en zo bijvoorbeeld ons concentratie vermogen beïnvloeden. Uiteindelijk is het ook een kwestie van prijs van voeding versus kwaliteit, en SGS speelt daarbij een centrale rol.

Zaken zoals dioxine en BSE werden opgefrist en begrippen als contaminatie werden naar mijn hoofd geslingerd. Gevaarlijke stoffen zijn er de regel en een gesofisticeerd blussysteem op het plafond is geen overbodige luxe. We kregen bovendien groep- en individuele uitleg en een drankje aangeboden, wat niet het geval was bij Alfacam. Conclusie: SGS was een goede tweede keuze!

Meer van dat, hopelijk volgend jaar.

Zoek je op bijvoorbeeld Barack Obama en klik je door, word je naar het Internet Archive doorgestuurd waar je de authentieke website kan raadplegen. En ik dacht toen: misschien moet ik ook maar eens mijn internet avonturen onder de loep te nemen en delen met jou. Hoe ben ik veranderd? After all: the internet never erases.

Kijk, het begon allemaal met The Simpsons voor mij en ik had een neef die bij Planet Internet werkte destijds. Mijn eerste afbeeldingen van The Simpsons maakte ik in paint, pixel voor pixel. En pittig detail: toen had ik het nog over wallapers in plaats van wallpapers en nam ik diskettes mee naar de bib die telkens weer volstonden met wagens voor mijn auto website die er nooit één is geworden.

Simpsons Central (andere layout), eerst gehost op getduffed.com, daarna doorgelinkt via een cjb.net account was mijn allereerste website. Dat was ergens eind 2001, begin 2002. Elke dag na school tekende ik framegrabs (TV screens, zo je het wil) over in Macromedia Flash om ze tot fraaie (kuch!), gevectoriseerde plaatjes om te vormen. Uren heb ik er aan besteed en als ik bekijk heb ik nog nooit in mijn leven zo gefocust en geconcentreerd met iets bezig geweest.

De volgende jaren heb ik nog actief de Simpsons scene gevolgd. De liefde verhouding is blijven voortleven, maar wat het Internet betreft had ik grotere ambities. Mijn kameraad Guus en mezelf hebben dan funkybytes.com omgedoopt in een community site, genre tweakers.net. Het waren geeky tijden, toen. Er werden duizenden lijnen PHP geschreven. Maar de nieuws site was niet zo’n groot succes, dus schakelden we over naar forum software die ik zelf geschreven heb. We verhuisden het domein naar funkybytes.net en probeerden het terug met een nieuws site, dit keer aangedreven door phpBB software. Helaas hadden we voortdurend hosting problemen. Maar het was fijn, we hadden enkele honderden leden. En ja, er vond af en toe zelfs een meeting plaats, zoals in de Efteling destijds. Dat heeft zo tot eind 2005, na de zoveelste verandering, voortgeduurd.

En toen ben ik beginnen bloggen. Aanvankelijk met een groepsblog, want op één of andere manier heb ik natuurlijk mijn vrienden kunnen overtuigen om te bloggen. Zo zijn we begin 2003 gestart met een blog (de achterliggende code weer zelf geschreven) isanecrew.tk genaamd, die later cnxsite.be werd. Met het laatste design was ook dat verhaaltje afgelopen.

En toen is het even stil geweest en heb ik de geniale wordpress blogware ontdekt. Sindsdien heb ik nog maar weinig code zelf geschreven, wat wel jammer is, want het platform nodigt juist uit om er nieuwe functionaliteit aan toe te voegen. Omdat het domein cnxsite.be nog steeds verder leefde, ben ik dan maar gestart met een persoonlijk weblog.

Op dat moment was ik het even beu, het begin van het studentenleven, weet je wel. Het verhaal eindigt hier, nog steeds gepassioneerd door dat zelfde web. Hier blog ik onder mijn eigen naam en vandaag, 1 oktober, ben ik exact één jaar bezig. Zo is het begonnen en recht uit mijn hart hoop ik dat het nog even mag verder duren.

Hoe ziet jouw internet tijdlijn er trouwens uit?

Aangezien ik toch toe was aan een nieuw kapsel kon ik deze kans niet laat liggen en zo bevond ik mij even later in de jodenstraat. Ik had al wel eens van TONI&GUY gehoord, ik stelde mij er een hip kapsalon bij voor. Bleek het om een heuse professionele academie te gaan. Ver van mijn bed, want ik ga meestal naar een ordinair kapsalon.

Eerst werd er een drankje aangeboden en toen lagen er drie boeken voor mij, waarbij ik het brave advies maar heb opgevolgd (zolang het maar niet te extreem was). Het werd een twee en een half durende sessie (no kidding). Op de millimeter werd er geknipt en het haarwerk was bij momenten absurd. Maar kom, het was ferm de moeite en ik ben wreed content met het eindresultaat.

Ook geïnteresseerd in een gratis kapsel? Stuur een mailtje naar academy at toniandguy.be en dan pronk jij binnenkort ook met een hippe haarsnit. Vertrouw maar op mijn aanbeveling!

In Zaventem nemen we zaterdag het vliegtuig naar Atlanta, om vervolgens een andere vlucht te nemen richting eindbestemming San Francisco. Mij verbaasd het al lang niet meer dat veel Californiërs de stad New York nog nooit zagen. Omwille van de meerdere vluchten ja: er is namelijk geen rechtstreekse vlucht. En hoe goed je wagen ook uitgerust is: de road trip is ontzettend lang.

Wat ik nog weet over de VS, is dat je er pas van op 21-jarige leeftijd alcohol mag consumer. Maar rijden mag dan wel vaak (staat gebonden) vanaf je 16de. Van horen zeggens: als europeaan moet je 25 zijn, vooraleer je mag rijden in de VS.

Vorig keer mocht ik het ook al ondervinden: steevast Mc Donald’s eten, en zwaarlijvige mensen op straat. Bevestiggend dus. Hopelijk dit keer wat minder fastfood.

Maar enfin, s’ avonds komen we dan aan en staat er niet echt iets op het programma. San Francisco by night? Wie weet.

Op zondag gaan we San Francisco verkennen, wandelen en zo. De State Union Bridge, de beruchte Alcatraz gevangenis en de Transamerica Pyramid staan onder andere op het programma. Meteen ook een bezoekje brengen aan de Apple store? Wie ooit in de VS is geweest, weet dat de meeste winkels in de grote steden (en San Francisco is de vierde grootste) 24/7 open zijn.

‘t Zal snel maandag zijn, dan staat er een dagtrip naar Monterey, een klein vissersstadje met een artistiek verleden. Nog meer cultuur iets verderop in Carmel. Als klap op de vuurpijl krijgen we nog een tocht voorgeschoteld langs de oceaan. 17-mile-drive wordt het genoemd, bekend om zijn schilderachtige landschappen.

De reis wordt mede georganiseerd met IBM, het is tenslotte een studie reis. Dus op dinsdag gaan we het Almaden Research Center bezoeken. Eén van de acht onderzoekcentra van IBM, waar zo’n 400 onderzoekers wetenschappelijk en commericeel toegepast werk verrichten. We krijgen er een rondleiding en presentaties over onder andere SOA en Cloud Computing.

Op woensdag volgt nog meer IBM, namelijk het Silicon Valley Lab. Hier werd de databank DB2 ontwikkeld. Dus datawarehousing en business intelligence en die toestanden. Ook voor mezelf interesssant die dag: een rondleiding in het Computer Center en Usability Center.

En dan donderdag: Silicon Valley! Nu realiseer ik pas hoe kort de reis gaat zijn. Er valt daar zoveel te beleven. Ik had heel graag nog het Silicon Valley Microsoft Research bezocht (photosynth en zo, je weet wel), en wat dot com bedrijven (eBay, Amazon en Google!) en web2.0 (Facebook!, Movable Type!, Technorati) maar je kan niet alles willen. Dat betekent dus wel dat we alleen maar de buitenkant te zien krijgen. Maar kom, ik ben al zeer zéér content met IBM. Vorige keer heb ik ook al wat IBM mogen zien, en ik verzeker je dat het bedrijf een positieve indruk heeft nagelaten. Niets voor niets nummer 15 in de Fortune 500 dus.

In Silicon Valley zelf zullen we ook het Computer History Museum bezoeken en het Intel Museum (toepasselijk nu de chip van Robert Noyce en Gordon Moore 50 jaar is).

En tja, dan het vliegtuig in naar New York om daar het vliegtuig te nemen naar Zaventem. Lange terugreis en misschien een beetje last van jetlag, maar dat heb ik er wel voor over!

Hoe zou jij je voorbereiden? Is er iets dat ik absoluut moet kopen nu ik naar de VS trek voor een week? Oh ja, Barnes & Nobles zal wel een bezoekje waard zijn.

Tot een volgende keer maar weer, vriendjes en vriendinnetjes!

Ondanks het hoge komkommertijd gehalte en de talrijke spelfouten, ben ik zo fier als een gieter!

Bij Tones kocht ik een cardreader want noch mijn PC, noch mijn notebook hebben zulke poorten. Trouwens, als je met meerdere digitale camera’s en GPS zit dan zijn die bedradingen behoorlijk vervelend hoor. Dat is vanaf nu verleden tijd: SD-kaartje erin en gaan, zowel lezen als schrijven.

En dan ten tweede: een RAM-upgrade, omdat mijn Acer Aspire 1640 last heeft van het burn-out syndroom. Ik heb ineens maar 2 SO-DIMM DDR-2 latjes van 1 GB gekocht. Buffalo is een goed merk trouwens, maar Kingston ook. Misschien gebruik ik ze dual, misschien steek ik er één in mijn Eee subnotebook. En dat die dingen nog maar 19 euro per stuk kostten verbaasde me wel. Alternate heeft tegenwoordig ook een Belgische winkel, dus ben ik daar maar eens binnengesprongen. Bij Alternate moet je wel goed zien dat het materiaal sealed is, die mannen durven namelijk wel eens te foefelen, heb ik horen zeggen.

In ieder geval: het zal deugd doen dat ik zonder moeite Photoshop zal kunnen draaien terwijl Winamp speelt en Firefox zich door bochten wringt.