Category Archives: Music

Lost in the Sound of Separation

Underoath‘s nieuwe album Lost in the Sound of Separation is al even uit. Misschien niet zo vernieuwend, en het leunt inderdaad sterk aan bij Define the Great Line. Maar het is wel een stuk agressiever en meeslepender, het maakt de plaat nog ambitieuzer dan eerder verschenen materiaal.

De eerste single Desperate Times, Desperate Measures is al meteen een schot in de roos.

Vele nummers blijven teren op dezelfde riffs, maar gelukkig is er tussen de songs onderling wel voldoende afwisseling. Een juiste balans tussen heftige tornado’s en rustige gebeden in hogere sferen. Underoath mag dan inderdaad een christelijke visie dragen, het album daarentegen gaat over de dagelijkse sleur en is vooral confronterend.

Nog steeds dat bombastisch gitaar geweld, met bijhorende melodie dat de band zo typteert. Heerlijk en geschift, dat is wat ik van een post-hardcore band verwacht. Een absolute aanrader. Een hoge onderscheiding en het beste wat er volgens mij in het genre te beluisteren valt. Ik kijk er naar uit om ze nog eens live te zien. En hopelijk komt er dan ook ineens een vervolg op Survive, Kaleidoscope.

RIP Sparkle of Hope

Sommige dingen gebeuren gewoon, hoewel je het niet had verwacht. Dat is het leven. Gevoelens veranderen en je stelt voortdurend nieuwe prioriteiten in het leven. Keuzes worden gemaakt.

Voor Sparkle Of Hope is het ook zo gegaan. Daan, lead gitarist van de band besloot om zijn leven een wending te geven. Hij zou dan nog weinig tijd over hebben voor de band. Zoals je kan lezen op hun blog vinden ze dat de band zonder Daan niet meer dezelfde zal zijn. Dus dit betekent echt het einde.

Sparkle Of Hope is de band waarvan ik het meeste optredens zag. Het was daarom niet alleen een sombere dag in de hardcore scene, maar ook voor mezelf en vele anderen. Het is gewoon sneu omdat de band nog maar net een nieuw album (behoorlijk goed trouwens) had uitgebracht op Funtime Records. Ook Ryan (check zeker zijn remixes project Ry Re!), de vervanger van drummer Kristof, was een mooie aanwinst. Jammer dat het al zo snel moet eindigen.

Ofschoon Sparkle Of Hope maar 2 albums heeft uitgebracht, was het een gekende band die vaak headlinede en de sfeer bracht. Momenten waarop je ooit de woorden meezong, moshte of een stage dive waagde vergeet je nooit.

Hoewel gevoelens veranderen en ik minder betrokken ben in de scene, blijven de mooie herinneringen. Daarvoor wil ik Sparkle Of Hope bedanken.

Joy Division is steengoed

Ik ben vooral iemand die naar hedendaags muziek luister. Ik ben niet zo’n fan van 70-80-90 of pakweg Jimi Hendrickx, The Beatles of AC/DC. Hoe groots ze ook waren destijds, zelden neem ik de moeite om mij ook eens daadwerkelijk te wagen aan het luisteren naar de helden van toen. Dit weekend vormde echter een uitzondering.

Het begon allemaal met de intrigerende film Control, die handelt over het leven van zanger Ian Curtis van de band Joy Division. Ian lijdt aan epilepsie. Hoewel de artsen hem pillen voorschrijven, ondergaat hij allerlei neveneffecten. Het touren met de band en de gepaarde lange nachten met drank maken zijn leven er niet makkelijker op. Op de weg ontmoet hij de Belgische Annik Honoré waarop hij verliefd wordt. Zijn vroegtijdig huwelijk met Deborah, waarmee hij een kind heeft, staat daarmee op het spel en hij weet niet voor wie hij moet kiezen. Door alle verwikkelingen wordt hij wanhopig en pleegt hij uiteindelijk zelfmoord, vlak voor de band zijn eerste VS tour. Het tragische voorval betekende ook meteen het einde van de band.

Door middel van zwart-wit fotografie wordt de uitzichtloosheid nog sterker benadrukt en voor je het weet droom je weg en vertoef je in de late zeventiger jaren. Het is de negativiteit en de relativiteit van het leven en de absoluutheid van dilemma’s en keuzes als thema, die de film zo positief maakt. De dramatiek neemt je gevangen en laat je niet meer los. Wat wel opvalt is dat de film voornamelijk de nummers van Unknown Pleasures opneemt en niet deze van het album Closer.

De film heeft mijn hart gestolen en nu zit ik maar meteen de hele discografie van Joy Division te beluisteren. Hetgeen ze in hun korte vierjarig bestaan voortbrachten is subliem. Het is wegdromen van de eerste tot de laatste minuut, het is genieten van de rust, maar tegelijkertijd zo energievol en passioneel dat het muzikaal een hoogstandje wordt. Het is donker, keihard en deprimerend en het was er nog vóór het gothic genre. Het doet mij denken aan Editors en The Cure en hoewel het her den der al opgesmukt is met synthesizers, herken je nog wel de scheurende gitaren en de no-nonsense mentaliteit die het punk genre dat The Sex Pistols en Buzzcocks maakten zo beklemtoonde. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zij het waren die het post-punk genre mee vorm gaven. Songs die je zeker eens moet luisteren zijn het bekende Love Will Tear Us Apart, She’s Lost Control, Decades, Transmission, Isolation en Twenty Four Hours. Joy Division: een echte aanrader dus wat mij betreft.

1001 Albums

Toen een maat van mij het boek 1001 albums you must hear before you die kocht, kreeg hij een idee. Wat als ik nu elke dag 1 à 2 albums beluister en die dan telkens kort becommentarieer, dacht hij. Het resultaat kan je op het blog 1001 Albums lezen. Begonnen met Frank Sinatra’s “In The Wee Small Hours” en eindigen zal hij hopelijk binnen 2 à 3 jaar doen met “Get Behind Me Satan” van The White Stripes. Ondertussen heeft de muzikaal belezen mens reeds 55 albums besproken. De blog verdient een mooi plaatsje in je feedreader; er zitten echte parels tussen!

Narrow Stairs van Death Cab For Cutie is fantastisch

Het nieuwe album Narrow Stairs van Death Cab For Cutie is nu eindelijk toch gelekt. Dit keer gaat het gelukkig niet om een aprilgrap die naar de Duitse band Velveteen leidde. Meteen heb ik het beluisterd. En ja. ‘T is echt hé. Puur Death Cab For Cutie. Soms instrumentaal met catchy gitaren of met flarden piano, soms begeleid door de aangename stem van Ben Gibbard.

Hoewel het album maar een paar nummers heeft die eruit schieten is het in het geheel een pareltje. Soms hoor ik Belle and Sebastian, dan weer Coldplay, maar toch blaast er doorheen deze plaat een nieuwe wind. Wat alle banaliteit aan een indie band als Death Cab For Cutie doet wegebben, zijn de opbouwende, meeslepende en krachtige nummers die plots hogere sferen bereiken als in een verhaal. Dat weerklinkt ook in dit album. Cath, The Ice Is Getting Thinner, Your New Twin Sized Bed, Bixby Canyon Bridge en het heerlijke, acht minuten durende I Will Posess Your Heart zijn fenomenale nummers.

Voor de fans ook goed nieuws, want op 8 juli spelen ze in het Rivierenhof in Deurne. Tickets dus tijdig bestellen!

Het album komt officieel maar uit op 13 mei, maar voor wie echt niet kan wachten:

Rapidshare: Death Cab for Cutie – Narrow Stairs
Megaupload: Death Cab for Cutie – Narrow Stairs

Puntpop 2008

Zoals elk jaar, is het ook dit jaar weer Puntpop. Op zaterdag 3 mei zal het zonnetje schijnen, zal het landelijke Wuustwezel (wij hebben koeien, ja!) op z’n kop staan en zullen er bovenal fantastische bands het beste van zich geven.

Check het filmpje hieronder en kom mee feesten!

Hot new kids: Vampire Weekend

Ergens dit weekend passeerde op Radio 1 A Punk van Vampire Weekend. Ik leefde helemaal op in het nummer en hoop binnenkort fiere eigenaar te kunnen zijn van hun hele album dat trouwens ook enorm vindingrijk is.

‘T is indie met vrolijke Caribische gitaren en heerlijke Afrikaanse bassen. Je wordt er meteen opgewekt van en het lijkt alsof de zomer dichter bij de deur staat. Geniet meteen van de clip van het nummer A Punk, die hit hebben ze alvast te pakken!

They say these god damn kids got nothin’ on me, they just laugh and dance at insecurities.

Gisteren speelden The Blackout en support My American Heart in de Vaartkapoen in Brussel. Reden van het concert was voor ons de laatste band want My American Heart is een emo-band van formaat. Ze bouwden reeds lang aan de weg en met het album Hiding Inside The Horrible Weather bewijzen ze hun getalenteerd zijn. In de States hebben ze reeds een grote aanhang en het lijkt er helaas op dat ze dat succes in Europa niet gaan evenaren. Inderdaad, de fijne zaal was bijlange niet gevuld met slechts een tweehonderd taal kids die klaarblijkelijk allemaal voor The Blackout waren afgezakt. Ik vond het wel jammer, want in een genre met bands zoals Plainwhite T’s bereiken zij muzikaal toch een iets hoger niveau. En met slechts één gitarist rocken ze enorm hard. Oké, het plaatje mag dan uiteraard volstaan van clichés uit het wereldje waarmee ze wellicht in herhaling vallen, maar de manier waarop ze dat muzikaal begeleiden maakt het net iets anders dan de meeste bands in het emo-genre.

Bleef nog de vraag of ze live ook hetzelfde niveau konden haalden. Ondanks de enkele valse zanglijnen van de gitarist, spastische neigingen en bewegingen met het nodige gay-gehalte van de bassist (die er trouwens niet echt bij paste) vielen ze niet door de mand. Meer nog: ik vond ze geweldig. Ze speelden een heel range van gevarieerde nummers en voor ik het besefte was het halfuurtje voorbij. En het zindert nog steeds na. Wat The Blackout betreft wens ik kort te zijn. Ik zou me nogal beschaamd voelen moest ik muziek met gestolen gitaarriffs- en chords van andere bands in het eentonige, vervelende genre en opgefuckte zanglijnen van pakweg Madonna’s the prayer goed vinden. Toen de zanger met zijn blonde bles nogmaals You girls are all lovely zei werd het mij en mijn kameraad te veel van het goede. Dus: ergens in de helft van de set hop die auto in en naar huis waar we onderweg nog vol lof over de San Diego’ers hebben gepraat.

Het eerste concert van 2008 zit erop en ondanks de gillende tieners met hun papa’s en het ondermaatse The Blackout was het al meteen een voltreffer. Geniet nog even van de leuke videoclip voor The Shake, een van hun betere nummers.

Geweldige 2007 platen

Editors – An End Has A Start
Clouseau – Vonken en Vuur
Maxïmo Park – Our Earthly Pleasures
The Devil Wears Prada – Plagues
Air Traffic – Fractured Life Nieuwe Coldplay?
A Day To Remember – For Those Who Have Heart
Coheed and Cambria – No World For Tomorrow
tWO gALLANTS – Two Gallants
August Burns Red – Messengers
The Chariot – The Fiancee
Alter Bridge – Blackbird

Het was wederom een geweldig muzikaal jaar hopelijk wordt 2008 minstens zo goed.
Oh ja: een gelukkig Nieuwjaar aan allen toegewenst!