Het verhaal gaat over een klungelige Brit, die in dienst wordt genomen bij een befaamd Amerikaans gossip magazine. In feite is hij een journalist die walgt van het Hollywood wereldje waarmee hij meesterlijk de spot dreef als directeur van het magazine Post Modern Review. Zijn collega journalist is Kirsten Dunst en schrijft een roman. De meest onvergetelijke verschijning schrijf ik echter toe aan de bloedmooie Megan Fox (als Sophie Maes).

Toegegeven, de film is decadent bij momenten, maar een aanrader als je als man met vriendinnen gaat en je vreest voor geldverspilling.

Nog een reden om te gaan zijn de verschijningen van Katherine Parkinson en Chris O’Dowd van het heerlijke the IT Crowd. Doet me er aan denken dat seizoen 3 dit weekend is van start gegaan! En dat is geweldig, niet?

De meerwaarde van TimeRime zit hem in het educatieve. Ik citeer:

Vooral uit de educatieve sector krijgen wij positieve feedback. Zowel leerlingen als docenten maken gebruik van de website om interactieve tijdlijnen te maken en kennis met elkaar te delen.

Het is een unieke presentatie vorm, en dat is ook de kracht van de web applicatie. Het gaat zoals zo vaak weer over experience. Het is ook een beetje een collaboratieve tool, want je kan samen met vrienden of familie een tijdlijn beheren.

Zelf vind ik de UX van de tijdlijnen op zich vrij goed uitgewerkt. Drag and drop, in- en uitzoomen, scrollen: het zit allemaal mooi in de flash interface. En dan heb ik het nog niet over de meest zinvolle functie gehad: het embedden. Kijk bijvoorbeeld naar de tijdslijn van Barack Obama.

Geen probleem om te tonen binnen Facebook, Myspace of Hyves. Maar zie eens wat een educatieve mogelijkheden er zijn voor BlackBoard, Smartschool of zelfs Wikipedia?!

Kijk even mee naar de specs:

1. Mogelijkheid om op te nemen aan 720p HD kwaliteit (1080p doet er niet toe), een aspect ratio van 16:9 en dat aan 60fps (ook 30fps en VGA mogelijk). HD/AV kabeltje wordt mooi meegeleverd.
2. Geheugenopslag gebeurt op basis van SD-kaartjes, met een SDHC-slot dat tot 32GB ondersteunt!
3. De prijs: slechts 180 dollar.
4. USB-uitgang (ook altijd handig)
5. Bijgeleverde accuoplader met 2 AA Ni-MH batterijen.
6. Een duidelijk 2,4 inch LCD schermpje.

Nice, niet? Dit toestel is duidelijk gericht naar een jongere generatie die massaal filmpjes op YouTube plaatst. Je kan trouwens direct uploaden naar deze laatste, of eerst nog even tekst toevoegen, roteren of andere basisbewerkingen doen. De kracht zit hem dus in de eenvoud van het gebruik: point, shoot en upload, maar zeker ook de opnamekwaliteit.

Het enige gemis voor mij is dat je er niet mee kan inzoomen. En ook jammer van die joystick, ik heb het daar niet zo mee. Voor de rest is de Zi6 een prima toestelletje dat volledig aan mijn vereisten voldoet. Ik ga mij zwaar moeten inhouden om er eentje te kopen.

Vanaf 1 oktober verkijgbaar!

Conclusie die ik trek: SaaS is meer een uitloper van web 2.0; het huidige, sociale web, waarin iedereen kan participeren, creëren en innoveren en waarbij bedrijven transparant moeten zijn om te concurreren. Thema’s als wiki’s, weblogs, forums en REST/JSON API’s zijn er kenmerkend. SaaS sluit gewoon aan bij de evolutie in netwerkarchitectuur, gaande van mainframes, naar client/server en, hopelijk voor Salesforce.com naar, Cloud Computing. Bovendien, deze ideeën bestaan al veel langer en liggen aan de basis van Google’s en SETI@home‘s succes. Wat Salesforce.com nu doet, is er voor zorgen dat de bedrijfssoftware ook in de cloud terecht komt. Het drukt de kosten en het is nog eens goed voor het milieu ook!

Het probleem van het huidige web (web 2.0), is dat informatie ontzettend gefragmenteerd is. Hoe nog synchroniseren? Ik lijk te verdwalen in het eindeloze labyrint van de web services. Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat het een slechte zaak is, dat informatie verspreid is. Het is gewoon een kwestie van de totale afwezigheid van relevantie, betekenis en kwaliteit in het hedendaagse web gebeuren. Google is al jaren marktleider door zijn superieure zoektechnologie, maar bij Google draait het meer om kwantiteit dan kwaliteit. Hoe hard ze het ook proberen. Gaat dat spelletje nog lang voort duren? Zijn de gebruikte algoritmen nog wel efficiënt genoeg, of is Google ten prooi gevallen van SEO marketeers?

Het toekomstige web (lees web 3.0) is daarom volgens mij (net zoals voor vele anderen, trouwens) het semantische web. En ofschoon er in deze tijden zoiets bestaat als microformaten, is er nog veel werk aan de winkel. Waarom maakt het gesloten Facebook bijvoorbeeld geen gebruik van XFN?

Initiatieven zoals Dataportabiliteit (niet Facebook Connect, Google Friend connect of Myspace Data Availability) of OpenID is waar we naartoe moeten. Daarnaast heb je bijvoorbeeld ook Yahoo, die met Searchmonkey en BOSS een vooraanstaande rol speelt in het semantische web.

Waar het dus op neer komt, is dat we intelligente en kwalitatieve systemen nodig hebben, die ons helpen te synchroniseren en het web meer toegankelijk maken. Dat is, net zoals voor iedereen, de taak van Salesforce.com.

Web 2.0: kwantiteit, web3.0: kwaliteit.

Het eerste wat je natuurlijk doet is je naam opzoeken. Eerste impressie: wat in godsnaam doet die afbeelding daar? Ik meen mij niet te herkennen, laat staan dat die afbeelding enige relevantie heeft met deze blog.

Bij de dutchcowboys lees ik iets gelijkaardigs. Wat hebben jullie zoal voor?

Ratings

Bij Knol kan iedereen expert zijn, voorwaarde daartoe is wel dat je knols goede ratings behalen want indirect wordt jezelf als schrijver gewaardeerd of onderuit gehaald omdat anderen je schrijfsels kunnen beoordelen. Dit is een dimensie die Wikipedia niet heeft, en op die manier wordt ook mee de kwaliteit bepaalt van de content. De vraag is maar of spammers (Uitgaande links hebben trouwen geen rel="nofollow" attribuut) en andere belanghebbenden (bedrijven, politici) hier geen misbruik van zullen maken. Hoe dan ook: ongepaste inhoud kan worden gemeld en uiteindelijk zal Google je wel snel doorhebben.

Customization

Een ander verschil met Wikipedia is de hoge mate van persoonlijke controle. Ten eerste kan je zelf de mate van samenwerking instellen. Je hebt de keuze tussen open collaboratie, gemodereerde collaboratie (bijwerkingen moeten bevestigd worden door de auteur) en gesloten collaboratie. Ten tweede kan je zelf een licentie toekennen. Standaard wordt de Creative Commons Attribution 3.0 License toegepast, maar je kan je schrijfsels ook beteugelen met de Creative Commons Attribution-Noncommercial 3.0 License ofwel opteer je er gewoon voor om alle rechten voor te behouden.

Community vorming en het belang van het individu

Bij Knol draait het ook meer om de community: je kan andere “experten” uitnodigen om samen een artikel te schrijven en om artikels te becommentariëren of zelfs te reviewen. Daarnaast staat het individu in de kijker door middel van het persoonlijke profiel. Het draait om jou en je kennis. En misschien ook niet onbelangrijk: jij en je kennis zijn vindbaar op zoekmachine gigant Google.

Eenvoud en zelfcontrole

Een knol (unit of knowledge) schrijven is kinderspel. De WYSIWYG is erg handig in gebruik. Een titel, samenvatting en tekst opgeven is voldoende. Inhoudsopgaven worden automatisch gegenereerd door middel van de gebruikte hoofdingen. Geloof me, een wereld van verschil dus met Wikipedia waarbij een artikel schrijven, publiceren en zorgen dat het daar blijft verre van evident is. Hier geen institutionele regeltjes en censuur zoals dat op Wikipedia wel onverkort van toepassing is. In principe kan je ook schrijven over wat je wil (natuurlijk geldt het standaard beleid wel), in eender welke taal. Je hoeft ook geen neutrale visie te hebben ten aanzien van een bepaalde topic, het is meer een kennis informatiesysteem. Er kunnen trouwens meerdere knols over 1 bepaald onderwerp worden geschreven. Ook qua opmaak zijn er geen limieten: je kan naar eigen voorkeur afbeeldingen toevoegen en HTML invoegen, maar deze laatste wordt sterk gefilterd door Google.

Google’s plan

Ook zeer opmerkelijk: je kan bij je knols Google adsense advertenties plaatsen. Op Techcrunch lezen we dat Wikipedia content ook snel te vinden zal zijn op knol. Wikipedia artikelen zijn namelijk vrij om te kopiëren onder de GNU licentie. Op die manier hebben ze toch nog een manier gevonden om de non-profit organisatie Wikipedia te verzilveren. Ze zijn daar ook niet dom hé in Moutain View.

Hé, ik ben het wel hoor

Ook nog even het volgende vermelden. Vaak hoor ik het argument dat iedereen iets op het Internet kan plaatsen onder jouw naam. Dat is ook de reden waarom vele mensen (bloggers en web2.0 mensen niet meegerekend) zo terughoudend zijn op het Internet, me dunkt. Wat volgens mij Knol echt interessant maakt, is dat het je toelaat om jezelf te verifiëren (momenteel enkel US). Je kan kenbaar maken dat jij het bent, als je een mobiele telefoon hebt op naam, of op basis van debet kaart gegevens. Trouwens, denk verder: zouden we ons ooit op het web kunnen authenticeren met onze identiteitskaart? Op die manier zijn die kaartlezers toch nog voor iets nuttig.

Maar goed, de vraag is natuurlijk of jij bereid bent deze gevoelige informatie aan Google af te staan. Op de name verification pagina valt wel te lezen:

We will not share your information with anyone other than the third party database providers that process these verifications for us, and your verification information will be treated and stored securely throughout this process. After the verification process is complete, Google will not display or share any of the information you provide except your name, which will be displayed on Knol as your verified author name.

Allemaal mooi en wel, maar nochtans zijn er enkele tekortkomingen aan de service. Mathematische vergelijkingen worden (nog) niet ondersteund en wat mij toch wel stoort zijn de nu losstaande artikelen waar geen logische of systematische ordening in zit. Maar misschien is dit juist de bedoeling en ligt de focus echt wel alleen op het individu en zijn kennis. Dan wordt het een soort van platform dat volgens mij een serieus alternatief kan vormen voor een blog waar content en kennis primeert.

Conclusie

Voor Google is Knol geld putten uit de kennismaatschappij, terwijl het voor dokters, academische onderzoekers, journalisten en konsoorten het een wedloop is naar persoonlijke herkenning. En daar doe ik maar al te graag aan mee. Reviews en suggesties zijn hartelijk welkom.

Ondanks het hoge komkommertijd gehalte en de talrijke spelfouten, ben ik zo fier als een gieter!

Voor wie wil weten welke boeken ik kocht: The Long Tail (binnenkort meer daarover) van Chris Anderson, editor-in-chief bij Wired; het actuele The Wisdom Of Crowds en Radically Transparent: Monitoring and Managing Reputations Online. Maar daar wil ik het niet over hebben.

Mijn eerste gedacht was dat het het geschikte moment was om overzees bij Amazon.com te bestellen, omwille van de aanhoudende lage dollarkoers. Na wat research bleek dat een slecht idee te zijn, omdat er nog eens fikse importkosten bovenop kwamen: wat een teleurstelling, seg. Toen ging er plots een belletje rinkelen en wist ik weer dat er ook zoiets bestaat als een Europese Amazon. Sterker nog: de Britten, de Duitsers en de Fransen hebben tegenwoordig hun lokale versie. En blijkbaar kan je bijna alle artikelen die bij het moederbedrijf te vinden zijn ook op de Europese versies ervan vinden, waardoor het aanbod enorm is. Tussen haakjes: die sites leiden een eigen bestaan, met afzonderlijke logins. Dat is nog te begrijpen. Maar waarom kan ik in godsnaam mijn wishlist niet importeren van de Amerikaanse in de Duitse of Franse amazon? OPML misschien? Hé jongens, al gehoord van dataportabiliteit? Ach ach, misschien moet ik maar niet te kritisch zijn.

Ik had schrik van de sterke euro koers, maar je moet rekening houden met de conversie van dollar naar euro, waardoor je eigenlijk niet veel verliest (exportkosten voor Amerikaanse bedrijven zijn zéér laag). Je moet je wel goed informeren over de verschillende tarieven, taksen, levertijden enzovoort, anders wordt je serieus in het zak gezet. Er bestaan immense verschillen. Uiteindelijk bleek de Franse Amazon de goedkoopste te zijn. Met BTW-tarieven en verzendkosten doorgerekend. Ik kocht daarom in Frankrijk, net zoals met mijn Eee het geval was. Vive la France!

Moraal van het verhaal: waarom overzees bestellen (en indirect meer risico hebben dat mijn pakketje verloren gaat onderweg) als het dicht bij huis goedkoper kan. Wisselkoersen zijn hier niet de doorwegende factor. Enfin, nu nog zien hoelang het duurt vooraleer ik de boeken in mijn handen vast heb en aan het lezen kan gaan.

Het concept is dat alles in je browser dient te verlopen, om zo de drempel te verlagen. Er is dan ook geen externe applicatie meer nodig zoals bij Second Life wel het geval was. Het onderscheid met de traditionele virtuele wereld is er, in die zin dat er niet echt sprake is van een wereld an sich. Vaak zal men met scenes of rooms werken. Consequentie is dat de ruimtes waarin je kan bouwen en rondlopen fysisch afgebakend zijn. Bovendzien zijn deze scenes HTML-gezind: je kan ze eenvoudig embedden in je blog of eendere andere web pagina. Tenslotte is het doel van deze omgevingen nog steeds het op een speelse manier interactieve communicatie tussen mensen toe te laten aan de hand van gepersonaliseerde avatars.

Je hebt reeds verscheidene spelers. Zo hoopt Google met Lively te kunnen scoren. Daarnaast heb je nog Vivaty dat in wezen een applicatie is binnen sociale networking sites. Voorlopig worden enkel Facebook en AIM ondersteund, maar daar komt weldra verandering in. Lively en Vivaty hebben met elkaar gemeen dat ze gebruik maken van ActiveX controls en bijgevolg voorlopig enkel maar werken onder Vista en XP. Beide bedrijven stellen echter dat ze binnenkort ook Mac en Linux zullen ondersteunen.

Vandaag kondigde The Electric Sheep  Company (bekend voor haar bedrijfsmatige oplossing in virtuele werelden) Webflock aan. Het verschil met voorgaande bedrijven, is dat Webflock aangeboden wordt onder de vorm van private virtuele werelden. De technologie is het schaalbare Flash. Een volledige implementatie is mogelijk voor $100,000.

Denken jullie dat het fenomeen zal aanslaan? Vergemakkelijkt het communicatie of is het maar een tijdsverspilling?

Graag wens ik in het kort deze services te bespreken. Binnenkort kan u ze hier lezen en voor de duidelijkheid gebruiken we screencasts!

Summize is een zoekmachine die ontwikkeld is door verder te bouwen op Twitter aan de hand van API. Bedrijven gebruiken het onder andere om getwitter over hun producten/diensten te monitoren in de zin reputatie management. Mij verwonderde het aanvankelijk wel dat Twitter deze toch wel elementaire zoektfunctionaliteit niet zelf ontwikkelde. Het is haast absurd, want de uit 140 karakters bestaande tweets worden bijgehouden en geïndexeerd door Summize, in hun eigen databank.

Summize is trouwens niet de enige Twitter zoekmachine; alternatieven zijn Tweetscan, Twellow en Twittertroll.  Ofschoon ze alternatieven zijn, zijn ze ook concurrenten. En daar zit het hem nu juist in: het is een zeer slimme zet van Twitter om de zoekrobotten tegen elkaar uit te spelen; Twitter hoeft namelijk zelf geen zoekfunctie meer te bouwen en het beste alternatief wordt eruitgekozen. Summize is nu net superieur: de gelikte user interface, de features (o.a. zoekoperatoren) en de kwaliteit van de zoekresultaten getuigen hiervan.

Insourcing

Geen twijfel dat de overname een belangrijke gebeurtenis is en de impact hiervan valt niet te onderschatten. Zullen er nog overnames van API applicaties volgen? Zullen andere bedrijven het fenomeen overnemen?

Hoewel er bij de Summize kwestie in zekere mate sprake is van outsourcing, observeer ik het zelf als vorm van insourcing, maar dan wel van diensten. Twitter is oppurtinistisch en zegt: laat de ontwikkelingen maar begaan en we lijven het beste wel binnen. Een goedkope overname? De overname prijs blijft vooralsnog mysterieus, maar zal een belangrijke indicatie vormen voor toekomstige overnames en de omvang/belang aantonen van het intrigerende fenomeen.

Creatieve destructie en relativiteit

Voor mij is Twitter groots. Net zoals voor mezelf, is Twitter voor vele andere een dagelijkse bezigheid. Maar is Twitter zo disruptief? Het is alleszins relatief, aangezien Facebook al langer het potentieel van Twitter in zag en het idee heeft overgenomen onder de vorm van een status module. Dat is trouwens maar één voorbeeld, ze hebben ook een mini-feed geïnspireerd op Friendfeed. Leidt dit tot creatieve destructie en wordt Twitter slechts gebruikt door early adopters en social media enthousiastelingen en gaat het de grote massa voorbij?

Het belang van microblogging systemen is geenszins te onderschatten: het zijn spannende tijden, vergelijkbaar met de hoogdagen van IRC in de jaren negentig. Niet verwonderlijk dus dat invloedrijke blogs als TechCrunch en R/WW het haast over niets anders hebben.