Tag Archives: hardcore

Lost in the Sound of Separation

Underoath‘s nieuwe album Lost in the Sound of Separation is al even uit. Misschien niet zo vernieuwend, en het leunt inderdaad sterk aan bij Define the Great Line. Maar het is wel een stuk agressiever en meeslepender, het maakt de plaat nog ambitieuzer dan eerder verschenen materiaal.

De eerste single Desperate Times, Desperate Measures is al meteen een schot in de roos.

Vele nummers blijven teren op dezelfde riffs, maar gelukkig is er tussen de songs onderling wel voldoende afwisseling. Een juiste balans tussen heftige tornado’s en rustige gebeden in hogere sferen. Underoath mag dan inderdaad een christelijke visie dragen, het album daarentegen gaat over de dagelijkse sleur en is vooral confronterend.

Nog steeds dat bombastisch gitaar geweld, met bijhorende melodie dat de band zo typteert. Heerlijk en geschift, dat is wat ik van een post-hardcore band verwacht. Een absolute aanrader. Een hoge onderscheiding en het beste wat er volgens mij in het genre te beluisteren valt. Ik kijk er naar uit om ze nog eens live te zien. En hopelijk komt er dan ook ineens een vervolg op Survive, Kaleidoscope.

RIP Sparkle of Hope

Sommige dingen gebeuren gewoon, hoewel je het niet had verwacht. Dat is het leven. Gevoelens veranderen en je stelt voortdurend nieuwe prioriteiten in het leven. Keuzes worden gemaakt.

Voor Sparkle Of Hope is het ook zo gegaan. Daan, lead gitarist van de band besloot om zijn leven een wending te geven. Hij zou dan nog weinig tijd over hebben voor de band. Zoals je kan lezen op hun blog vinden ze dat de band zonder Daan niet meer dezelfde zal zijn. Dus dit betekent echt het einde.

Sparkle Of Hope is de band waarvan ik het meeste optredens zag. Het was daarom niet alleen een sombere dag in de hardcore scene, maar ook voor mezelf en vele anderen. Het is gewoon sneu omdat de band nog maar net een nieuw album (behoorlijk goed trouwens) had uitgebracht op Funtime Records. Ook Ryan (check zeker zijn remixes project Ry Re!), de vervanger van drummer Kristof, was een mooie aanwinst. Jammer dat het al zo snel moet eindigen.

Ofschoon Sparkle Of Hope maar 2 albums heeft uitgebracht, was het een gekende band die vaak headlinede en de sfeer bracht. Momenten waarop je ooit de woorden meezong, moshte of een stage dive waagde vergeet je nooit.

Hoewel gevoelens veranderen en ik minder betrokken ben in de scene, blijven de mooie herinneringen. Daarvoor wil ik Sparkle Of Hope bedanken.

Afgelopen dagen

Enorm, maar werkelijk enorm druk gehad de afgelopen dagen!

Woensdag, vroeg in de morgen, ben ik al naar de hoofdkantoren van mijn bank gerend om al het overgemaakte geld van de online-reservaties op te halen. Dan hoor je daar dat ze dat daar niet in kas hebben. Vloeken dat ik deed! Inderdaad, ik was dus genoodzaakt om bij de kantoorhouder zelf aan te kloppen maar ik zat verdomd vast in fucking Antwerpen. Ons mama was de redding bij uitstek! ‘S avonds dan, begonnen met de opstelling van Vendetta Fest en ‘s nachts men reservatielijst geupdate. Uitgeput dat ik was!

Vendetta Fest dan op donderdag was een enorm groot succes. Eén van de beste independent shows. Alles zat mee: het geluid en het lichtwerk was enorm strak, de menigte deed massaal mee en er waren nagenoeg geen incidenten. Dit zal nog lang na mijmeren. Op naar editie twee!

Gisteren ben ik naar het Never Say Die Fest geweest in Hasselt. De MOD is een fijne zaal maar het geluid was ondermaats. En het volk kut. Verrassing van de avond was This Is Hell. Toch, Parkway Drive en Comeback Kid waren ook de moeite. De rest was kut.

En nu terug routine.

Vendetta Fest

Nu het nog minder dan een week duurt voor Vendetta Fest moet ik toegeven dat ik toch wel nerveus begin te worden. We hebben zo’n 10,000 flyers gedrukt en een honderdtal posters die we samen met de tourposters zo ver mogelijk heb verspreid. We hebben een actie opgezet waarbij je tickets kon winnen enzovoort. Maar er komt nog zoveel meer dan promotie bij te kijken!

Echt, ik beschouw dit als een mijlpaal in mijn organisatiecapaciteiten en het resultaat mag er ook wel wezen! We hebben zeven internationale bands uit de hardcore scene waaronder Full Blown Chaos en First Blood en dat zijn nu ook niet de minste namen.

Kalmthout gaat omver geblazen worden zeg ik u!