Tag Archives: Music

mattrach

Youtube heeft zo zijn sterren.  Ronald Jenkees is een gekend fenomeen, en zo pas leerde ik ook accordeonist/pianist Dave Thomas kennen.

Een andere artiest is MattRach, een 17-jarige jongeman uit het Noorden van Frankrijk. Hij beheerst de gitaar als geen ander en je zou hem zo een plaatsje geven in de G3 Tour.

Zijn nummers zijn volledig zelf gecomponeerd: hij speelt drum, bass en gitaar. Bovendien is zijn muzikaal oeuvre zeer divers, gaande van blues en jazz tot regelrechte rock. MattRach is vernieuwend en verbaast telkens weer, dat maakt hem ook zo bewonderenswaardig. Fuck maat!

De Fransman is niet alleen een ontzettend goede gitarist, hij is ook de entertainer zelve.

Of waarom niet bass met handschoenen spelen?

Lost in the Sound of Separation

Underoath‘s nieuwe album Lost in the Sound of Separation is al even uit. Misschien niet zo vernieuwend, en het leunt inderdaad sterk aan bij Define the Great Line. Maar het is wel een stuk agressiever en meeslepender, het maakt de plaat nog ambitieuzer dan eerder verschenen materiaal.

De eerste single Desperate Times, Desperate Measures is al meteen een schot in de roos.

Vele nummers blijven teren op dezelfde riffs, maar gelukkig is er tussen de songs onderling wel voldoende afwisseling. Een juiste balans tussen heftige tornado’s en rustige gebeden in hogere sferen. Underoath mag dan inderdaad een christelijke visie dragen, het album daarentegen gaat over de dagelijkse sleur en is vooral confronterend.

Nog steeds dat bombastisch gitaar geweld, met bijhorende melodie dat de band zo typteert. Heerlijk en geschift, dat is wat ik van een post-hardcore band verwacht. Een absolute aanrader. Een hoge onderscheiding en het beste wat er volgens mij in het genre te beluisteren valt. Ik kijk er naar uit om ze nog eens live te zien. En hopelijk komt er dan ook ineens een vervolg op Survive, Kaleidoscope.

RIP Sparkle of Hope

Sommige dingen gebeuren gewoon, hoewel je het niet had verwacht. Dat is het leven. Gevoelens veranderen en je stelt voortdurend nieuwe prioriteiten in het leven. Keuzes worden gemaakt.

Voor Sparkle Of Hope is het ook zo gegaan. Daan, lead gitarist van de band besloot om zijn leven een wending te geven. Hij zou dan nog weinig tijd over hebben voor de band. Zoals je kan lezen op hun blog vinden ze dat de band zonder Daan niet meer dezelfde zal zijn. Dus dit betekent echt het einde.

Sparkle Of Hope is de band waarvan ik het meeste optredens zag. Het was daarom niet alleen een sombere dag in de hardcore scene, maar ook voor mezelf en vele anderen. Het is gewoon sneu omdat de band nog maar net een nieuw album (behoorlijk goed trouwens) had uitgebracht op Funtime Records. Ook Ryan (check zeker zijn remixes project Ry Re!), de vervanger van drummer Kristof, was een mooie aanwinst. Jammer dat het al zo snel moet eindigen.

Ofschoon Sparkle Of Hope maar 2 albums heeft uitgebracht, was het een gekende band die vaak headlinede en de sfeer bracht. Momenten waarop je ooit de woorden meezong, moshte of een stage dive waagde vergeet je nooit.

Hoewel gevoelens veranderen en ik minder betrokken ben in de scene, blijven de mooie herinneringen. Daarvoor wil ik Sparkle Of Hope bedanken.

Joy Division is steengoed

Ik ben vooral iemand die naar hedendaags muziek luister. Ik ben niet zo’n fan van 70-80-90 of pakweg Jimi Hendrickx, The Beatles of AC/DC. Hoe groots ze ook waren destijds, zelden neem ik de moeite om mij ook eens daadwerkelijk te wagen aan het luisteren naar de helden van toen. Dit weekend vormde echter een uitzondering.

Het begon allemaal met de intrigerende film Control, die handelt over het leven van zanger Ian Curtis van de band Joy Division. Ian lijdt aan epilepsie. Hoewel de artsen hem pillen voorschrijven, ondergaat hij allerlei neveneffecten. Het touren met de band en de gepaarde lange nachten met drank maken zijn leven er niet makkelijker op. Op de weg ontmoet hij de Belgische Annik Honoré waarop hij verliefd wordt. Zijn vroegtijdig huwelijk met Deborah, waarmee hij een kind heeft, staat daarmee op het spel en hij weet niet voor wie hij moet kiezen. Door alle verwikkelingen wordt hij wanhopig en pleegt hij uiteindelijk zelfmoord, vlak voor de band zijn eerste VS tour. Het tragische voorval betekende ook meteen het einde van de band.

Door middel van zwart-wit fotografie wordt de uitzichtloosheid nog sterker benadrukt en voor je het weet droom je weg en vertoef je in de late zeventiger jaren. Het is de negativiteit en de relativiteit van het leven en de absoluutheid van dilemma’s en keuzes als thema, die de film zo positief maakt. De dramatiek neemt je gevangen en laat je niet meer los. Wat wel opvalt is dat de film voornamelijk de nummers van Unknown Pleasures opneemt en niet deze van het album Closer.

De film heeft mijn hart gestolen en nu zit ik maar meteen de hele discografie van Joy Division te beluisteren. Hetgeen ze in hun korte vierjarig bestaan voortbrachten is subliem. Het is wegdromen van de eerste tot de laatste minuut, het is genieten van de rust, maar tegelijkertijd zo energievol en passioneel dat het muzikaal een hoogstandje wordt. Het is donker, keihard en deprimerend en het was er nog vóór het gothic genre. Het doet mij denken aan Editors en The Cure en hoewel het her den der al opgesmukt is met synthesizers, herken je nog wel de scheurende gitaren en de no-nonsense mentaliteit die het punk genre dat The Sex Pistols en Buzzcocks maakten zo beklemtoonde. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zij het waren die het post-punk genre mee vorm gaven. Songs die je zeker eens moet luisteren zijn het bekende Love Will Tear Us Apart, She’s Lost Control, Decades, Transmission, Isolation en Twenty Four Hours. Joy Division: een echte aanrader dus wat mij betreft.

Narrow Stairs van Death Cab For Cutie is fantastisch

Het nieuwe album Narrow Stairs van Death Cab For Cutie is nu eindelijk toch gelekt. Dit keer gaat het gelukkig niet om een aprilgrap die naar de Duitse band Velveteen leidde. Meteen heb ik het beluisterd. En ja. ‘T is echt hé. Puur Death Cab For Cutie. Soms instrumentaal met catchy gitaren of met flarden piano, soms begeleid door de aangename stem van Ben Gibbard.

Hoewel het album maar een paar nummers heeft die eruit schieten is het in het geheel een pareltje. Soms hoor ik Belle and Sebastian, dan weer Coldplay, maar toch blaast er doorheen deze plaat een nieuwe wind. Wat alle banaliteit aan een indie band als Death Cab For Cutie doet wegebben, zijn de opbouwende, meeslepende en krachtige nummers die plots hogere sferen bereiken als in een verhaal. Dat weerklinkt ook in dit album. Cath, The Ice Is Getting Thinner, Your New Twin Sized Bed, Bixby Canyon Bridge en het heerlijke, acht minuten durende I Will Posess Your Heart zijn fenomenale nummers.

Voor de fans ook goed nieuws, want op 8 juli spelen ze in het Rivierenhof in Deurne. Tickets dus tijdig bestellen!

Het album komt officieel maar uit op 13 mei, maar voor wie echt niet kan wachten:

Rapidshare: Death Cab for Cutie – Narrow Stairs
Megaupload: Death Cab for Cutie – Narrow Stairs

Mijn Wishlist

Vorige week zaterdag had ik een feestje. Twee van mijn maten werden 21 en dat moest gevierd worden. Natuurlijk kan je daar moeilijk zonder cadeau af komen. Meestal kopen we met onze vriendenkring één gezamenlijk cadeau, zo was dat ook dit keer. Nochtans, het bleek echter niet zo evident te zijn. Wat wilt die persoon in kwestie nu? En dat is heel vreemd, als je weet dat wij hechte vrienden zijn en elkaar door en door kennen.

Het voorgaande verklaart waarom ik vanaf nu een wishlist online heb staan, die regelmatig geüpdatet zal worden. Inderdaad, ik wil niet dat anderen hopeloos opzoek moeten naar een cadeau dat ik misschien zelfs niet leuk vind. Gebrek aan inspiratie is geen geldig excuus meer!

Technisch gezien worden alle producten rechtstreeks ingeladen via de API van Amazon Webservices. Ik haal drie wishlists binnen: boeken, CD’s en al de rest. Daarom: sta dus niet verstelt als de pagina nogal traag laad.

Hot new kids: Vampire Weekend

Ergens dit weekend passeerde op Radio 1 A Punk van Vampire Weekend. Ik leefde helemaal op in het nummer en hoop binnenkort fiere eigenaar te kunnen zijn van hun hele album dat trouwens ook enorm vindingrijk is.

‘T is indie met vrolijke Caribische gitaren en heerlijke Afrikaanse bassen. Je wordt er meteen opgewekt van en het lijkt alsof de zomer dichter bij de deur staat. Geniet meteen van de clip van het nummer A Punk, die hit hebben ze alvast te pakken!

I Am Falling Slowly

Vandaag heb ik een ontzettend fascinerende Ierse rockband ontdekt. Plaats ze in het rijtje tussen Coldplay maar ik herken er ook een Damien Rice in. Hun album The Cost kon me meteen smaken en het smaakt naar meer. Een heel mooi nummer dat er toch wel uitspringt is het volgende.

Oordeel zelf en geniet van de weemoedige klanken.

Wie zoekt die vindt!

Vindt maar eens een bedrijf dat bereid is mee te werken aan een onderzoeksstudie van beleidsinformatica ! — een betere benaming ontbreekt me.

Ik heb letterlijk tientallen organisaties gecontacteerd met de vraag of men bereid was om een waardeketen— je weet wel, zo’n value chain — zou kunnen opstellen. Zo’n waardeketen geeft aan  welke bedrijfsprocessen er kunnen onderscheiden worden en hoe ze ondersteund worden met IT-applicaties. En maandag is de deadline al.

Mja, ik weet niet waar het aan lag maar vordering was verre zoek. Lag het aan mijn schrijfstijl of misschien het feit dat mijn e-mail te direct en te lang was? Ok, ik besef goed genoeg dat managers een druk leven hebben maar ik ben niet vies van een antwoord op een vraag. Ik heb toch altijd geleerd dat je nooit een aanbod mag afwijzen. Een regelrechte non heb ik meer dan eens mogen horen. Of men reageerde gewoonweg niet of ik kreeg een mooie verklaring; de ene verantwoording al origineler als de andere:

  1. we zijn bang voor bedrijfsspionage;
  2. onze IT-verantwoordelijke is voor lange tijd afwezig;
  3. wegens organisatie-omstandigheden kunnen we u niet van dienste zijn

Kregen onder andere een hoogst persoonlijke mail (arrogantie alom) van mij: De Koninck, InBev, Dierengezondheiszorg, All Crump en Pasec. En flyer.
Maar wat hoor ik vandaag? Bam: MCC; een vzw dat zich met melkkwaliteit en melkproductiecontrole (wat een woord!) bezighoudt gaat in op ons aanbod. Zelfs een afspraak. Een opluchting, maar ik had toch liever een commerciële organisatie geïnterviewd. Zoals flyer. Gelukkig dat we nu tenminste niets uit de duim moeten zuigen.

Maar voor de rest: één en al euforie. Morgenvroeg om 10 uur afspraak.
Ik zou dringend ‘ns in mijn bed moeten kruipen eigenlijk.
Maar nee, ik ga nog niet slapen, ik ben aan het wegdromen bij de klanken van de band Air Traffic. Want geef toe: Fractured Life is toch wel een enorm strakke plaat.

Vendetta Fest

Nu het nog minder dan een week duurt voor Vendetta Fest moet ik toegeven dat ik toch wel nerveus begin te worden. We hebben zo’n 10,000 flyers gedrukt en een honderdtal posters die we samen met de tourposters zo ver mogelijk heb verspreid. We hebben een actie opgezet waarbij je tickets kon winnen enzovoort. Maar er komt nog zoveel meer dan promotie bij te kijken!

Echt, ik beschouw dit als een mijlpaal in mijn organisatiecapaciteiten en het resultaat mag er ook wel wezen! We hebben zeven internationale bands uit de hardcore scene waaronder Full Blown Chaos en First Blood en dat zijn nu ook niet de minste namen.

Kalmthout gaat omver geblazen worden zeg ik u!